Wederzijds fatsoen, leven en laten leven.

Zondagmorgen op de fiets met mijn lief pedaleren langs de vele mooie paden in de mooie omgeving onder de luchtspiegelingen die ons land rijk is op dit moment. Zon en lichte wolken worden afgewisseld met de donkere monsterlijke variant.


Vele mensen zullen denken van; blijf maar binnen want het gaat regenen, hagelen of sneeuwen. Niet doen. Neem dit kleine natte risico. Je spieren en longen zullen je dankbaar zijn.


Enfin plots op een mooi verhard fietspad bergopwaarts horen wij plots een meesterlijke muzikale sound. Niet vervelend noch irritant. Maar ene van het soort "hey er is iets achter ons" die zijn of haar aanwezigheid op die ene prettige wijze wil doen kenbaar maken aan het overige fietsverkeer.


Ik heb dan al naar rechts gedraaid en maak ruim baan voor wat van achteren nadert. Het eerste wiel naast mij spreekt tegen ons en zegt; "goedemorgen, er komen er nog 10 achter me aan. Allemaal zijn ze vriendelijk en begroetend. De laatste zegt van, dit was het dan". Ik zie dan pas de rennerssliert van fietsenrenners die ons passeert.


Ze rijden niet op domme spierkracht maar pedaleren met groot technisch inzicht. Ze hebben gebruinde afgetrainde benen met magistrale kuiten in de vorm van een "w". Ze rijden in een zg treintje. Ze dragen zwarte kleding. Plots moet ik denken aan Armstrong. Echter deze ploeg hier op het fietspad doet het op eigen kunnen zonder die vele kunstmatige extra's! Ze hebben plezier en rijden eensgezind hun parcours van vele kilometers. Op hun rug prijkt de naam Salden, wellicht uit Lummerich bie Zitterd.


Fatsoen dat doe je samen, toch!

Schildpad op straat

Geelwang schildpad

Ik vraag me af of je letterlijk zal zinken als een baksteen in het naderende moeras, recht voor je. Je bent mooi gecamoufleerd en dus een met je omgeving. Scherpe kanten en hoeken heb je niet aan je lijf behalve dan je krachtige gebit.

Ik denk dat je de weg kwijt bent in de mensen omgeving. Je hebt een zware last te dragen in de vorm van een ogenschijnlijke zware militaire helm. Daar moet je maar “in“ komen!

Eigenlijk heb je deze huisstijl afgekeken van de familie der slakken tijdens hun evolutie. Ook zij nemen altijd hun huis op de rug mee. Jij doet bijna hetzelfde maar dan net weer iets anders belicht. Je leeft sowieso in je huis-helm. Rondom dicht gekit met slechts kleine uitsparingen voor je handen en voeten en uiteraard je hoofd. Jouw helm, pantser, kuras of tempel is hard en onverwoestbaar. 

Je loopt trots rond en er zijn al heel wat vijanden geweest die hun tanden op dit pantser hebben kapot gebeten. Je laat hen steeds achter met een big smile en bij hen pijn in de bek. Eigen schuld. Dat jouw benen jouw helm kunnen dragen vind ik onvoorstelbaar sterk en stoer.

Jij solist, liefhebber van tropische temperaturen werd naar dit land gehaald als een klein lief spartelend en duikelend wezentje. Gekocht en opgenomen in onze liefelijke omgeving zwem je er vrolijk op los en krijg je veel te veel voedsel te eten in de vele wellness oases in vele woonkamers in ons land. Het nadeel is dat je dan deze wellness oases snel ontgroeit. Een luxe probleem is het gevolg. 

Dus wordt je als persona non grata verwenst en naar buiten geschopt of via de wc geloosd in het riool. Gelukkig heb jij jouw kuras altijd bij de hand. Tegen stoten en inbeukend geweld bestand.

Je bent zwaar en log maar je lichaamsgewicht is goed verdeeld. 

Op het land ben jij in je nadeel. Je bent er net zo langzaam als een slak. Op snelheid zal je dus niet winnen. Echter in het water of in zompige omgevingen voel jij je als herboren. In moerassen voel jij je thuis in je bijna natuurlijke habitat.

Je bent iemand die heel oud kan worden. Ook dat is genetisch bepaald. Je leeft van planten en klein ongedierte en dode vissen et cetera. Je baant in het moeras met je sterke gespierde ledematen de weg vrij. Je hoofd en via je lange nek vervolgens, eten de nodige proviand naar binnen. Alleen ben ik bang dat je het lastig krijgt in de wintertijd. Een fase die je kunt overbruggen door je in een toestand van schijndood te matigen. Maar dat is eigenlijk niet jouw ding. Er zijn helaas al vele diersoorten naar Nederland gehaald die het niet redden. Maar jij bent een vechter met sterke kaken.

Maar daar gaat het niet om. De zorgplicht ook voor te grote huis schildpadden is beklagenswaardig. Zoals de mens met elkaar omgaat zo gaat zij ook om met dieren die niet passen in de vele woonkamer oases. Als ik dan weer naar jouw geel/zwarte kleurenfoto! kijk dan zie ik je wachten, vechten en gedijen against all odds. 

Gelukkig blikt jouw genetica ver terug tot in de oertijd. En altijd heb je het overleefd.

Winters worden tegenwoordig minder koud en zomers blijven laf en lauw. Schildpad ik noem je HERO, jij haalt het, hoop ik tegen beter weten in!

Je komt niet in onze natuur voor en bent niet gemaakt voor Hollandse vrieswinters. Als koudbloedig wezen moet je je kunnen opwarmen om voedsel te kunnen verteren. Dit lukt niet goed in onze vrije natuur. Een lange doodstrijd van 5 jaar is niet ondenkbeeldig. Dus dierenleed ten top. Om jezelf genoeg op te warmen loop je naar het asfalt. 

Dat warmt lekker op, maar vaak wordt je net daar doodgereden door menselijke bolides. Gelukkig heb ik je gevonden terwijl jij desolaat ronddoolt. 

En nu zwem je lekker rond in het Dierenpark Born tussen je geelwang-en-de soortgenoten in een mooie plas met water, oeverbegroeiing en rust.

Mohamed Ali of Cassius Clay

In de jaren `60 van de vorige eeuw ben ik zelf nog een kleine ukkepuk. De kleurentelevisie heeft nog maar twee kleuren, wit en zwart. De kleuren smelten samen in dezelfde gedachte als yin en yang en stimuleren elkaar zodoende tot de volledige 100% in voor- en tegenspoed. Wit en zwart is tegenwoordig een hot item geworden,vooral als het gaat om tegenstellingen, racisme en de toestroom van vluchtelingen. Wit is de makkelijke overheersende vorm in tegenstelling tot zwart die het voor de kiezen krijgt steeds maar weer opnieuw.  

In de jaren zestig ben ik daar niet mee bezig. Kinderen kennen namelijk geen racistische gevoelens. De zwarte helden komen uit Amerika. Vooral uit de balsporten, verder de grootheden uit de atletiekwereld en last but NOT least, het pugilisme, het boksen. In het boksen worden de grootste helden vertegenwoordigd.

Terug in herinnering sta ik samen met mijn broer Paul op om de bokswedstrijden op de televisie te bekijken. Dat mag van onze ouders. Vaak moet Clay 12 tot 15 ronden van 3 minuten aan de bak tegen zijn opponenten. 

Paul en ik slapen voor de match meestal slecht omdat we bang zijn om de komende bokswedstrijd te missen. De grote kampioen Cassius Clay moet geregeld aan de bak om zijn wereldtitel boksen te verdedigen. We hebben dan al vaak genoten van zijn show optredens vooraf en de aaneen geregen overwinningen. 

Zijn optredens genereren ontzettend veel geld en reclame voor de bokssport. waarschijnlijk ook voor de promotors. Zeg maar de Don King's  met de dollartekens in de ogen.

‘s-Nachts is het dan koud in onze woonkamer want aardgas is er nog niet en de kolenhaard suddert lauw. In de kou wachten we tot het tv sneeuwbeeld verandert in het programma uit Amerika waarin de bokswedstrijd life uitgezonden, zal beginnen. In Amerika is het dan pas vroege avond en bij ons diep in de nacht. Dat heb je nou eenmaal met tijdzones.

De Louisville lip warmt zich op en fulmineert in de rondte vooral naar zijn tegenstanders. Die hebben daar allemaal last van. Vooral de heroïsche gevechten met Joe Frazier maken mondiaal een diepe indruk.

Hoeveel slagen en stoten kan een mens verduren op zijn hoofd. Eer hij kan uithalen en scoort.

Een keer lukt het Joe Frazier om Mohammed Ali´s kaak te breken met een weergaloze prachtig geplaatste linkse hoek en het gevecht in een overwinning naar zich toe trekt. Een super stoot in een groots gevecht.

They never come back, is een gevleugelde spreuk en een waarheid tot dan toe in de boks geschiedenis. Mohamed Ali zoals hij zich noemt na meerdere verwikkelingen als dienstweigeraar, doet dat volgens mij 3 keer in totaal en overvleugelt met zijn klasse zelfs de hedendaagse boks wetenschap.

Tegen George Foreman (ook Olympisch kampioen voordat hij profbokser wordt) is hij de underdog. In een uitgekiend en geregisseerd plan slaat hij Foreman zwaar knock out. Foreman slaapt na zijn nederlaag ongeveer een jaar zeer slecht.

Nu is The Greatest niet meer, hij is zelf knock out gegaan tot in de eeuwigheid. Hij is altijd trots zijn eigen weg gegaan.

We mogen hem dankbaar zijn voor wat hij heeft betekend voor de bokssport.

PS: Ook heeft hij ons geleerd dat talent alleen niet voldoende is om de top te bereiken. Je zult er meedogenloos hard voor moeten trainen en afzien, niet soms maar altijd. Slechts dan pas kun je de grootste worden,