Soldaat en moeder

Soldaat en moeder

Aan flarden geschoten of ge-berm bombed

Bijna doodgebloed, maar nog net niet helemaal

Nog steeds trots en fier in haar uitstraling, ook op haar land en haar leider, de american dream

In het land waar zij haar ledematen afgerukt en verloren heeft, kent zij de mensen en hun cultuur nog steeds niet

Zij is een uitgezonden militair, een moeder die haar kroost op een veilig nest achterlaat om te gaan vechten voor de vrijheid en democratie in een ver en afgelegen land. De civilisatie zoals wij die kennen is er nu en nooit niet, voor handen.

De militaire buitenlandse helper en redder in dat land en werelddeel is tevens en definitief de onbetwiste vijand in de ogen van de filty few, de war lords en zij die het voor het zeggen hebben. Ook al marchanderen zij anders! Dood aan de vijand, boem

Deze sterke vrouw keert terug na haar revalidatie en wordt geëscorteerd en welkom geheten door twee blauwe pakken. Zou haar linkerarm -niet te zien op de foto- nog echt en natuurlijk zijn of is deze ook zo goed als nieuw nagemaakt van revalidatie-staal, maar wel gevoelloos, net als haar linker been? Ik hoop van niet 

De blauwe pakken hebben haar eerder uitgezonden en weggestuurd om vrede te brengen ergens ver weg in de wereld. Geen enkel offer is daarvoor te zwaar gebleken voor de eer en glorie van het eigen vaderland en de stars and stripes vlag

Nee zeggen tegen verder economisch gewin noch het beteugelen of het minderen van de wapenwedloop is not done, zo vindt de politiek van de blauwe pakken. Militairen blijven kanonnenvlees, hoe dan ook

De blauwe pakken zitten achter hun bureau en beslissen met een pennenstreek op advies van anderen achter bureaus, de te nemen maatregelen om de veronderstelde wereldvrede te stabiliseren, waar dan ook. Koste wat het kost. Niet te vergeten de politieke- en militaire suprematie en positieve geldstromen die dit opleveren zal

Persoonlijk leed is ongetwijfeld een uitvloeisel van de presidentiële pennenstreek, wanneer de soldaten tenminste levend en wel thuiskomen

Geestelijk leed moet bij de oorlogsslachtoffers tijdens een lang revalidatieproces uitbehandeld worden. Nieuwe levenloze ledematen worden aan vele lichamen gedraaid

Trots zijn op de vlag van je land en deze draperen over je nieuwe lichaam en hals, als een wurgende slang

De blauwe pakken hebben spijt, zo lijkt het te zijn op deze foto samen met de heldin

Deze vrouw oogt het sterkst in dit illustere gezelschap. Haar nieuwe ledematen zullen haar nog sterker maken dan zij al is en haar hoe dan ook overleven. Waarom? omdat deze nieuwe ledematen resistent zijn

De houdbaarheidstermijn van deze blauwe pakken is afgelopen of bijna een feit. Hun uitstraling is verdwenen

Nieuw kanonnenvlees zal spoedig worden uitgezonden door nieuwe blauwe pakken, met nieuwe pennen"streken"

Teddy Freddy, een Maltheser leeuwtje

The beastmaster

In de nadagen van dit jaar heb ik het best wel druk. Ben bezig met de badkamer te vernieuwen en ’s ochtends sta ik op tijd op. Waarom? Omdat mijn innerlijk alarmknopje afgaat en ik uitgerust ben.

Ik zet koffie en loop naar beneden om de krant uit de brievenbus te halen. Of andersom. Het ligt er net maar aan hoe wakker ik ben voor mijn dagelijkse  routine. 

Dan lees ik de krant - de ellende in de wereld-  die ik al weet. In de krant staat altijd oud nieuws afgedrukt. Nieuw nieuws is nog bezig om oud te worden.

Buiten is het aardedonker wanneer ik ga multitasken, in mijn geval lezen in de krant en met mijn rechterhand reiken naar de koffiemok die per slok geleegd wordt van zijn zwarte substantie zonder verdere ingrediënten. 

Om mijn weg te vinden breng ik licht in de duisternis en intuïtief duw ik op het stopcontact dat klik zegt en via een ader de tweekoppige zon boven mijn hoofd, getemperd goudgeel laat afdalen op mij en mijn krant. Daar kan ik steeds weer van genieten. Dan zet ik mijn leesbril op om de dagelijkse ellende via mijn ogen te consumeren. Soms is het nieuws leuk, helaas maar af en toe.  

Zo richting 08.00 uur trek ik de rolluiken omhoog. Het atmosferische buitenlicht laat toe dat ik de wijde wereld in kan kijken. In mijn geval de woning aan de overzijde van de straat, verderop een prachtige boomhaag en het samenspel van de seizoenen die de wereld in bedwang schijnt te houden. Schoorstenen spuwen witte rookpluimen uit. Ter compensatie van de ingetreden kou.

Af en toe zie ik in de weilanden reeën in groepjes grazen, zo dicht bij de menselijke woningen, heel gewoon maar ook heel bizar. Bij de overburen staat dan het rolluik omhoog. De bejaarde bewoners houden van glas gordijnen met plooien en een volle groene vensterbank. Solitair en rustig zou mijn keuze zijn maar zij vinden propvol prachtig. De plooien van de glas gordijnen lijken op de baleinen van walvissen die er plankton mee uit de zee vissen, als fantasie beeld.

Ik hoef niet lang te wachten want dan propt zich in deze overvolle etalage een wit stipje. Dit witte stipje heeft koolzwarte ogen, is 2 jaar oud en heeft een onuitroeibare energie met zijn totaal van 3 kg aan lichaamsgewicht. Hij heeft oneindig geduld want hij weet dat mijn wederhelft hem een aantal keren per dag ophaalt voor zijn dag routine en training. 

Daar wacht hij op. Uren lang als het moet. Ik voel mij vanwege mijn werk ervaringen vaak bespied door Teddy Freddy. Het interesseert hem niet. Hij wacht af, wacht af en wacht af met zijn dwingende poses tot hij gehaald wordt om te wandelen, te waken en te surveilleren. 

Het dichtslaan van onze voordeur dan. Teddy Freddy heeft niks aan zijn gehoor sensoren. De sonore klap van hout op hout van onze voordeur maakt in hem de BEASTMASTER los. Als we dan goed luisteren, horen we zijn gehuil als van een hongerige of gretige wolf, tot op de straat. In de wetenschap dat Teddy Freddy tot op zijn bot getergd en klaar is om de wijde omgeving af te bakenen met zijn vele kleine piesstraaltjes.

Als mijn vrouw Teddy Freddy en de bijna blinde Baby Bob ophaalt is er sprake van een witte tornado van blijdschap. Een ware wervelwind in de dop. Het zou leuk zijn als Teddy Freddy kon stofzuigen, want door zijn Speedy Gonzales mentaliteit zouden de overburen nooit meer hoeven te poetsen.

Dan rent Teddy Freddy door de woonkamer als een bezetene. De halsband kan slechts met moeite omgedaan worden. In tegenstelling tot omaatje Baby bob die gedwee en idolaat wacht op mijn Carla. Maar verschil moet er zijn. Buiten gekomen snuift Teddy Freddy de volle teugen de buiten zuurstof op en dan begint zijn routine. Ik loop vaak mee met dit illustere drietal waaronder mijn wederhelft, tenzij ik ben uitbesteed aan de firma Hermandad.

Teddy Freddy loopt vol trots voorop als een pointman in een militaire operatie. Alles en iedereen in ogenschouw nemende. De riem staat strak gespannen, op breken. Hij loopt als een bezetene. Zijn lijfje is klein, kort maar zijn pootjes gaan tekeer als een razende Roeland. Hij is net een TGV maar dan nog met meer vitesse. Hij ruikt, piest, bakent af en alles waar hij loopt is kennelijk aan hem ondergeschikt. Een ware koning, REY, Teddy Freddy!

Dan het ondergeschikt zijn. Teddy Freddy loopt in de meeste gevallen aan de lijn en is een ogenhond. Hij ziet alles al van ver op zijn pad komen en handelt er bruusk naar. Fietsers, daar heeft hij tegenwoordig ook al een hekel aan. Andere honden dan. Dit is een super komische act. Hij ziet ze naderen en begint dan chronisch te grommen en werpt zich dan op als een heuse barricade voor zijn gevolg, wij dus. LOL. steeds maar weer opnieuw.

Wanneer hij in zijn grommende act zit en aan het imagineren over zijn aanpak dan verkeert hij als het ware in een trance toestand. Ik denk af en toe dat hij naar Spec Savers moet gaan om zijn ogen op te laten meten. Want hij is altijd de kleinste in een onderlinge benadering maar ook de brutaalste. Het zal wel niet komen omdat ik met hem meeloop. Ook zonder mijn aanwezigheid is hij de Hero, de bink uit mijn dorp.

Baasjes en andere honden die meestal veel groter zijn dan hem krijgen een BIG smiley als ze dit mini disaster mogen aanschouwen. Hij oogt zo lief maar ook zo weerbarstig. In zijn act probeer ik hem af en toe tot de orde te roepen alla the Dog whisperer. Het resultaat is dan ietwat rust. Tegenwoordig wanneer hij een knijp in zijn lenden voelt, dan bijt hij vol op me in met zijn drie kilo. Ik zou aan zijn riem kunnen trekken maar dan vliegt hij hoog over. Ik laat het dan even gebeuren. Wanneer het gevaar geweken is, dan roep ik hem. 

Dan komt hij naar mij toegelopen en springt omhoog –altijd tegen mijn linker been- Dan moet ik hem over zijn rug krabbelen. Dat vindt ie zalig over zijn jeukerige rug! Zijn dank is steeds en stevige lik van blijdschap.

Teddy Freddy is in het geheel niet haatdragend. Na regelmatige agressiviteit sluit hij ons heel snel weer in zijn hartje. Zou hij zich verantwoordelijk voelen voor ons welzijn? dat is de te stellen vraag. Voor Teddy Freddy een weet!

Elke keer weer LOL als ik met hem uit mag wandelen. De vraag is af en toe, wie gaat met wie wandelen, wanneer en vooral waarom! Daarom dus. Het moet, dat is nu eenmaal zo bepaald in de redenatie en DNA van Teddy Freddy!

Ik voel me veilig want Teddy Freddy Kruger waakt tenslotte over mij! 

File aan de kassa

Vanochtend staan mijn wederhelft en ik na het inkopen van onze winkelwaren aan de kassa. 2 files zijn te veel van het goeie, weliswaar in afwachtende modus. Dus volgt nog voordat eventuele irritatie kan opkomen, de Duitstalige omroepster met een zwoele stem alla Heino; “Sehr geehrte Kunden Kassa 2 is jetzt fur Ihnen geoffnet.

Om dit buitenlands vocabulaire kracht bij te zetten gaan de lichtjes van kassa 2 aan in volle gloed net nog zonder sirene. Het lijkt wel een overdag kerstmis situatie met een spontaan verlichte kerstboom. Maar dat staat nog te gebeuren, over een aantal weken. Op de zwoele stem en zo kom ik terug. Ik typ eerst nog een beetje aan de inleiding,

Ik heb mij deze ochtend al weer eens verwonderd. Op de parkeerplaats lijkt geen plek meer vrij. Ik rij toch op en zie alleen de eerste drie rijen bezet. Daarna is er een zee van ruimte. Je moet wel de extra mile willen gaan ook al zijn dit in meters er maar 50 extra op de stappenteller.

Dan loop ik naar binnen, ik mag de kar duwen in dit grijze onofficiële formule 1 circuit. In het begin is het druk op de winkelpaden maar naarmate we de kern van de zaak naderen! ontstaat er her en der bewegingsruimte. Wel moet ik steeds uit blijven kijken voor alleenstaande karren waarvan de duwers in geen velden of wegen te zien of te bekennen zijn. Waarom vallen die karren mij op? omdat ze de doorgang volledig nutteloos en doelloos blokkeren. Gelukkig zitten er geen toeters op de winkelkarren. Zou af en toe wel handig zijn, maar ja dan krijg je weer geluidsoverlast of zo. Dat is niet wenselijk.

Terugkomende op de zwoele stem; Uiteindelijk is onze inkoophonger gestild. Mijn wederhelft en ik staan dus geduldig in een ietwat te lange rij als die winkeljuffrouw met de zwoele stem het rode kruis op de winkel-autosnelweg opheft en het ongeduldige verkeer van winkelkarren op haar spoor toelaat.

Ik denk al met een beetje humor van; wie gaat er nou als haantje de voorste over de meet zonder oog op de verliezers. Ik ben alert maar wordt in mijn bewegingsvrijheid totaal belemmerd. Er staat een oude man pontificaal voor mij in pole position aan een rek en is aandachtig de uitgestalde waren aan het bekijken. Had hij dat maar niet gedaan. Ik zie dat hij een hoorapparaat in heeft. In zijn geval zou dit best eens een geluiddemper kunnen zijn voor zijn wederhelft. Op stand nul geschakeld.

De man reageert dus niet op de zwoele stem dat er een kassa extra geopend wordt. Achter hem staat een blonde krullenkop die bij hem hoort. Bij haar is het grijze haar overwoekerd door een onnatuurlijke jeugdige blondheid. Zij is wel goed van gehoor. Zij slaat haar Oost-Indisch dove man hard op zijn rug en duwt hem met de kar bijna omver. De man schrikt ontzettend. Volgens mij hoeft het voor hem allemaal niet meer zo snel. Dan ontstaat er tussen beiden een verbaal orakelend misnoegen over de manier van- tot het niet reageren op belangrijke maatschappelijke kwesties en nodeloos tijdverlies.

Beiden lijken geïrriteerd en lopen naar de rolband voor de kassa. Hun theatraal gedrag verdwijnt langzaam maar zeker. De man mag of moet hun inkopen ter waarde van 29 euro op de loopband leggen.  Terwijl de loopband plichtgetrouw het werk doet en de inkopen tot binnen handbereik van de kassajuffrouw poneert, is de wederhelft op haar beurt een blokkade voor de staart van het peloton. 

Alleen de voorhoede is nu afdoende in stelling gebracht. De achterhoede -mijn wederhelft en ik- hebben dus het nakijken. LOL. Ik heb het idee dat ik in een slapstick film terecht ben gekomen.

Mijn wederhelft fluistert mij toe van; ik moet ze niet aankijken want dan barst ik uit in een lachsalvo! Ik geef haar met mijn big smiley van oor tot oor, groot gelijk.

De loopband is helemaal vrij tot aan de kassa. Ik moet echter door haar imposante mini figuur wachten tot het haar zint om naar voren te lopen, waarna zij haar beurs trekt met zwarte argusogen.

De blonde krullenkop draait zich ietwat opzij en ik kan een blik op haar gelaat werpen, spreekwoordelijk dan. 

Ik weet het niet maar ik denk van; arme man wat heb jij uitgevreten om dit elke dag mee te moeten maken. Een andere beschouwing zou kunnen zijn dat zij elkaar verdienen met hun kat en hond act. Ik wens hen daarbij voldoende plezier!

Veel plezier met Melchior, Eucalypta. Buiten op de parkeerplaats stond geen bezem. Ik denk dit happy couple deze keer incognito met de auto gekomen is. Zij hebben zich tussen het mensenvolk gemengd en geprobeerd om niet op te vallen. Dit is niet gelukt. Volgende keer beter. ik kan niet wachten,

De Eifel

Begin april samen met mijn maedjes op vakantie per auto. Geboekt hebben we een huisje in een park in de Eifel met tal van natuurlijke bezienswaardigheden. De afgelegde route richting bestemming blijken onderweg al een waar spektakel. Via het mooie Mergelland, langs de flanken van Aachen en omgeving rijden we omhoog richting mooie Eifel. Het park blijkt een beauty te zijn nabij het plaatsje Schwammenauel.

Op onze wandeltochten zien we meestal leuke gebeurtenissen. Mooie flora wanneer je je ervoor openstelt. Je moet het alleen willen zien. Dat zien en voelen begint dus meteen tijdens onze eerste voet trip.

Als voorbeeld; thuis heb ik in mijn tuin een hele mooie groene plant. Zeg maar eentje die zomer- en wintergroen blijft, overal waar je de plant laat groeien en bloeien. De plant voelt zich kennelijk in zijn nopjes bij ons want hij vermeerdert zich ongevraagd. Mooi, want daardoor krijgt onkruid steeds minder grip. Als dank voor zijn onderdak maakt de plant sterke bladeren en stengels en pompt zich vol met de meest fantastische fleurige groene tinten. Een groen tuin-lipstick als accent voor welbehagen.

In de Eifel passeren wij vele paden, stenen trappen, houten vlonders met langszij fraaie rotsachtige hellingen. Op deze hellingen krampen zich bomen, struiken en jawel hoor ook dezelfde plant als diegene die hierboven omschreven is, vast. De plant is in de Eifel omgeving wel slanker, tengerder dan die bij mij thuis. Maar het is een en dezelfde familie. Als je dan beter kijkt dan is het bodempje grond magertjes met daaronder de harde Eifel steenlaag. Gelukkig kan de Eifelflora toe met weinig water in de stugge seizoenen. Mooi groen afgetekend met enkele aangename grauwgrijze achtergronden van rotsen. Bomen zijn bladeren aan het vormen. Het bomenhout verkleurt in een warme grijze onopvallende massa en houdt zich ook krampachtig aan de steile ongemakkelijke rotswanden vast. Alsof deze flora bang is dat de losse rotsstenen omlaag zouden kunnen vallen op onschuldige passanten van welke dierlijke soort dan ook.

Onderin het dal ligt een grote kunstmatige waterplas. Een stuw. Het op 1 na grootste stuw in Duitsland. De overblijfselen van dode bomen liggen in het water of aan de oever. Levende bomen staan tot aan hun voeten in het water, maar durven schijnbaar niet verder te gaan. De tengels van takken reiken tot aan het water maar groeien niet erin door. De natuur neemt en geeft het leven. Alles wat daar groeit en bloeit, wordt door de wind verder geblazen tot op nieuwe levensvatbare bodem. Vaak aan de overzijde van dit stuwmeer, waar de pracht eenvoudig doorgroeit. In het heldere stuwwater wuiven grassoorten onder water vrolijk mee op de stroming van het water en zij schijnen ons goeiedag te zeggen. Het water is er ijskoud maar vormt op vele plekken voor de onderwaterdieren toch een huiselijke veilige beschutting.

De mens heeft op zijn beurt tal van natuurlijke paden en doorgangen enigszins gecultiveerd. Waardoor er mooie wandelmogelijkheden ontstaan zijn. De onderlinge dorpen –economisch gezien - blijven bereikbaar. In de winter zal dit keer op keer een beproeving zijn in dit hellingengebied, vooral voor gemotoriseerd verkeer.

Zonder zon geen leven zegt men wel eens. De wolken pracht mag niet onbesproken blijven. Als een sombrero beschutten zij ons op een aangename manier. Mooi zonlicht glipt steeds brutaal tussen de wolken door en maakt een mooie schakering van contrasten met het floragroen en de rotsen, mogelijk. Vele hellingen worden nog steeds gebruikt om wijnstruiken te planten en druiven te oogsten.

Op een mooie voettocht richting Heimbach zien we plots vanuit de verte een grote oranje steen oplichten in het zonlicht. Het lijkt op een reddingsboei voor een drenkeling in nood. Alsof die rots onbekommerd aan het uitslapen is in het malse gras langs de weg-kant. Dichterbij gekomen is deze fata Morgana geen kuierende steen maar een heus beeldhouwwerk van de god Bacchus. Deze ligt gezellig in de zon te genieten met een glas vin-o in zijn hand onder een vrolijke tevreden gebeeldhouwde blik. Meer heb je eigenlijk niet nodig om te genieten en tevreden te zijn.

Heimbach heeft een kasteel onder haar geledingen. Dus dit gebied heeft ooit kasteelrechten bedongen en ligt dus op de allerbest mogelijke vruchtbare plek. Een mooie plaats voor toeristen om te onthaasten en ook om te genieten. Ik zal maar stoppen met de superlatieven ivm sluikreclame.

Een minpunt; De Eifel is een mooie omgeving om vakantie te vieren wanneer men goed ter been is. Anders is het niet te doen. In het naastliggend dorpje liggen eveneens mooie huizen. Maar ook een tweetal winzige, lees kleine, bejaardentehuizen. Deze wijken in pracht en praal ernstig naar beneden af, van de mooie omgeving inclusief de statige huizen. Ik zou op deze plekken niet oud, gebrekkig en afhankelijk willen zijn. De grillen van de mens zijn nagenoeg overal hetzelfde. Onder vaak een rigide duur systeem om de ouderenzorg overeind te houden. Als je jong bent dan zie je zulke zaken niet omdat ze ver van je afstaan, vooral in mensjaren.

Het plaatsje Monschau dan. Tijdens de wandeltocht werden onder andere de straten, tal van bezienswaardigheden, gebouwen uit 1550 en verdere mooie vakwerkhuizen bewonderd. In het dalletje mooi om dit fraais te zien en van boven af vanaf de hellingen ook een mooi pittoresk geheel.

Frappant dat de kleurtinten in bossen en paden nagenoeg dezelfde kleur setting hebben als in het stadje zelf; grauwgrijs, wit en groen. Meer kleuren zijn eenvoudigweg niet nodig.

Na een mooie korte vakantie met vele mooie wandelkilometers in onze benen rijden we super tevreden huiswaarts via de Eifelse binnenlanden langs andere mooie wegen en mooie omgevingen.

Zonder ook maar met een wiel op de Autobahn te rijden. Dan is het ook weer mooi om onthaast thuis te komen en blij te zijn met wat je hebt en alweer een mooie Eifel herinnering rijker.

Thuis wacht de tuin alweer op me. Zou de Eifelwind de verkeerde zaden en kernen in mijn richting geblazen hebben om helaas te ontkiemen tussen mijn eigenste florapracht.

Ik heb al korte metten gemaakt met dit onkruid. Maar is het onkruid. Onkruid is wat de mens ervan maakt. Misschien is de naam kruid een betere naamkeus.

Er ligt nergens rommel of rotzooi in de Eifel. Dat is daar normaal. Hier is dit kennelijk abnormaal. Voor mijn gevoel kon ik probleemloos water kunnen drinken uit de stuw wat in Nederland minimaal de ziektekaart betekent.

Ik heb ook alweer geleerd dat je niet ver hoeft te reizen –vliegtuig of zo - om het mooi en naar je zin te hebben om te genieten.

Ouderen in het verkeer vs retina

DEEL 1: In het verkeer is de grijze golf in aantocht. De groep 85-plussers is zelfs de snelst groeiende groep.

Doordat Nederlanders steeds ouder worden, groeit ook het aantal vitale tachtigers die de rijbewijskeuringen doorstaan. Per gereden kilometer is de overlijdenskans van een 75-plusser ruim zes keer hoger dan van automobilisten uit andere leeftijds categorieën. 

Ze blijven meer thuis en mijden snelwegen i.v.m. de lastigheid van invoegen en de drukte. Helaas zijn er meer ongelukken op secundaire wegen te betreuren. Er ligt weer een andere Draak op de loer namelijk op de kruispunten.

Rustig rijden in combinatie met links afslaan is een dooddoener en daar gaat het vaak mis omdat snel gekeken moet worden om het complete plaatje met al het denderende verkeer uit meerdere richtingen te kunnen zien. Het reactievermogen is sterk verminderd en rustig rijden compenseert dit euvel niet. Ver-staar-de ogen en andere zicht beperkende kwalen maken de veiligheid in het verkeer niet beter.

De natuur schijnt zich ook hier een snel opruimende factor te zijn. De heilige Petrus wacht al aan de hemelpoort. Lang leve de vergrijzing. Op de fiets zijn meer ouderen, het haasje. De elektrische fiets is in ieder geval te snel voor deze uitdijende senioren groep, om goed te kunnen acteren en reageren. Blik biedt toch nog meer bescherming. De 45 kilo-mike (km) voertuigen schieten niet erg op m.b.t. dit vooruitzicht. Stress van bestuurders van snellere bolides maken dat deze laatsten onverantwoorde keuzes maken. Door onverantwoorde verkeersmanouevres, die nog meer ellende veroorzaken.

In mijn buurt en natuurlijk ook elders, komen steeds meer mensen te wonen die behoren tot de hierboven gerapporteerde groep. Believe it or not! Vroeg of laat maakt iedereen deel uit van de rollatorbrigade van eenzame mensen, toch! Er is geen ontkomen aan. Zelfs botox biedt geen uitkomst hiertegen! Of misschien wel yoga of andere ondersteunende- in het lichaam weggewerkte implantaten. Heupen, knieën, schouders of andere verjongingskuren of jeugdig makende sappen.

Oh ja nu de zorgverzekering de bril, de lenzen niet meer vergoedt rijden, fietsen en lopen steeds meer mensen rond met een vertroebelde blik. Het wordt hoogste tijd dat de specialistische oogarts experts reclame gaan maken voor controle op de aflatende oog kwaliteiten.  Al doe je het niet voor jezelf maar voor de veiligheid van de vele anderen in het verkeer!

Dit brengt mij in herinnering terug bij Baby Bob het Maltezer leeuwtje waar mijn gezin en ik iedere dag mee wandelen. Baby bob is slank, tenger maar ook gespierd voor een super lief dametje. Een natuurlijk witte haardos inclusief kuifje geven haar gezicht leuke en meestal melancholische sentimenten. Alsof zij onder een zomers luifeltje vandaan kijkt, zie de foto. Zou zij een mens zijn dan zeer zeker een knock-out beauty die je niet snel vergeten zal. Ik in ieder geval niet. Nu is ze slechts adorabel, lief en schattig. 

Maar absoluut geen waakhondje waar je op kunt bouwen maar, een heus prinsesje zonder kapsones. Ze lacht tegenwoordig met haar mondje dicht. Dat komt waarschijnlijk door diverse ontbrekende tanden in haar gebit. Zij is zeer zeker te goed voor deze wereld. Zou zij een godin uit een ver heelal kunnen zijn? Waarschijnlijk kijkt zij steeds minder naar het mensendom, met nadruk op dom.

Toen we begonnen met haar te wandelen was zij onvermoeibaar en conditioneel als een rots in de branding. Een ware kilometer vreter. Zij kan overigens heel goed tegen een pijntje en zal niet gauw janken, dat zit nu eenmaal niet in haar DNA. Een ware die-hard.

Nu zij tegen haar leeftijdsgrens van ongeveer 11 jaar aan zit te hikken komen ook de ouderdomskwaaltjes. Een eersteklas grauwe waas over haar ogen liet ons denken dat zij staar heeft. Echter dit kwam zo plotseling net als een donderslag bij heldere hemel. Dat is toch niet normaal dat kan toch niet! Zij loopt tegenwoordig in de schemering overal tegenaan in haar woning en ook buiten op straat.

Met daglicht gaat zij graag wandelen maar de schemer en nacht maken haar angstig en vooral twijfelachtig. Je ziet haar bijna denken van; “hopelijk bots ik met mijn toet nergens tegenaan als een waggelende punchdrunk bokser”. Keer op keer raakt zij in contact met stenen muren of andere vaste obstakels in het straatbeeld. Steeds zachter wordt de impact, haar gevoel ontwikkeld super snel een overlevings mechanisme.

Haar wereld is opeens heel erg klein geworden. Wel zien we dat zij meer en meer begint te snuffelen en mogelijk ook begint te horen, luisteren is een ander verhaal.

De vreemde wereld moet nu eenmaal bestreden worden met andere antennes dan het zicht uit haar amandelachtige oogopslag. Het is nu eenmaal niet anders. Of toch. Staar namelijk kan heel goed bestreden worden. Haar bazinnetje en onze overbuurvrouw heeft gebeld met een specialist uit Aken, u weet wel, de Domstad van Keizer Karel de Grote.

Dus gaan Carla en ik samen met Baby Bob naar Aken naar de hondenoog specialist. De tomtom koerst ons in de juiste richting. De specialist is meer een huisdier vriend. Haar aandacht gaat meteen uit naar Baby Bob. Gelukkig dan maar. Bovendien echt en mooi om te zien hoe zij het hondje benadert en onderzoekt. Koetjes en kalfjes daar koop je in dit geval nu eenmaal niet voor. Altijd leuk om te zien dat anderen buiten Carla ook met lieve woorden strooien om het hondje op haar gemak te stellen. Prachtig om te zien en te beluisteren deze dierenliefde.

De arts gebruikt diverse technische apparaten. Ik denk bijna dat we in een UFO omgeving zijn beland gelet op het scherpe licht en de vreemde lichtinvallen op de lenzen en pupillen van Baby Bob. 

Overigens tijdens het hele onderzoek blijft Baby Bob onverstoorbaar rustig, gewillig en uiteraard heel lief. Dan de uitkomst van het specialistische consult. Baby Bob heeft geen staar zoals we aanvankelijk gedacht hadden.

Zij heeft kennelijk en vermoedelijk een oogziekte die Retina o.i.d. heet. Dit is een plotseling opkomende permanente oogziekte waar nog geen medische oplossingen voor ontwikkeld zijn. Deze retina ziekte maakt een hondje blind, jammerlijk genoeg maar helaas nog steeds onomkeerbaar.

De arts verklaart aan ons in goed verstaanbaar Jip en Janneke Duits dat de ogen gevoed worden door drie grove amechtige bloedvaten. Deze bloedvaten sturen aan op goed zicht en oogcontact. Zij maken dat honden niet hoeven te ruiken maar op zicht hun ding goed kunnen doen. Baby Bob is altijd al een fervente verre-kijkster geweest!

Nu zijn deze grote ogen bloedvaten gedecimeerd tot dunne aftakjes. Dat betekent in de casus van Baby bob dat, de toevloeiing van datgene wat een oog nodig heeft om te kunnen functioneren afgeknepen wordt. Het zicht zal steeds minder worden tot totale blindheid, een feit zal zijn. Nu leeft zij vooral in een schemerwereld zonder tegen argumenten. 

We hadden haar blindheid niet kunnen voorkomen wanneer we in een eerder stadium bij de arts op consult geweest zouden zijn. Bovendien en mooi om te horen is dat Baby Bob geen pijn zal ondervinden van haar plotselinge blindheid. Zij zal inderdaad haar neus en gehoor beter gaan aanwenden om het gemis van haar ogen te compenseren.

Zij zal niet angstig worden om ergens tegenaan te stoten. Zij zal denken, als ze überhaupt kan denken van; so Be it. Volgende keer beter en zachter. Haar angsten zullen door de botsingen op haar levenspad niet verder toenemen. Gewenning dus.

Baby Bob ten slotte, zal van haar honden AOW in alle rust kunnen blijven genieten tot de dag van haar Elysium.

Groene band

In onze beschaving worden warme kleuren intens omarmd. Zelfs een teken uit de hemel, de regenboog die een aantal hoofdkleuren representeert, wijst ons op dit summum van tinten. De ene nog fraaier dan de andere, waarbij ieders persoonlijke voorkeuren naar believen in te vullen zijn.

Denken we aan moeder aarde dan wordt de kleur groen een mengsel van duurzaamheid, gezondheid, welbehagen, maar ook van zorgplicht, zorgzaamheid en ten slotte van veiligheid. Groen licht!

De groene kleur prijkt eveneens trots als een aanvoerder op de regenboog te midden van andere kleuren op een sterk hellend vlak. Synoniem als sterke ondersteunende kleur voor de begrippen verantwoording en normbesef.

In mijn fantasie; alsof een routineuze ridder in volle bewapening met harnas op een brug staat en de toegang compleet blokkeert voor iedereen die niet langs mag of kan. Niemand met een averechtse kleur krijgt deze ridder ook maar een millimeter van zijn pad af. Hij staat er als een onwrikbare fiere rots van jade of opaal.

Een groene metafoor dan; een specifieke sport, ontstaan in het mooie Japan, die de zachte weg bewandelt, heeft de regenboogkleuren als optisch hulpmiddel in de pikorde, in de arm genomen. Niet de beoefenaars in Japan maar die uit Europa hebben kennelijk deze fleurige banden-uitmonstering nodig. Behaalde prestaties worden aaneen geregen met deze fraaie regenboog kleuren in een vooraf bepaalde volgorde. Alweer de kleur groen prijkt daarbij als een heuse trendsetter te midden van dit warme kleurenpalet. Groen-groener-groenst bij wijze van spreken.

Overwinnen en zonder blessures (gezondheid voorop) strijden is hier het motto.

De drager van de groene band zou zich succesvol mogen wanen met de behaalde prestatie! Echter voor de meeste beoefenaars is deze stap net niet bevredigend genoeg. Andere bandenkleuren moeten vervolgens in rap tempo behaald worden tot, men toe is aan de ultieme meestertitel.

Dat zit nu eenmaal ingebakken in deze tak van (judo)sport. Maar ook in de drive van ons maatschappelijk en economisch denken. Meer, meer, beter en groter worden is sportief en maatschappelijk en/of hiërarchisch gezien, het te bereiken doel, toch!

Feitelijk gezien is tomeloze inzet alleen, nooit voldoende. Welke prestatie er ook behaald of nagestreefd wordt. Wie staat nou eens stil en geniet van zijn of haar succes moment, bijna niemand meer, dat is toch raar!

Wanneer de nodige complexe maatschappelijke hobbels genomen zijn, dan zou het bijhouden van kennis, ervaring en het aansturen in de juiste richting toch het pre moeten zijn. In tegenstelling tot meer en zwaarder en moeilijker gelijk als een 24/7 uur robot.

We laten ons paaien met behaalde werkprestaties en worden tegelijkertijd geïnfecteerd met een soort twijfel van; doe ik het goed, doe ik genoeg! Waarbij misbruik steeds argwanend op de loer ligt.

De groene band dan;

Uit katoen opgebouwd tot in diens haarvaten, uit fijnmazige rekbare stoffen. Hypothetisch gezien kan deze band eindeloos uitgerekt worden tot verbazingwekkende volumes als van een zeppelin of een ’s zomers laagvliegende luchtballon. Deze volumes kunnen volgestopt worden met concrete denkbeelden zoals; kennis, aanpak, daadkracht, controlemomenten, dienstbaarheid en betrokkenheid. De kroon op de inspanningen wordt dichtgebonden met een addertje onder het gras, een luchtband van vergeetachtigheid, ten koste van dierbaren en geliefden.

Geniet van het moment op het levenspad. De weg naar het doel is vaak leuker en markanter dan het uiteindelijke doel. Geniet van dit onzichtbare panorama voor het te laat is. 

Een opgerolde groene band kan ook een giftig, verstikkend en knellend meerkoppig monster zijn dat, ernstig ziek kan maken waardoor alle inspanning en betrokkenheid vervaagt.

Maar bedenk ook dat groen een associatie kan zijn  van prilheid en natuurlijkheid. Het is ook de kleur van de hoop, de vrede, vertrouwen en veiligheid.

Nooduitgangen worden met groene pictogrammen en verlichting aangegeven. Verkeerslichten geven groen licht bij het sein veilig. Bij waakzaamheid is er de groene kleur van camouflage van lichaam en uniform.  

wanneer de hond niet meer luistert!

links zoon Alfie. Rechts vader Tommie

Ik heb altijd wel iets met honden gehad, behalve dan met de agressors. Vroeger hadden we thuis katten maar discutabele opiniepeilingen hebben geleid tot een keuze voor honden. Honden hebben ten slotte een baasje en katten hebben personeel. Zo schijnen katten in ieder geval te laten merken!

Ik woonde pas in een oude boerderij met mijn nieuwbakken eega in een klein idyllisch dorpje in de parel van zuid Limburg, waar wij graag erop uit trokken om er te wandelen. Dat heeft mijn eega mij als het ware aangeleerd en tot op de dag van vandaag is het een natuurlijk ritme, waar wij beiden niet meer buiten kunnen.

Dus werd er een hondje Tommy, aangeschaft. De hondenmode in die tijd (omstreeks 1978) was cocker spaniël. Dus volgden we de mode met uiteraard geen verstand van honden. Het cockertje werd gekocht op een malafide adres ergens in Brabant. Met onze keuze hebben we destijds veel geluk gehad.

Thuisgekomen bleek hij een echte “bletsj-beer” te zijn. Wel heel lief maar niet graag alleen en hij uitte dit misnoegen steeds destructiever. De vloerbedekking en tal van meubels hebben dit aan den lijve ondervonden door deze hooligan destroyer activiteiten. Uiteindelijk na het wisselen van de tandjes ging zijn gedrag steeds beter! De cocker spaniël bleek wel van de uiterst eigenwijze Engelse soort.

Vaker in gedachten een zogenaamde achter het behang plak soort!  Hij was uitermate lief, beweeglijk, sportief en onvermoeibaar. Dagelijks volgden dan ook urenlange wandelpartijen met hem aan de lijn en uiteindelijk onder toezicht, los. Zeg maar dat toen hij de zin des levens ontdekte en het niet meer nodig vond om overal op te reageren en achteraan te rennen.

Hij bleef altijd goed geconditioneerd. Ook qua eetlust een alles etende Jiskefet, lees afvalbak. Een keer heeft Tommy een hele vlaai van de tafel had gegrist en in alle stilte opgepeuzeld. Dat deed hem niks. Doktersbezoeken vielen ook mee en wat dat betreft was hij genetisch bepaald, geen zwak hondje. Terwijl de jaren aan hem voorbij gingen werd ook hij op ijn beurt, ouder en gezapiger.

Op een gegeven moment waggelde hij meer dan dat hij liep tijdens zijn ochtend routine wandeling. Opeens luisterde hij niet meer. Je kon op hem roepen maar hij reageerde totaal niet. Hij ging onverstoord verder met zijn eigen ding; snuffelen, fervent terreinen afbakenen en zo wat honden met hun neus en piespaaltje plachten te doen. Je moest hem telkens weer van zijn snuffelplek weghalen door hem de riem om zijn hals te doen en weg te voeren. Vervelend, maar het was niet anders. Vooral als het regende en de regen hem niet deerde, was dat wel eens lastig nat pak!

Uiteindelijk hebben we maar geaccepteerd dat hij zijn eigen ding deed en niet meer reageerde op aanroepen, het was immers niet anders. Er was in die tijd immers geen dog whisperer.

Op een ochtend miste ik Tommy. Ik zette koffie en ging op zoek naar hem. Hij lag in de woonkamer onverstoorbaar als het ware opgebaard op het vloerkleed. Hij reageerde op niets.

Tommy was toen al ongeveer 12-13 jaar oud en nog maar een halte van –zeg maar- de Walhalla dierenhemel verwijderd. Ik schrok want ik dacht dat hij dood was. Ik keek nog eens en zag toen gelukkig dat hij wel ademde en dat zijn wollige borstkas ritmisch op en neer bewoog. Maar wel nog steeds in een diepe fase als die van coma begeleid door zijn gesnurk.

Vreemd. Ik liep naar hem toe. Onder de trillingen van mijn voetstappen op de plavuizen vloer, ontwaakte hij gelukkig. Wat bleek uiteindelijk? Tommy was stok- en stokdoof geworden en de staar aan zijn ogen werd ook steeds heftiger.

Hij schravelde langzaam en heel blijmoedig op en ik kreeg als vanouds mijn ochtend begroeting. Dat was altijd een dolkomisch leuk tafereel. Want hij kwispelde met zijn staart, bewoog en schudde met zijn hele lijf, kneep met zijn ogen en het leukste daarbij was dat hij daarbij “lachte”. Tommie kon zijn bovenlippen omhoog bewegen en kreeg dan een soort van clownesk vrolijk gezicht.

Wanneer je je een jong hondje aanschaft dan denk je daar niet aan. Dan is het een leuke puppy, eentje die nooit ziek en oud wordt en waarmee alleen maar leuke dingen te beleven zijn. Helaas is de werkelijkheid anders en veel korter dan je graag zou willen.

Achteraf denk ik dat honden en katten het allebei in zich hebben om mensen af te richten. Honden in huiselijke kring dwingen namelijk met de ogen en theatraal sociaal gedrag. Ze laten hun “baasje” precies merken wat ze van hem of haar verwachten. De beloning voor het baasje is dat ze hun hondje mogen uitlaten en dat men door deze cohesie allebei in topconditie komt te verkeren is leuk meegenomen.

Dan hoop je dat het jaarlijkse vakantie dierenleed steeds minder zal worden maar ja, ook hoop doet leven!

Japanse anemoon

Ik had nooit gedacht over jou een verhaaltje te schrijven. Jij schier onaantastbare Japanse samoerai-bloem. Bij jou is meer vooral minder. Jij oogt een beetje ordi. Niet omdat jij verheven bent of dit zo aanvoelt maar omdat je zo vaak te zien en te bezichtigen bent. Veel mensen kijken wel naar je maar ze zien je niet staan en lopen genadeloos aan je voorbij, jammer een gemiste kans. 

Vandaar dat ik deze uiterste poging onderneem om jou een waardig podium te gunnen! Vooral ook jammer te noemen, omdat jij steeds je uiterste best doet. Je hebt een paar flamboyante kleuren in je familie-blazoen van wit, roze en een felle diepe roze kleurpracht. 

Ik vind jou sowieso fantastisch ogen. Helemaal aan de voedingsbodem groeit maar weinig onkruid. Jouw groene fortuinlijke bladerbroek houdt dit evenwicht in acht. Vooral als je de forse groeispurt neemt en jouw slanke groene nekken in de richting zon, stevenen. 

Dan kijk je bedenkelijk om je heen en je gunt alles wat groeit en bloeit hun catwalk van hun optreden. Jij wacht tot dat de laatste zonnestralen je bereiken. Vaak is het s ’nachts dan al koud en ontwaak je in een mistig nevelig ochtend gloren. Dan wil je ook nog graag een keer opgemerkt worden.

Het is namelijk zo dat soortgenoten elkaar op afstand reeds herkennen. Jij neemt als een ware kameleon de kleuren, de structuur en de warmte van de zon over. Het lijkt bijna op een copy-cat zo precies is jouw nabootsing van de zon. Dan ontbiedt jij de zachte wind en als een volleerd balletdanser in een groene tutu begin je te langzaamaan elegant en superieur te dansen en te wiegen, zonder pauze. Ook vanmorgen heb ik jouw kunststukje mogen aanschouwen, alweer. De wind raakt jouw, bladeren, nek, en hoofd. Jouw witblonde lokken bewegen dan graag in een koor mee op alles wat swingt op jouw dansvloer.

Hey, dan wordt je opgemerkt door de zon in jouw half- schaduwrijke favoriete woonomgeving, daar waar jij met je heldere kleurenpalet van overwegend wit/blond en oker kleuren de zonnestalen verwelkomt, omarmt en begroet met wiegende elegante Dance classics bewegingen.

De zon is steeds op zoek naar jouw en je soortgenoten. Als een veelkoppige beauty beweegt jouw populatie mee. Jullie lijken allemaal sterk op elkaar maar zijn net geen klonen. Bij nadere inspectie zijn jullie allemaal eender, maar toch ook ietwat verschillend van aard en karakteristieken. Jouw hart oogt een beetje groen en is vol met facetten gelijk als een gelijk geslepen diamant. Daar is geen speld tussen te krijgen. Op de milli-millimeter geschikt, lijkt het te zijn.

Je blijft groeien en bloeien jij koningin van de herfst van augustus tot in oktober. Jij happy creatuur! Ook als het leven jou verlaat blijf je een decoratieve aanwinst voor mijn tuin door het vormen van oogstrelende zaadpluisjes.

Als je een happy verblijf hebt gevonden wil je je soort graag vermeerderen met penwortels, dat doe je niet agressief maar steels en een beetje stiekem met je kruipende wortel-peentjes.

Het mooist vindt jij het als je op gepaste afstand bewonderd wordt en het liefst onaangetast kan gedijen en het publiek en omgeving kan vermaken met je aanwezigheid.

Japanse anemoon jij bent mijn favoriet, als je dat maar weet!

Doodgeschoten met windbuks

Een tijdje terug krijg ik een melding dat er ergens in een van onze dorpjes een dier is aangeschoten. Gelukkig heeft iemand de moeite genomen en dit gemeld bij de politie. Een zaak van zinloos dodelijk geweld blijkt weer eens  achteraf.

Ter plaatse gearriveerd  kunnen wij niet meteen zien of inschatten wat er gebeurd is. Er zijn geen andere stille getuigen die kunnen wijzen op een schietpartij op micro niveau.

De melder en getuige tegelijk heeft er geen problemen mee om zich bij ons te vervoegen en mede te delen wat er gebeurd is. In zijn voortuin lopen geregeld kippen los rond. en wel sierkippen met een fantastisch mooi pluimage. Niet van de plofkippen soort die wij in de diepvriezers van de winkels mogen aantreffen. Eigenlijk zou deze veronderstelling uiteindelijk geen verschil mogen maken. De ene soort wordt gehouden voor het plezier en de andere soort de voedselketen, dat is nu eenmaal zo.

De dood aangetroffen kip is nog steeds een sierlijk elegant wezen van het grijze soort inclusief met een groene enkelband. Het diertje is met een windbuks kogeltje om zeep geholpen.

Eigen richting kiezen om overlast bezorgende dieren te weren of uit te roeien met een windbuks dat past niet meer en is verboden in onze moderne tijd. Overal zijn er regels. Dus ook voor het gebruik van windbuksen van het kermissoort. Je mag er uiteindelijk alleen maar iets mee op je eigen erf als het leven waar je op schiet wettelijk niet beschermd is. 

Bij oefening op kartonnen schietkaartjes hoort een vanger erachter om een ricochet te voorkomen. Is het een buks van het zwaardere soort dan moet je wel een wapenvergunning hebben. Dus zonder meer een windbuks aanschaffen en vlammen op alles wat beweegt dat kan en mag niet. Moreel en wettelijk gezien.

Het gevaar van windbuks gebruik ligt altijd op de loer. Stel je voor je krijgt ongewild een kogeltje in een oog. Dan zijn de gevolgen niet te overzien. 

In onze casus is hier gelukkig geen sprake van. De gebruikte windbuks –overigens niet van het kermissoort- wordt in beslag genomen. Strafvordering zal geraadpleegd worden zoals ook overleg met justitie om de zaak in de juiste wettelijke kannen te gieten. Een boete zal wellicht volgen. Je mag namelijk niet zomaar op andermans eigendom schieten.

Het diertje werd niet voor de voedselketen om het leven gebracht maar slechts voor plezier of uit hinderlijke ondervonden gevoelens. Ik weet dat de plekken waar kippen lopen op het gras, dat daar in ieder geval geen onkruid of ongedierte meer groeit of komt. Eigenlijk een soort van gratis natuurlijke stofzuiger of onkruid wieder. Uit deze geledingen loopt er nu eentje minder rond.

Bij het weggaan zie ik aan de overkant een andere sierkip zitten. Eentje van het melancholische en nu zielige alleenstaande soort, zo lijkt het te zijn. Ook hij is een beauty, mooi in het zwart opgetuigd met een mooie forse hanenkam en bruine tranende ogen, kan ik mij zomaar voorstellen. Zijn bruine ogen kijken mij hopeloos en verslagen aan. Ook deze kip is geringd met een mooie groene enkelband. 

Ik denk dat deze sierkippen partner elke dag weer opnieuw zal rouwen om het nodeloze verlies van zijn maatje. 

Dat heeft de mens dan weer eens beslist. Jammer in dit geval. Bezint eer u begint.

Kraaien

De KRAAIE oet 't Lömmerichterveldj

Een tijdje geleden alweer heb ik een oud fotoalbum ingekeken. De meeste volwassenen zijn al lang overleden. Mijn blik valt op twee foto’s. De eerste foto uit de 50-er jaren voor de woning van mijn opa en oma, Tunnelstraat 16.

De buren hebben in de finale goud behaald voor 50 jaar ononderbroken huwelijk. Toen als normaal te betitelen en op de dag van vandaag een buitengewone prestatie te noemen

Veel later (’62 of ’63) nadat oma gestorven was, zijn wij met ons gezin gaan inwonen bij opa, dat ging toen eenmaal zo ivm de mantelzorg voor en ten opzichte van elkaar. De woning van opa maakt deel uit van een z.g. kolonie. De woningen waren naar buiten gericht en binnenin de tuintjes en getskes, lees steegjes. Iedereen kent elkaar. Uit die kleutertijd zijn ongetwijfeld veel dingen die toen speelden, mij ontgaan. Ik had best wel een leuke jeugd. Iedereen in de buurt had hetzelfde te besteden, weinig dus maar als kind veel plezier en kattenkwaad. 

Er was geen w.c. noch bad voorziening binnenshuis. Dat moest allemaal separaat buiten de woning op een voorziening, in de kou gebeuren. Wassen in de badkuip op de vrijdag. In het weekend kreeg je zoet en limonade. De melkman met paard en wagen kwam door de straten en melk werd nog in kannetjes verkocht, later in grote liter flessen van de Campina.

Het Limbrichterveld was een kleine gemeenschap. Er was een kleuterschool waar ik naartoe ging. Ik liep de Tunnelstraat over en via een steegje langs slagerij Cremers, richting Limbrichterweg waar het houten kleuterschoolgebouw, lag. In het dorp waren drie winkels, waaronder de Vivo en de Spar. Op de woensdag was het frieten tijd. 

Op de Tunnelstraat lag een houten friteskeet van Piet en Elly. Daar kreeg je voor weinig geld frites, frikadel, kroket, haring, rolmops of voor 5 cent een waterijsje. Toen ik groot ( 6 jaar) was ging ik naar de lagere school, lopend zoals iedereen in die tijd.

Verder had Limbrichterveld een voetbalclub, de “Kraaie”. Mijn vader heeft daar gevoetbald en heeft nog lang als vrijwilliger de kalk-lijnen op het voetbalveld getrokken op zaterdag. Daarbij werd hij steevast begeleid door ons hondje Tommie, een asbak foxje.  Mijn broer en ik hebben dit hondje van het slachthuis gered. Iemand op een fiets wilde hem daar laten afmaken. Ons gezin heeft zich over dit lieve hondje ontfermd.

Han

De “Kraaie” hadden het voetbalveld dichtbij de kolonie. De jeugd amuseerde zich daar en er werd wekelijks getraind en gevoetbald. De voetbalclub had ook een omkleedruimte in de vorm van een gemetseld gebouwtje. Ik weet nog dat de voetballers tijdens de rust, dampend hete thee dronken.

Op een wedstrijddag. Ik meen mij te herinneren dat ik een jaar of vijf oud was, stond ik naast de goal. 

De wedstrijd was aan de gang. Plots werd uitgehaald. Ik kreeg de leren poeier hard midden in mijn gezicht. Ik werd volledig omgeschoten en heb toen mijn 1^e knockdown beleefd. Ik weet nog dat de wedstrijd of oefenpartij even werd stil gelegd om zich om mij te bekommeren. Commotie ten top. 

Aangeslagen als ik was ben ik vergeten om te huilen. Nu ik eraan terug denk voel ik die bal, alweer.

Dan denken we tegenwoordig dat altijd een gebouw of een standbeeld nodig is voor een memorabele- en gedenkwaardig gebeurtenis, niet dus. Een foto zal mogelijk nog meer de sentimentele omstandigheden van toen kunnen weergeven

De kolonie werd uiteindelijk afgebroken om plaats te maken voor de flats aan de Eisenhowerstraat. Op dit moment is de kolonie aan de overzijde van de Tunnelstraat aan de beurt om gesloopt te worden. Echter de gevels blijven gelukkig behouden. Mooi toch die behouden nostalgie.

Koffie verkeert

De zon brandt er stevig op los en laat ruwe materialen wassen waar wij mensen ons voordeel mee doen. Het leukste voor de mens is toch om eetbare grondstoffen te gebruiken om de honger te stillen en als het kan een gelukzalig en voldaan gevoel, aan over te houden.

Trapsgewijs komt de mens er achter dat koffiebonen voor een grote mate van opgewondenheid zorg kunnen dragen. Ooit en lang geleden is er een herder die probeert te overleven samen met zijn geiten. In een veraf en warm en droog land op een dor en droog stukje woestenij probeert hij om de dieren te laten grazen en eten. Ze lopen altijd naar een bepaald soort plant, door gebrek aan een riant eet assortiment en grazen en trekken aan bladeren en zo, van dit onbekende sterke- en stugge struikje.

De geitengebitjes malen net zolang tot het afgeknabbelde zaakje tot een afslikbare puree veranderd is en in hun maag verdwijnt. Dolkomisch en tamelijk snel en opgewonden tegelijk rennen de geiten even later er vrolijk op los. De naam bokkensprongen, stamt uit deze tijd.

De herder filosofeert er op los en gaat op zijn beurt het struikje nader inspecteren. Hij plukt de bonen en ontdekt hun magie, nadat hij de bonen gemalen en gekookt heeft. Het aftreksel is bitter, maar geeft een onbekende aantrekkelijke zinnenstrelende geur en tegelijkertijd een grote mate van voldoening en helderheid van geest.

Iemand die bijna niets te besteden heeft deelt graag, zo ook deze menslievende naïeve herder. In deze tijd is economisch gewin ook al belangrijk voor de gewetenlozen onder ons. Er is geen copyright, patent of bescherming van vondsten of ontdekkingen. De koffietijd heeft een ware metamorfose betekend in het drinkpatroon van bijna een ieder. Met massaproductie van deze plant tot gevolg.

En de herder dan? Hij loopt nog steeds naar een struikje in de woestenij en plukt dagelijks een paar bonen die hij maalt, kookt en geniet van de geur en smaak.  Hij heeft geen idee wat zijn ontdekking tot gevolg heeft gehad. 

Wel een grote denker deze herder die zijn hoofd blijft schudden over de zorgelijke situatie in de wereld. Hij is gelukkiger met bijna niets dan anderen met hun onoverzichtelijke berg aan rijkdommen.

Wat is dan verkeerd aan koffie? Mogelijk melk erin roeren? Opdat zij kunnen samensmelten, evolueren en zich uiteindelijk kussen!

Smakelijke koffie op deze –nog droge- zondag

Vrijheid

Ooit was je klein, broos, liefelijk maar ook bevangen met een vleugje stoutmoedigheid onder je huid. Je bent geboren in een tijd dat er nog geen handgeschreven wetten zijn.

Edicten worden uitgesproken door de corrupte machthebbers of gezagsdragers. Maar je bent geboren zonder gouden lepel in je mond. Dat betekent van jongs af aan buigen voor je meester.

Je wordt in je prille bestaan geestelijk- en lichamelijk beschadigd en misbruikt in je intiemste maagdelijke kinderlijke onschuld en -zones. Zonder consequenties voor de wellustige boosdoeners. Je opvoeders hebben je tijdens een maaltijd omgewisseld voor een bord met lauw en laf voedsel.

In deze tijd ben je vergeten om je eigen leed te uiten. Vele tranen zijn opgedroogd en gestorven op je wangen en lippen, tot de laatste traan verbleekt in de aanschijn van je armetierige leven tot dusver.

De wereldlijke ondank, de corruptie, de manipulatie van jouw lichaam en geest door anderen blijken niet bestand tegen jouw sterke geestelijke capaciteiten. In de harde leerschool van het leven is het zwemmen of verzuipen. Jij blijft gelukkig boven water dobberen.

Wat houdt je overeind? Je weet het niet. Uiteindelijk blijken jouw intrinsieke waardes een onzichtbare beschermlaag om je ziel en geest heen te leggen. Dus volgt de begin stap naar lichamelijke weerstand, met een gros aan overleving zin.

Wat heb je nodig voor weerstand in te zetten? Je weet het niet. Daar ben je dan ook nog veel te jong voor. Maar gelukkig vordert de ontwikkeling van jouw geest met rasse schreden. Langzaamaan wordt jouw lichaam, geest en ziel ineen gesmeed tot een gebalde virtuele vuist.

Ook sluwheid, list en bedrog zijn items die je voor je eigen, laat werken. Zo ook groeiende lichamelijke krachten. Daarmee maak jij jouw tweede grote stap naar overleving.

De tweede stap is dat je de rollen speels begint om te draaien. Je komt uit je comfort zone. Misbruikers houdt je voor de gek. Stiekem, speels en listig worden nieuwe kernbegrippen in het plan naar een betere toekomst.

In deze gedicteerde wetteloze tijd vecht men met zwaarden en schilden. Jij nog niet. Gladiatoren oefenen met elkaar in vechtkunsten en sommigen blijken in de arena in wrede gevechten te kunnen overleven.

Tijdens de verwekking was de dader een vechter op leven en dood. Laten deze genetisch bepaalde eigenschappen jou nu goed van pas komen. Weer een voordeel, buiten je beauty looks.

Je hebt een oefenmeester –weliswaar een slaaf- gevonden die jou technieken en tactieken leert om te overleven en om te doden. Of je deze skills inzet voor rebellie, wraak of om je eigen leven te beteren zal blijken als de nood aan jouw vrouw zijn, komt. Je leert snel.

Uiteindelijk ben je in de natuur gaan wonen en heb je je uitweg naar dit vrije leven hard moeten bevechten. Je hebt vele misbruikers permanent de mond kunnen snoeren, zoete wraak is toch mooi. Oog om oog tand om tand. Dat is nu eenmaal zo. Zij namen de gok om op jouw levenspad de uitweg te blokkeren, funest. Dat doen ze geen tweede keer. Hun liederlijke verminkte dode lichamen ten spijt.

Opgekropte Woede lucht uiteindelijk toch op.

Het vertrouwen in de mensheid ben je verloren. In rust, stilte en wijsheid zal je onder een vrije hemel leven. Of je solitair blijft leven is een onzekerheid. De toekomst zal dit uitwijzen als de tijd daarvoor rijp is.

Een voordeel heb je, je bent al sinds je geboorte een bijzonder en vooral knap mens –binnen en buiten- met mooie blonde gouden lokken. Maar je foto is wel gefotoshopt!

Een nadeel, de mens blijft slecht en hebzuchtig naar macht.

Interview met een Alien

OMGEDRAAIDE UFO ?

Een paar weken geleden alweer, meteen na de finale WK voetbal valt mijn oog op het stadion Macarena in Rio de Janeiro.

De vormen van het stadion, de nuances, de kleursettings van de vuurwerk explosies leveren, volgens mijn eigen referentiekader, een science fiction vergelijking met een unidentified flying object (UFO) op.

Wanneer we ons realiseren dat er ontelbare melkwegstelsels zijn, veel meer dan alle zandkorrels in de Sahara woestijn, dan is het toch aanmatigend dat wij mensen denken de enige levensvorm te zijn.

In de mierenhoop van planeten, asteroïden, melkwegstelsels en alles wat er nog buiten onze atmosfeer rond drijft, zijn er wellicht super intelligente levensvormen die onderzoekingen verrichten, controleren naar onze staat van dienst en vooral moeten lachen -met een traan- vanwege onze primitieve dodelijke aard.

Een logisch gevolg zou kunnen zijn dat Aliens een bepaald soort van piketpalen hanteren om hun routes in deze oneindigheid vast te leggen. Vooral nodig om hun weg in de eindeloze Galaxy terug te kunnen vinden. Hetzelfde als dat ene korreltje zand in de kolossale Sahara woestijn in Afrika.

Dan schiet Mario Gotze ein Tor en Duitsland wordt wereldkampioen voetbal. Na de huldiging barst het vuurwerk in alle hevigheid los. In mijn slaap droom ik over het Macarena voetbalstadion.

Dan mijn sf-droom; In mijn slaap krijg ik bezoek van een Alien. Deze ET deelt mij mede dat hij naar deze planeet is gelokt door een kleurrijke ontploffende knal. Dat blijkt het vuurwerk te zijn geweest uit Macarena stadion in Rio. Dit stadion vertoont een sterke gelijkenis met zijn UFO. In omgekeerde vorm, dat dan weer wel.

We komen in gesprek en ik mag hem of haar of ET interviewen. ET begint ronduit te vertellen en zegt dat hij van zijn bevelhebber opdracht heeft gekregen om de Galaxy in alle uithoeken te doorkruisen op zoek naar solide, wereld opbouwende levensvormen. ET heeft al ontelbare levensvormen mogen aanschouwen. Maar wat hij op onze planeet heeft gezien is zelfs voor hem met geen pen te beschrijven. Niet dat hij een pen gebruikt om zijn gedachten vast te leggen!

Een korte tijd bij ET is in tijdsduur veel anders dan een etmaal bij ons. Een dag bij ons kan worden vergeleken met 1000 tot 10.000 jaar bij de Aliens. In de ruimte gaat alles veel sneller. Anders zou ET nooit de triljoenen sterren en levensvormen in een kwantum leap, bezocht kunnen hebben.

Een paar dagen terug bij ET - bij ons al gauw meer dan 10.000 jaar – lopen de mensen op aarde nog rond in dierenhuiden. ET doet een aantal proeven met deze prehistorische mensen. Er moeten namelijk grote en solide oriëntatiepunten gemaakt worden.

ET implementeert daarvoor enkele gaven bij ons mensen. Daar is geen operatie voor nodig maar gewoon een zuchtje wind met ufo ingrediënten. De gaven zijn wiskundig intellect en hebzucht. ET zorgt als proef op de som ervoor dat deze gaven bij een geselecteerde groep terecht komen en nooit meer dan een gave per geselecteerde.

De intellectuelen beginnen als razenden plannen te maken voor deze bakens. De hebzuchtigen zien er hun voordeel in, worden de baas en lijven dan ook met zwaar geweld de intellectuelen in. Zij laten bakens in de vorm van piramiden in Egypte, in Zuid Amerika in China in de Oriënt en ga zo maar door, bouwen door de slaven. Enfin u kent het verhaal van de farao's.

ET vertelt verder dat dit een verschrikkelijke- maar ook leuke tijd is voor de Aliens. Zij hebben andere manieren in de omgang met elkaar. Macht, hebzucht en oorlog zijn uitgebannen. Zij zijn geëvolueerd tot schemerige levensvormen die baas boven materie zijn. Hun gedachten alleen zijn toereikend om iets tastbaars te maken.

In tegenstelling tot de aarde waar de hebzucht en wapenwedloop groeit en bloeit. Om ons in te tomen hebben de Aliens op aarde reeds een aantal proeven uitgevoerd. 

Een keer hebben ze een planetoïde bij het schiereiland Yucatan in de buurt van Mexico op aarde laten ploffen. Duizenden jaren duisternis is debet geweest aan het feit dat al het leven gestorven is. Vooral de kolossale prehistorische levenssoorten die elkaar opvraten. Dat is sowieso een misser van jewelste geweest. Door deze uitroeiing kon weer nieuw leven op aarde ontstaan. 

Uiteindelijk blijkt dan dat de mensensoort de beste is, uit meerdere slechte opties.

Nu zien we alweer dat mensen zich gedragen als de vroegere prehistorische diersoorten die elkaar opvraten. Dus ook de mensheid schijnt alweer een misser te zijn.

De Aliens besluiten dat intelligentie zal worden toegevoegd aan het DNA. Via een wind over aarde geblazen werd elk mens hiermee besmet. Resultaat? De geschiedenis herhaalt zich alweer!

Het is maar dat u het weet. Het is nu al bijna te laat. 5 voor 12. De Aliens gaan nu een offensief plaatsen met plastic. Eerst op het land, dan in de oceanen en dan in de voedselketen. Kijken of de mens en helaas ook de dieren, dit kunnen overleven!

ET vertelt dat de Aliens nog een keer hebben moeten lachen in het jaar 1969 wanneer de Apolloraket op de maan landt. Ze hebben onderweg nog ff geholpen anders zou Armstrong en c.s. zijn verongelukt.  

Verder nog een Alien grapje in Roswell, New Mexico. Daar hebben ze een dummy ufo laten neerstorten in 1947. In Roswell waren ze toch al bezig met nucleaire kernbom proeven onder uiterste geheimhouding, de X-files. Het Science fiction genre kreeg hierdoor een boost. Tegenwoordig meent de mens al slim te zijn door met minuscule telescopen het heelal af te struinen als wetenschappelijk bewijs! 

RING RING RING. De wekker gaat af en ik word langzaamaan wakker. Ik heb een droom gehad over een gesprek met een vreemde snoeshaan. Normaliter kan ik me geen enkele droom herinneren!

Duitsland is nog steeds wereldkampioen voetbal. Ik krijg plots een rare gedachte over het liedje hé Macarena.

Nog steeds ontdekken we mysterieuze graancirkels in de zomerse komkommertijd. Naastenliefde en genocide gaan dagelijks gearmd, ik bedoel in een innige gewelddadige omstrengeling, met elkaar om. Waarbij gewelddadig optreden de meeste lucht schijnt te krijgen

Ik wens jullie een fijne zondag

een minuut stilte

Dan koerst de zilveren Australische vogel richting Eindhoven op de afgekondigde dag van nationale rouw. Hij landt en wordt ontvangen met de hoogst mogelijke aanwezigheid van overheid, militairen en familie. 

De landingsbaan is aangedikt met een laag van respect. De motoren worden stationair draaiende houden tot klokslag 16.00 uur. The Last Post klinkt uit een schallende trompet en bezorgt heel Nederland de koudste rillingen ooit. Militairen lopen in gelid in de buik van deze ijzeren vogel. 

Ouderen, kinderen en families komen terug van wat hun vakantie had moeten zijn. Zij hadden zulke mooie vooruitzichten. Hun dromen, leven en toekomst werden abrupt beëindigd door een raket.

16.00 uur, ook mijn vakantie begint. Voor mijn gevoel op dat moment bijna een macabere vergelijking.

De meldkamer-man politie regisseert voortreffelijk 1 minuut stilte in onze politieregio.

Dan denk je heel even in gedachten dat de wereld stopt met draaien. Echter na deze belangrijke minuut blijkt dat politiemeldingen voor 1 minuut in de wachttijd zijn gezet. Ze worden hierna weer uitgedeeld aan de uitgaande surveillances. 

Business as usual. Ook dat schijnt belangrijk te moeten zijn, net nu! Jeetje

Beauty and the Beast

Vanochtend lekker vroeg op, ontbijten in de tuin met mijn lief. Rondom 09.30 uur op de fiets voor een lekkere nog koele tocht in de buurt. Via mooie wegen en paden, langs beekjes en bosgebieden, beschut tegen de opkomende zon. Zomaar een willekeurig fietsparcours. 

Dan volgt het noodlot. Met een enorme knal ontploft mijn achterband. Vreemd, er ligt een extra beschermlaag in met een nog nieuwe binnenband. Dat had niet mogen gebeuren. We zijn 10 kilometer van huis. De band is niet te maken dus loop ik naar huis. Naar huis racen om de auto te gaan halen om mij en de krakkemikkige fiets naar huis te transporteren wijs ik pertinent af. Ik zeg tegen haar van, kijk het is hier mooi en prachtig. Ik wandel graag, dus loop ik naar huis. Zij vergezelt mij nog een paar kilometer en fietst dan naar huis met de belofte om een mooie dis te maken. Ik verwent? jazeker. Zou mijn gewicht debet zijn aan de kapotte band? Tja, wie zal het zeggen!

Echter tijdens mijn lange tocht met de verkeerde schoenslippers aan, loop ik al filosoferend door de omgeving. De zon brandt hevig in mijn nek. Ik voel opeens een zonnesteek of een fata Morgane in a nutshell opkomen. Krijg ik waanbeelden? Ja dus.  

Lang geleden als ik op pad ben in de vrije natuur langs mooie ongerepte streken zoals die in Scandinavië, kom ik haar tegen. Ze heeft kastanje- tot tomaten-blond haar. Haar spier korset verraadt een lenige- maar powerful gracieuze verschijning. Haar wulpse malse rondingen worden niet overdadig bedekt met een teveel aan kleding. Zij draagt net genoeg om niet ordinair te ogen maar wel een opmaat om fantasievol alle vrouwelijke vormen in te kleuren. Haar borsten hadden van mij wel bedekt mogen blijven behalve dan een kleine inkijk.

Haar gelaats- en lichaamskleuren tonen een roomwitte huid die niet tegen de felle zon bestendig is. Van dit type kreeft dames loopt heel Engeland en Ierland over.  Het contrast van haar huid met haar weelderige haardos zorgt voor een aanschouwelijk bewegend plaatje dat niet te vangen is voor de camera.

Dan haar ogen. Ik verwacht eigenlijk felgroene- of blauwe krachtige kijkers. Wanneer ik in haar ogen kijk zwijmel ik bijkans ver weg, opgezogen in het oneindige heelal, zo lijkt het te zijn. Het eentonige kleurenpalet rondom haar iris is donkerbruin tot sepia met een liefdevolle vredige (ogen)blik. Er zit een schim rondom haar iris. Wat zou dit kunnen zijn?

Zij heeft net gegeten. Op haar lippen en mondhoeken houden zich een aantal kruimels en restjes vast. Onder haar pittoreske neus wordt haar fraaie roze glimmende tong zichtbaar wanneer zij daarmee ongegeneerd de etensresten van haar mondhoeken wegpoetst. Deze dame zou normaliter niet het achterste van haar tong laten zien aan niemand. In elk geval niet aan een vreemde zoals ik hier en nu tegenover haar. Zij maakt enkele vreemde geluidjes die ik op dat moment niet kan plaatsen.

Ik zie verder dat zij en ik niet hetzelfde DNA bezitten. Ik prent haar DNA goed in. Wij zouden wel goede vrienden kunnen worden maar beslist nooit meer dan dat. Haar cultuur en achtergrond is te divers van die van mij. Zij is beschermd opgevoed en heeft nooit vrijelijk rond mogen lopen. Altijd is er het thuisfront dat zich opdringt aan haar als monotone oppasser met harde hand. Er is maar een land waar zij zich vrij zou kunnen bewegen. Dit land is echter te ver weg. Noodgedwongen zal zij hier moeten blijven, haar kroost baren en levenslang een onzichtbare ketting om haar hals blijven dragen.

Ik leg mijn hand op haar gezicht en voel de warmte. Dan neem ik bevangen afscheid en hoop dat alles goed zal komen in haar verdere werkzame leven. Dat is echter en ijdele hoop of utopie, ook dat weet ik. Mijn cirkel van invloed is hier symbolisch 0. Ik zal het verschil niet kunnen maken. Ook dat is DNA bepaald.

Op mijn verdere tocht loop ik richting zee. Het is een dag zo warm als +30 Celsius. Ik heb het warm en ga snel afkoelen in zee. Dat duurt deze keer lang want het blijft warm op mijn huid. Na lange tijd kom ik uit het water en de zee druppels parelen van mijn lijf. Ik ga zonnen op het strand. Er liggen veel mensen. Onder parasols en zo. Ik laat me opdrogen en kijk dan eens om mij heen.

Naast mij onder een afdak ligt een bruine schone met mooie lichamelijke welvingen en rondingen die er toe doen, te zonnen. Zij heeft zich helemaal ingewreven met olie en bakt behoorlijk. Zij laat zich een aantal keren omdraaien en zo krijg ik vrijelijk uitzicht op haar prachtige lichaam dat door de olie, zon en baktemperatuur steeds krokanter lijkt te worden. Zij ruikt lekker. Haar haardos lijkt te zijn verdwenen. Ze ligt te midden van een groen-oranje-rode kleurenprachtige deken welk haar goddelijke lichaam extra accentueert, onder spetterende- of sissende geluiden.

Dan gebeurt er iets met me. Mijn mond wordt droog en ik krijg honger. Toevallig of niet ik ken haar, het is die beeldige schone van toen waarvan ik het DNA in mijn gedachten heb gememoreerd. Zij heeft de reis naar het verre India niet gemaakt. Daar had zij pas van de vrijheid en respect van mensen kunnen genieten. In plaats daarvan ligt ze hier en nu op het strand direct naast mij, een paar meter verderop. Ik ga naar haar toe om contact met haar te maken.

Dan wordt haar hele lichaam sierlijk door de krachtige bediende omgedraaid. Ik wil iets zeggen maar deze bediende is sneller dan mij en stelt mij de prangende vraag; Zeg het maar, wil je groenten en friet bij deze Hamburger?

Op datzelfde moment ontwaak ik uit mijn droom en sta ik voor mijn eigen voordeur thuis met mijn kapotte fiets aan de hand. Mijn linker slipper heeft de barre tocht op de hete macadam niet overleefd.

Ik vraag mij nu af, wie is hier de Beauty en wie is the Beast?

Pudding uit Rusland

Afgelopen week wordt het nieuws ongenadig keihard in ieders ogen en oren geschoten met een mitrailleur salvo dat zijn weerga niet kent. Je kunt proberen om je te verstoppen maar helaas er is geen ontkomen aan. Niet voor ouderen, niet voor dementen, niet voor jongeren en zeer zeker niet voor de toekomstige heersers van de wereld, ons kleine grut.

De jeugd heeft weliswaar de toekomst maar het verschrikkelijke nieuws is bijna te cru voor woorden. Alles wat we zien en horen wordt onder onze hersenpan opgeslagen. Ook de synoniemen en de klanknabootsingen van de geweldsexplosies.

Dan komt er een jongetje thuis van school. Hij heeft geen levenservaring, net zindelijk begint hij aan zijn verantwoordingen; lezen, leren, vallen en vooral weer opstaan. Zijn onbekommerdheid is sinds afgelopen week knock-out gegaan door het immense verdriet in Nederland en in de wereld.

Vreemd er is geen school want het is vakantie. Maar een jongetje uit zijn klas zat in een vliegtuig dat is neergestort. De hele wereld maakt zich nu druk hierover. Vandaag op school wordt er gepraat over de inzittenden van het vliegtuig, waaronder het vriendje uit de klas. Hij zal nooit meer spelen met dit vriendje. 

Gemene mensen hebben gezorgd voor het afschieten van het vliegtuig met raketten. De hele school en leerkrachten herdenken in een momentum het overlijden van het vriendje en alle andere inzittenden.

Het jongetje vraagt thuis aan zijn ouders of pudding uit Rusland slecht of vies is. Want dat zegt de hele wereld. Het jongetje heeft veel vieze beelden gezien met doden, bloed en een neergestort vliegtuig, op de sociale media op het nieuws, elk uur van de dag. Liever speelt hij buiten maar, dat gaat nu niet meer. Zijn klasse vriendje is dood en heel Nederland rouwt.

Het jongetje denkt altijd dat grote mensen wijs zijn en goede dingen doen of proberen. Maar zijn ouders antwoorden hem dat het leven niet over rozen gaat maar ook over harde, gemene stekelige doorns.

De pudding uit Rusland is niet om van te eten. Deze pudding lijkt bedorven….