De laatste maanden worden
mijn geest en lichaam bijna volledig in beslag genomen door overdenkingen,
overpeinzingen etc. i.v.m. met de staat en gezondheid van mijn aangetaste
rechter schouder. Ik heb het hele circuit van consulten doorlopen van huisarts
tot radiologische- en andere specialisten die de weg naar de chirurg effenen.
Een paar weken geleden
voelt het aan alsof ik onder de guillotine lig. De radioloog, dat mag u best
weten heeft mij in een enge ijzeren buis gewrongen met minimale tussenruimte vergezeld
van harde bonkige akelige geluiden op mijn oren en lichaam die gevoelsmatig aanvoelen
alsof de wereld vergaat en mij als malse prooi verorbert. Mijn schouder wordt
langs alle kanten bestookt alsof ik onder mitrailleurvuur lig. Gelukkig worden geen
echte kogels afgevuurd maar wel schietklare foto’s die als bewijs dienen voor de
deplorabele staat van de schouder.
Ternauwernood kan ik in
deze tijdeloze machine een paniekaanval voorkomen en mijn rust bewaren. Ik kan
geen kant uit. In mijn linkerhand rust een paniekknop toestel voor het geval dat
de situatie dermate verslechtert en ik…….
Zover is het gelukkig
niet gekomen. Ik gebruik mijn buikademhaling, HARA in het Japans, schakel mijn
geest zoveel als mogelijk uit en sluit mijn ogen. De langste 20 minuten in een
enge omgeving ooit voor dit manneke. Mijn reptielenbrein neemt in de penibele
situatie waarin ik mij bevind, de honneurs automatisch over en waakt over mij
en mijn innerlijk.
Dan word ik vrijgelaten
en ontdaan van dit enge ijzeren harnas. Ik mag uitstappen uit deze tijdmachine
capsule en loop beduusd naar de wachtruimte waar mijn vrouw is.
Het vonnis wordt afgelopen
donderdag bij de orthopeed voltrokken, zo lijkt het. Hij praat snel, zakelijk
en controleert verdere omissies aan mijn lijf. Mijn rechter schouder is totaal
op, kapot en versleten. Ooit werd mijn schouder tijdens alle bewegingen
begeleid met kraakbeen, opdat e.e.a. pijnloos en soepel als smeerolie blijft
werken. Door een trauma, een gebroken schouder, is de prelude van de
neerwaartse spiraal van mijn rechter schouder destijds fors ingeleid en is het
kraakbeen als sneeuw voor de zon verdwenen. Bot op bot is de situatie nu voor
mij, geen enkele speling van de natuur meer! Ik wist niet eens dat de schouder
gebroken was en heb maandenlang als een eenarmige bandiet rondgelopen, niet
wetende dat...
Alles kump good zal ik destijds mogelijk gedacht hebben.
De orthopeed stelt voor
om ook mijn linker schouder te röntgen. Want een ongeluk komt zelden
alleen. In afwachting van de procedure neem ik plaats in de wachtruimte.
Dan word ik opgeroepen en
onderga ik het röntgenonderzoek. Deze keer aan mijn linker schouder. Na de
röntgen keer ik terug naar de wachtkamer en wacht de verdere ontwikkelingen en
data gedwee af. Helaas blijkt dat ook de linkerschouder is aangetast en beperkt
is.
De meeste patiënten en
bezoekers bij de orthopeed lijken de Pensionado grens al lang bereikt en
gepasseerd te hebben. Cliënten worden aan de lopende band geholpen, bijna
fabrieksmatig maar wel op een goede menselijke manier. Chapeau voor dit Orthopedisch
Team.
Ik geloof bijkans niet
meer dat de mensen gezond ouder wordt want er zijn teveel hulp aanvragen hier maar
ook bij andere deskundigen. De wachtlijsten dijen uit tot ongekende proporties.
Dan denk ik, leuk dat mensen ouder worden. Echter de gezondheid takelt nagenoeg
bij iedereen af en wordt met pillen en hulpmiddelen in welke vorm dan ook gerekt
tot in de infiniteit.
Voordat ik plaats neem in
de wachtkamer moet ik een beetje schuiven. Er zit een man, een vader naast een
speciaal gehandicaptenvoertuig. Hierin zit een slank meisje met blonde haren.
Zij heeft de ogen gesloten en het lijkt alsof zij in een ongemakkelijke
lichaamshouding zit. Haar ogen zijn gesloten maar ze slaapt niet. De vader is gewend
geraakt dat het meisje, vermoedelijk zijn dochter die aan hem is toevertrouwd,
geluiden maakt. Hij bekijkt zijn Handy en is hiermee actief.
De geluiden die het meisje maakt lijken
op lachen maar net niet helemaal. Het lijkt een monoloog van haar, verborgen in
haar lichaam dat toch nog gevoelens en vibraties opvangt van de buitenwereld, in
casu de wachtruimte waarin zij vast en zeker vaak aanwezig is voor hulp van de specialisten.
Contact maken en helder communiceren, lukt haar niet. Ik weet niet eens of zij
haar ogen kan openen en de wereld kan zien.
Haar non verbaliteit is 100
procent. Ik weet niet wat haar mankeert. Jeetje wat is zij sterk aanwezig in de wachtkamer. Zij brandt met haar gehandicaptenvoertuig diep in op mijn netvlies, zo erg.
Wat ik wel weet en zie is
dat zij veel te jong is om de lasten van het leven op deze manier te moeten
dragen. Dat zou toch niet mogen. Gods wegen kennen ondoorgrondelijke bochten en
doodlopende straten. Ik weet niet of dit meisje geloofd of überhaupt kan
geloven.
Triest voor dit jonge
leven om nu al tot in de lengte van dagen zware afhankelijke tijden te moeten
meemaken.
Plots lijkt het zo te
zijn dat ik geen problemen met mijn gezondheid heb, alleen maar de gang naar de
chirurg, operatie en prothese. En dan gestaag voort ploeteren of zoiets…….
Groeten van Han
