De Invasie van de Kerosine-Slurpers
Terwijl wij in de wijken van Maastricht braaf onze plastic dopjes scheiden en met een rilling de thermostaat op 18 graden zetten voor de ijsbeer, kleurt de hemel boven Maastricht Aachen Airport (MAA) gitzwart. Een vloot privévliegtuigen daalt neer als een zwerm glimmende sprinkhanen uit Dubai en New York. De uitstoot van één zo’n landing staat gelijk aan de volledige CO2-consumptie van een gemiddeld Limburgs gezin sinds de uitvinding van het wiel. Maar ach, een doek van 20 miljoen past nu eenmaal niet in het handbagagevak van de Ryanair tussen de zonwerende crème en de opvouwbare paraplu’s. En we vinden het allemaal ook nog heel normaal, net zo normaal als dat we het vee naar de slachtbank voeren.
De Lakeien-Economie: Bediening met een Buiging
Zodra de wielen het asfalt raken, ontploft de "Lakeien-Economie". De deuren van de Gulfstreams klappen open en daar stappen ze uit: de ridders van de vrije markt, direct in de wachtende armen van een leger aan assistenten die de kaviaar al op de exacte graad hebben gelepeld. Terwijl de limo-motoren stationair draaien (want de airco moet wel ijskoud blijven), worden de jetsetters naar de stad gezoefd. In de luxe hotels en sterrenrestaurants staat het personeel zó diep gebogen dat ze bijna de kasseien kussen. In dit hermetisch gesloten ecosysteem van oesters en champagne lijkt de energierekening van de gewone burger een fabeltje uit een ver, armzalig land. Hernia achtige toestanden niets anders dan dat, spreekwoordelijk en eufemistisch bedoel ik dan maar ...
Het Theater van de "Lelijke" Kunst
In de hallen van de TEFAF – waar de lucht dikker is van de parfum dan van de zuurstof – begint het grote spel. De superrijke struint langs de stands en stopt bij een werk dat het midden houdt tussen een mislukte verhuizing en een vlek op het behang. "Briljant!" roept de verzamelaar met een stalen gezicht. "Conceptueel!" fluistert de dealer, terwijl hij de prijs van 20 miljoen euro op een viltje schrijft. Men knikt diepzinnig bij een kunstwerk dat de "sociale ongelijkheid" en de "wreedheid van het kapitalisme" bekritiseert, om vervolgens de lakei te wenken voor een nieuwe refill bubbels.
De Magische Verdwijntruc in de Kluis
Dan volgt de truc waar de fiscus spontaan vlekken van in de nek krijgt. Dit "meesterwerk" wordt natuurlijk niet boven de haard gehangen (stél je voor dat de belastinginspecteur tijdens de koffie het prijskaartje ziet). Nee, het wordt direct in drie lagen bubbeltjesplastic gewikkeld en naar een vrijhaven in Genève gevlogen. Omdat het officieel "in transit" is, blijft de portemonnee voor de btw (een slordige 4 miljoen) potdicht. Transit is in raar woord voor doorvoer en past beter in dit kader bij de superrijken, aha dus. Het schilderij verdwijnt in een betonnen kluis waar nooit een straaltje zonlicht komt. Daar staat het dan, terwijl het binnen de muren van het depot wordt doorverkocht aan een "gelijkgezinde". Geen belasting, geen gedoe, puur rendement. Een kunstwerk dat niemand ziet, gekocht met geld dat niemand mag belasten.
De Maastrichtse Paradox: Politieke Correctheid op Hoogte
En dit is het mooiste: Maastricht viert dit alles met een enorme glimlach! Want terwijl de privévliegtuigen de ozonlaag trakteren op een flinke opdonder, praten we in de stad vol passie over duurzaamheid en inclusiviteit. Het is een prachtig schouwspel: een groep mensen die de wereld rondvliegt om te proeven aan de "vergankelijkheid van het bestaan", terwijl hun motoren die vergankelijkheid een flinke boost geven. De superrijken redden de kunst, de lakeien redden de glazen, en de gewone Limburger? Die mag de kerosinedampen gratis inademen terwijl hij of zij de hond uitlaat.
En wie heeft weer eens het nakijken ?
