10 april j.l. ben ik samen met mijn gezin onderweg naar de FIBO in Koln per trein. We stappen deze keer niet uit de trein bij de Hauptbahnhof in Koln maar verderop direct aan de Kolner Messe waar een groot sportspektakel de FIBO georganiseerd is. U weet wel opgepompte dames en heren op varia podia, ingewreven met bruine tinten die de spieren en de lichaamsaders nog beter onder de huid naar voren weten te toveren.
Vetzucht of iets in die richting is in geen wegen of paden meer te herkennen. Vet is namelijk weg-getraind, weg-gedieet, geslonken, verdampt of stiekem geholpen door onmisbare stimulantia die velen schijnen te aanbidden. Kennelijk voor elk wat wils. Of het ook gezond is, dat is de vraag.
Het is er mega druk, vele toeschouwers, adepten waaronder mijn gezinnetje en ik betalen entreegelden om al het moois, grotesks of zelfs absurditeiten te aanschouwen. Een aparte dag die je eens een keer gezien moet hebben. De dagprijs is 25 euro p.p. een schijntje in vergelijk met de meeste muziek festivals.
De hele fitness wereld lijkt aanwezig te zijn, maar ook diverse andere bewegingssporten vullen het feeërieke palet op deze mooie warme zonnige zondag. Bij binnenkomst vliegen de boom boom bastonen ons op een aangename indringend wijze in de oren. De mensenstromen wijken -zonder te botsen- uiteen in deze georganiseerde mierenhoop. De menigte is divers, sportief en niets onthullend gekleed en is op gevoel goed in te schatten waar hun finesse ligt op deze FItBOdy.
Voordat de mega ruimten via grote opwaartse- en neerwaartse trappen bereikt kunnen worden, is het een en al menselijke pracht en praal, hier geshowd aan het publiek. Het is er druk maar niet te druk.
Overal kunnen spierbundels, fitness babes bekeken, aangeraakt en gefotografeerd worden. Zij poseren graag en geduldig met hun fans op de foto. Ik ken niet zoveel toppers uit deze wereld behalve Arny maar de topper Marcus Ruhl is ook aanwezig en hij trekt lange rijen fans die met hem op de foto willen. Het duurt dan wel ff maar dan heb je ook iets voor het nageslacht. Wij hebben in geen enkele rij gestaan. Het gaat om de indrukken en niet om de foto's van vergane glorie.
Narcisme ten top geshowd en sowieso goed voor hun bloedeigen reclame en merchandising. De eiwitrijke groei-producten staan in tonnen opgesteld in torenhoge rekken waar een bergbeklimmer nog flink wat moeite voor zou moeten doen om uit de eiwitbergtop er eentje veilig naar beneden te kunnen halen. Ook de creatine producten lijken niet aan te slepen voor dit publiek!
Ergo bergbeklimmen, deze tak van sport heb ik niet kunnen ontwaren in deze pain-game!
We lopen en lopen langs talloze stands met uit de bilnaad getrainde en opgepompte mensen. Ik vraag me weer af, wat is er mis met een minieme portie aan lichaamsvet. een lichaam dat alleen maar bestaat uit grofweg botten, spieren en aders lijkt mij niet erg levensvatbaar. Maar soms moet er gepiekt worden en 10 april is kennelijk het moment om het beste voor de dag te komen, voor contracten, reclame en verdere naamsbekendheid. So be it!
Plots wordt er op een van de vele podia een show gegeven. Door "boddiebilders" en "fitnessters". Geen competitie deze keer. Hun kledij is zelfs iets groter dan normaal. Het is een mooie show met veel aparte personages.
Over smaak valt niet te twisten en iedereen mag zelf uitmaken of het over- of onder- de top is, met het laatste woord aan de sportfanaat op de bühne zelf. Iedereen mag de mate van gespierdheid en af-getraindheid mooi vinden of niet. Maar ik verzeker jullie, er is geen grotere dedication als deze mensen voor hun sport welke zij volledig in hun body en geest hebben doen nestelen.
De hierboven geschoten foto onder niet al te beste omstandigheden geeft een indruk van deze spier- en fitness bundels. De dames staan strak door hun spiercorset dat om hun ledematen en torso is gedraaid, getrokken en afgeknepen. Een wonderbaarlijke perfectie. Daar kan geen botox tegenop. De heren doen er nog een schepje bovenop. Ruggen zo breed als pingpong tafels. Armen en benen als boomstammen die niet meer wijken voor welke uitdaging dan ook. De tweede van links heeft een innemende torso. Na de show is hij aan mij voorbij gelopen. Hij is in realiteit en van dichtbij nog breder als ik al dacht te kunnen zien op het podium.
Ik vind het top wat die mensen in hun eigen disciplines hebben tentoon gespreid. Daar is menig uurtje training en voeding aan vooraf gegaan. Op de hierboven geplaatste foto moeten jullie maar eens goed opletten voor de vierde van rechts, hij staat iets voorover gebogen en draagt een zwarte korte broek en op zijn arm tattoos.
De atleet heeft een wervelende show gegeven die uitgeblonken is in plezier zonder enig leedvermaak en pure klasse. Soms mis je iets in het moment maar bij hem schijnbaar niet, of toch! Hij is kolossaal gespierd en verhoudingsgewijs top afgetraind en super geproportioneerd.Zoom eens in op de foto links hiernaast en bekijk er de rechterarm van de meest rechtse atleet en niet de Mexicaanse vrouw in het midden!
Zijn arm is kennelijk bedekt met een schouder tattoo. Ernaast zijn twee armen zichtbaar, van een vrouw en van een man, die in het verlengde achter hem poseren. Er lijkt niets mis te zijn aan zijn postuur.
Zijn showmoment straalt van meet af aan plezier en een strak professioneel Kunne uit. Hij doet volgens mij niet vergeefs een gooi naar de hoofdprijzen in zijn eigen klasse.
De laatste tijd zie ik geregeld video's van invalide sporters voorbijkomen op facebook Deze sporters en in mijn ogen super atleten doen niet onder voor hun valide medemensen. Zij zijn ijzersterk en hebben de sport-tool aanwend om er deels bovenop te komen en hun lichamelijk of geestelijk gemis in te passen in hun dagelijks bestaan door opofferingsgezindheid en dedication.Steeds weer sta ik versteld van de indringendheid van de video's. Kennelijk kan niets of niemand de samenhang van menselijke geest en lichaam aantasten.
Dedication: the willingness to give a lot of time and energy to somethin because it is important
Sport verbroedert, zo zegt men. Maar aan de top is het reuze eenzaam.
Na een mooie dag
Enfin, het apparaat dweept met de volgers. Niets is meer belangrijk. Een vrouw heeft oordopjes in haar oren welke verbonden zijn met de zwarte rechthoek in haar hand. Op een hypnotische wijze dwingt de zwarte rechthoek haar tot praten. Het gesprek gaat nergens over maar frappant is dat het haar niets uitmaakt dat zij te horen is met haar zangerige vervelende stem, noch voor de anderen in het compartiment waar ik vanwege de drukte een staanplaats heb toebedeeld gekregen. Zodoende kunnen de treinzitters op lekkere banken spelen met zwarte rechthoekjes. Dat is pas krachtsport. Ook kun je het platte zwarte rechthoekje met slechts een hand bedienen!
Ik kijk naar buiten en langszij de trein is het mooi weer nog steeds, het landschap vormt en vervormt zich op een pittoreske wijze aan mijn ogen voorbij, een heus panorama. Je moet het wel willen zien. Ik trein langs gehuchten waarvan ik niet geweten heb dat zij bestaan. Zo'n aparte vreemde dorpsnamen heb ik nog nooit gehoord.
Oh ja, in de trein heerst een doodse stilte. De laatste helse bastonen van de FIBO stromen langzaam uit mijn oren als vergane glorie van extravaganza en extrinsieke menselijkheid tot een meer dan introverte stille treinreis huiswaarts. Een mooie contradictie alweer.
PS nergens in de trein staat er een opschrift oid van "stilte coupe"
Oh ja als bewijs heb ik een paar foto's geschoten op de FIBO als bewijs of herinnering voor dit blog.
Soms kun je ook een woord neertypen zoals je het hoort en niet zoals je het behoort te schrijven body builders - boddiebilders. een knipoog om niet alles zo serieus te nemen.
Dit soort verhalen schrijf ik als tegenpool van mijn politieverhalen op:
www.andereverhalen.blogspot.com
gr Han
