2018 op zijn eind

Vanmorgen schiet ik al heel vroeg wakker. De brievenbus heeft al gehapt naar de krantenbezorger en haar metalen kaken en lippen snoeihard op elkaar gekletterd. 

Gelukkig is de krantenbezorger met 10 gezonde vingers aan zijn handen kunnen vertrekken. Dit is slechts een aanname want nadat hij zijn auto heeft gestart rijdt hij vroem vroem weg, de donkere nacht in. Op weg naar nieuwe bezorgadressen om het nieuws op schrift van “De Limburger” aan huis te brengen.

Bij het oprapen van de krant op de deurmat zijn er geen bloedsporen op de krant noch op de brievenbuskleppen. Mijn eerdere aanname is dus correct. 

Ik lees de krant en kom varia onderwerpen tegen. Het voorgeschotelde nieuws is zoals altijd al stokoud en ingehaald door nieuw nieuws dat de krant van de volgende dag nog moet halen als de redactie dit nieuws plaatsbaar vindt.

Columns, denken te weten, meningen van lezers en opinies vind ik het interessantst aan de krant. De nieuwswaarde is gering want het is ten slotte uitgezocht en voorgesorteerd oud nieuws dat een nadere invulling van experts hóéft in de nieuwe editie. Oud nieuws wordt weer als nieuw nieuws verkocht in de trant van oud brood upgraden in broodrooster in een aanvullende opinie van onderscheidenlijke lezers smaken.

Nieuws en meningen hierover; Ik denk te weten wat je denkt, denken velen onder ons en vullen ongevraagd de kennelijke gedachten van een ander in, met of zonder ruggespraak.

Maar, denken te weten blijft altijd een beperkte zweverige onstoffelijkheid met een tikkeltje zweem. Het is slechts een suggestieve indruk van een eigen gedachte over het denken te weten m.b.t. het handelen van de ander.

Tot aan de persoon in kwestie gevraagd wordt; ik denk te weten dat..... Klopt mijn gedachte?

Na achten wordt het daglicht in de sobere dampkring toegelaten tot het stukje planeet waar ik woon. Omringd met miezelregen, natte straten, velden en kale bomen geeft het petieterige aanzicht de toestand van mijn wereld – hier en nu - aan.

Het jaar is op zijn eind, uitgeblust, opgejaagd, neergemaaid, overwonnen, nat en koud als de laatste stuiptrekkingen van de natuur jegens de mens. Her en der - ver weg van ons - breekt de winter stevig vriezend door de ijselijke barrières.

Dan zie ik plots op een boomtak in de verte een loerend profiel van een roofvogel. De wind maakt dat de zware takken wiegen in de maat van de wind. De vogel is wellicht een drone in disguise op geheime missie om de toestand in de wereld in kaart te brengen op de winderige zwiepende depressieve boomtak. Nu ff bezig met een plaspauze in dit minuscuul omschreven gebied.

Even later vliegt de roofvogel, een buizerd, op. Hij heeft er geen zin meer in en moet maken dat hij zich uit de voeten maakt bij de mens want het einde van het jaar is in zicht en het vuurwerk van de ene bevolkingsgroep is niet de liefhebberij van de andere! Flora en fauna hebben hier duidelijk geen overeenkomsten!

De mens moet knallen anders is het geen nieuwjaarsfeest. Sommigen kunnen ook zonder knallen en bijbehorende angsten het nieuwe jaar inluiden.

Ik wens jullie allemaal een goed begin van het nieuwe jaar 2019. Denk er ook aan dat hulpverleners thuis weggaan om te werken aan de zorg voor uw veiligheid tijdens oud- en Nieuwjaar.

Ga je stunten oké als het maar niet met illegaal of legaal vuurwerk is!

PS:De krant heb ik inmiddels opgezegd. Samsung tablet met telefoonfunctie vult nu mijn nieuwsvergaring in. Weer meer rust want de brievenbus klettert en hapt niet meer in het holst van de nacht.

Groeten Han, 

Een kerstgedachte (deel 1)

In de Reha (revalidatiekliniek) vraagt hij tijdens zijn stille tocht over de gang achter zijn rollator aan mij of de zitplaats naast mij vrij is. Naturlich! nemen Sie platz, antwoord ik hem.

De oudere heer –het gros aan participanten aan ReHa is op leeftijd- gaat dan pas zitten. 

Ik heb hem al een aantal keren gezien in de ReHa. Hij loopt een rustig tempo aangedreven door zijn ijzeren wil om datgene te doen wat op zijn programma voor gebroken-heup-revalidatie, uitgestippeld is.

Aan de buitenkant oogt hij rustig en beheerst maar aan de binnenkant is dit ongetwijfeld een drukker en weerbarstiger verhaal. 

Hij doet me denken aan de eend volgens beeldspraak die, bovenwater moeiteloos schuift en zwemt in alle schijnbare rust en onder water peddelt en trappelt als een bezetene, overigens onzichtbaar voor de wereld.

In de oefenruimtes van de Muki bude (krachthonk) wacht hij steeds bedeesd op zijn beurt om geholpen te worden – als in de lange rij aan de kassa bij de supermarkt - door de therapeuten. Om de vele futuristisch ogende mechanische apparaten in te stellen op zijn formaat van lichaamsbouw en uitleg. Want als je weet waarvoor iets dient, kun je nóg beter gemotiveerd oefenen.

Ongetwijfeld is hij een digibeet in dit Muki-Bude-Domein maar voldoende positief ingesteld om de onderscheidenlijke torturen met verve te ondergaan.

Altijd met zijn hoed op en olijfkleurige dikke winterjas aan. Hij kan de temperaturen managen want hij houdt alles waarmee hij buiten loopt of duwt - ook binnen dit gebouw - aan of op.

Of, hij verschuilt zijn tengere lichaam onder zijn jas en zijn uitgebluste ogen onder de rand van zijn hoed. Alsof híj zijn benauwdheid wil verbergen omdat hij ergens anders heel hard nodig is. De wereld gaat in een te snel tempo aan hem voorbij. Hij lijkt in gedachten verzonken te zijn. Maar ja, wie ben ik dat ik zoiets durf te veronderstellen!

Ik doe wat hersengymnastiek in een puzzelboekje. Dan vraagt hij aan mij; Wissen Sie ob der ReHa-Bus Uns an dieser Stelle abholt? Ik kijk hem aan en vraag of er onder de aanwezigen, mensen zijn waarmee hij vanmorgen uitgestapt is voor zijn behandeling. Dat blijkt nog niet zo te zijn.

Het is dan 14.40 Uhr en hij heeft nog 20 minuten de tijd om zijn reisdoel veilig te stellen. Ik zie nu dat hij nerveus oogt en dat hij op tijd thuis moet zijn. Wissen Sie, vervolgt hij; mijn vrouw is erg ziekelijk en ik moet nog een boel doen en regelen als ik thuiskom, van boodschappen tot koken en mijn vrouw verder verzorgen. Ook nog der Weihnachtsbaum opzetten en schmücken.

Dan denk ik plotseling aan de vliegtuig instructies. Mocht de luchtdruk wegvallen en je bent bij je positieven dan doe je eerst zelf het zuurstofmasker op. Pas daarna ben je in staat om anderen te helpen, in het bijzonder je geliefden.

De nestor heeft een nieuwe heup gemonteerd gekregen en zo goed en kwaad als het kan moet hij zich zien te redden. Sneller dan snel indien mogelijk. Voor zichzelf maar vooral voor zijn ziekelijke vrouw, waar hij al vele tientallen jaar mee getrouwd. Destijds beaamd en getekend. En nu in woord en daad onderschreven, zonder inkt maar ongetwijfeld met grote liefde voor elkaar. Elkaar het broodnodige te verschaffen is nu voor hem de huidige top prioriteit. In goede maar vooral nu in slechte tijden…

Even later komen andere Reha-gangers aangelopen en ik vraag hen of zij hier met de ReHa-Bus opgehaald worden. Dat blijkt te kloppen. De nestor krijgt dit mee en wordt zienderogen weer rustig en cool als de cowboy met de Stetson-hoed met een brede rand tegen de zon, waaronder zijn ogen onzichtbaar worden.

Dan denk ik aan de frase dat; als iedereen één ander helpt of bijstaat, er géén eenzaamheid meer is. Mooi als kerstgedachte, maar voor hem dagdagelijkse praktijk en hard buffelen,

Deze nestor zal er ongetwijfeld bovenop komen m.b.t. zijn eigen mobiliteit. Ik weet zeker dat hij zijn vrouw goed verzorgd heeft achtergelaten tijdens zijn Reha behandelingen en wens hem plezierige feestdagen samen met zijn vrouw.

Hij glimlacht ietwat. Sie auch, wünscht de nestor mij zurück en vertrekt in een rustige tred achter zijn rollator richting ReHa bus die hem thuis zal brengen naar zijn vrouw. Ik hoop dat zij nog weet wie hij is....

Zie ook de link > De Rollatorman

Van Geilenkirchen tot Stalingrad WO2

Van ReHa Geilenkirchen tot Stalingrad WO2, in gedachten dan,

Deze week ben ik gestart met mijn revalidatie in Geilenkirchen. Thuis word ik netjes opgehaald per taxibusje en vervolgens naar de Reha gebracht. Waar vind je nog zoiets? De Reha blijkt verbonden te zijn met het plaatselijke ziekenhuis. Kunnen ze links en rechts wat patiënten met bedlegerige- of orthopedische zorgbehoeftes uitwisselen zonder verdere transferkosten, als je er tóch eenmaal bent!

Binnen lopen bij de Reha gaat fysiek en administratief vlotjes, snel en adequaat als een geoliede machine. Ik sta op de deelnemerslijst - de hele week - voor mijn minutieus uitgestippelde parcours.

De geestelijke weerbaarheid van deze en gene aan de aankomstbalie kan ik niet inschatten want ik kan bij niemand in zijn of haar hoofd kijken of nog wel  “Alle Tassen im Schrank stehen” !

Echter dit terzijde. Lichamelijk gezien zijn er constant tal van mobiele obstakels te aanschouwen. Steeds moet ik zig-zag-gen om de mechanische handmatig bediende bolides (ook wel rollators genoemd) te kunnen ontwijken. Als climax wordt bijkans elke andere “lopende” met twee ijzeren stelten in de armen ondersteund om toch maar enigszins mobiel te kunnen zijn.

Dan is er nog een categorie, die van de schouderoperaties, mogelijk aangevuld met protheses. Tot deze categorie mag ik mijzelf rekenen. Aan mijn categorie is uiterlijk nagenoeg niets te zien. Logisch want mijn categorie en ik bewegen geen rollator voorwaarts of tweebenige ijzeren ondersteuning. 

Mochten we vertimmerd zijn dan zijn de metalen ingrediënten onzichtbaar diep in de schouder vast geboord. Pas zichtbaar voor de buitenwereld door rare pijnlijke grimassen op het parcours met de vele onderscheidenlijke oefeningen. Die verrekte spieren, pezen en kapotte gewrichten, maar ja daarvoor ben ik hier.

In het gebouw met vier verdiepingen lijken de menselijke verplaatsingen op het gemier in een mierenhoop. Mierenhoop dan, deze woordsnede deel ik jullie met respect mede, want een mierenhoop is heel erg tactisch en georganiseerd. Zo ook iedereen die binnen dit gebouw, werkzaam is of als patiënt, loopt, hupt, wankelt of zich voortsleept, soms en vaker als een slak zonder sleepspoor, dat dan weer wel. Gelukkig maar, anders zou je kunnen uitglijden.

Nagenoeg iedereen puft en steunt want van de categorieën knie, heup en rug zijn de meesten op gevorderde leeftijd aanbeland. De ReHa clubleden schijnen net nog niet te hebben aangeklopt bij de Hemelpoort van Petrus. Ik voel mij bijna een jonkie tussen dit belegen legioen.

Er zitten toch nog enkele jongeren tussen de nestors en nestorinnen. Natuurlijk zijn er ook jongere mensen aan het revalideren die niet uit oude krakkemikkigheid hier vertoeven maar ten gevolge van breuken, ongelukken en/of overbelasting o.i.d.

Mijn programma is in een woord fantastisch. Een woord welk in Germany vaak gebruikt wordt. De nadruk wordt gelegd op fysiotherapie en krachttraining. Mijn spieren zijn de laatste 20 jaar te ernstig ingekort door breuken en andere langdurige blessures. Nu zit ik met de gebakken peren.

In de MUKI BUDE (krachtcentrum) met haar breed scala aan rek- en strek martelingen word ik elke dag in- uiteen en doorgetrokken, zo voelt het aan voor mijn persoontje. Pijnlijk maar ik zie het te bereiken doel van deze marteling wel positief in. Gestaag maak ik vorderingen aan mijn schouderkarkas. Mijn schouder zal hoe dan ook weer de mijne moeten worden. Omarmd heb ik ‘m al, wat wil ik anders! Hij zit notabene vastgeschroefd aan mijn skeletJ

Of zoals we in Zitterd zeggen; “Oet énjtelings kump het gout mit miene sjouer kraom”

‘s Middags is er in de kantine een rijkelijke dis voor iedereen. Aansluiten in de rij dat wel want discipline gaat de hele trainingsdag onverstoord door want Ordnung Muss Sein. Ook je naam noemen wanneer je vooraan belandt bent in de mieren-rij! 

Vervolgens krijg je de felbegeerde maaltijd, overhandigd door aardig en zeer menselijk keuken personeel. De rollator- en de stelten brigade kunnen al dan niet op een wiegende tred een vrij plekje in de eetzaal opzoeken. Hun tableau wordt aan tafel uitgeserveerd door het keukenpersoneel. Het lijkt een beetje op topsport met handicaps van; ren je rot tot aan de hamstring blessureJ.

Ik loop geheel zelfstandig met mijn tableau gevuld met smakelijkheden de zaal in. Ik ken nog niet veel mensen, zouden ze ruiken dat ik een Holländer ben? Ik neem plaats aan een tafel waaraan een oude heer aan het eten is. Guten Appetit zeg ik, "Sie auch einen Guten appetit", antwoordt hij en lacht vriendelijk.

De heer is op leeftijd. Ik heb hem al zien lopen in het gebouw. Hij draagt geen trainingspak maar een soort van housepak dat wellicht beter bij zijn leeftijd past, in ieder geval bij zijn modesmaak. Hij draagt een bril met een groot montuur, mode in 1980 en nu weer retro-modern. Alles wordt weer modern als je maar lang genoeg wacht, toch! Zijn volle haardos is zilverwit als een winter uil. Als ik ongemerkt ietwat inzoom op zijn haardos dan denk ik dat deze nestor gesoigneerd is en wil blijven. Kaal zijn hoort niet bij zijn levensloop. Hij is op zijn hoofd ietwat creatief bedekt, als u begrijpt wat ik bedoelJ.

We praten een beetje met elkaar. Hij vraagt mij om iets harder te praten want hij hoort niet zo goed. De oorzaak ligt denkelijk in het verre verleden. Dan zeg ik dat ik uit Sittard kom.

Die Holländische Sprache komt mir immer da zwischen, althans mien mooders dialek.

Hij lacht en deelt mede dat hij geboortig uit Heinsberg is. Ik zeg hierop dan kunnen we ook dialek kalle! Sicherlich zegt hij. Dus gaan we op dialek Limburgs verder. Dialek overschrijdt fysieke grenzen en zo is het altijd geweest. Wenn man möchte.

Zijn leeftijd onderschattende, blijk ik er 10 jaar naast te zitten, uit beleefdheid. Hij is geen 83 maar pas 93 jaar oud. En dan pas geopereerd aan zijn knie. Zijn opa’s waren ook gezegend met het hoge leeftijds-GEN. Petrus heeft ook hen pas op ver gevorderde leeftijd bij zich geroepen. Mooi dat ook hij gezegend is met het hoge leeftijds-GEN. Het nadeel is dat bijna iedereen die hij kende is overleden….    Zijn eventuele nazaten niet meegerekend.

Nooit of bijna nooit van zijn leven heeft hij in het ziekenhuis gelegen. Sporadisch heeft hij de huisarts bezocht. Een keer in zijn leven heeft hij in het lazaret in militaire dienst gelegen in Rusland tijdens WO2.

Dan staan zijn blauwe ogen plots staalhard en verstard achter zijn retro brillenglazen. De lach van zijn vriendelijke gezicht is verdwenen. De helse herinneringen hebben hem weer ingehaald. Het lijkt erop alsof hij in gedachten terug is in de tijden van zijn lazaret verpleging in Rusland, tijdens WO2.

Hij vertelt niet verder. Ik vraag niet verder want dat is niet opportuun. Ik weet en zie genoeg aan hem. 

Dat is zijn soldatentijd-legacy en bovendien zijn zaak om te delen of niet met deze vreemde Holländer die nu tegenover hem zit.

Wat ik wel weet van de Duitse aanval op Rusland is dat der Führer dacht dat dit snel voorbij zou zijn. De opmars ging snel tot aan de poorten van Moskou en Leningrad. Echter de koude winter, daar werd geen rekening mee gehouden. De Duitse tanks liepen vast, zo ook de bevoorrading. Dat hadden ze kunnen weten uit de geschiedenis, want ook Napoleon heeft in Rusland zwaar bakzeil gehaald.

Moskou, Leningrad en Stalingrad konden niet veroverd worden door de fanatische Duitsers. In januari 1943 capituleerden de Duitsers. Hun 6e leger was ongeveer voor de helft gesneuveld, velen onder hen bezweken later alsnog aan hun verwondingen. Enige tienduizenden gewonden konden nog tijdig door de lucht worden afgevoerd. Uiteindelijk raakten 90.000 Duitse militairen in Russische krijgsgevangenschap. Daarvan keerden er na 1945 maar 6.000 naar Duitsland terug, de laatsten pas 10 jaar later.

De helse ingrediënten van dood en verderf en wat mensen zich aan kunnen doen onder Befehl, waaronder mogelijk deze grijze nestor, dat kan ik niet benoemen, niet voelen. Ik meen wel een klein horror facet te kunnen ontwaren op zijn waterig netvlies. In 1943 was hij net 19 jaar oud als ik ff reken. Tienduizenden krassen op zijn ziel moet hij daar toen hebben geïncasseerd van oorlogsverschrikkingen, dode en gewonde kameraden, de vijand niet meegerekend. Een kind nog en dan gestuurd worden zonder tegenspraak te dulden. Befehl was toen Befehl.

Dan neemt hij mij terug naar het heden en zegt mij dat hij vroeger in Posterholt heeft gevoetbald met die Holländer. Een mooie tijd zegt hij en meteen staat zijn gezicht weer vriendelijk. Alleen begrijpt hij niet waarom die Holländer het dorpje Posterholt, Postert noemen. Voor mij ook een vraagteken.

Afgelopen vrijdag maakt de nestor zijn laatste Revalidatiedag. Ik spreek hem kort. Kijk zegt hij, mijn linkerknie kan ik maar 45 graden buigen, de rechtse minimaal 90 graden.

Ik zeg hem dat hij geduld moet hebben. Op 100 jarige leeftijd zal hij deze knie zeker 90 graden kunnen doorbuigen. Dat heb je wanneer je gezegend bent met het Hoge Leeftijds-GEN. Ik wens hem het allerbeste voor zijn toekomst en neem afscheid.

Dan bedenk ik opeens waar zijn knie blessure vandaan komt. Voetballen in Postert, geraakt door een Russische kogel in Stalingrad WO2 tijdens de vrieskoude winter of heeft hij zich verstapt of is hij gevallen op de dag van vandaag. Zijn oorprobleem dan, ook iets van toen? Zou zomaar kunnen.

Deze nestor komt er wel. Hij zegt nog tegen mij dat hij iets mist in de revalidatie. Namelijk bij het trappenlopen - de lift is voor de ouderen en niet voor hem - heeft men hem niet geleerd om normaal de trap te betreden en door te lopen zoals iedereen dat doet. De mindere knie sleept nu stapsgewijs achter de andere, aan. Dat gaat hem niet vlot genoeg. Hij gaat nu zelf hieraan oefenen, zegt hij tegen mij.

Alles kump good al is ’t mit Hóndert jaor, 

De ultieme kracht van water

Goud is van onschatbare waarde op de valutamarkt en veel meer waard dan een portie doodgewoon en ordinair water. Ik denk dan bij mezelf, is dat wel zo?

Stel je eens voor; je loopt midden in de woestijn en passeert - met de onmetelijke en laatste lichaamskrachten die je eigen lijf rijk is om überhaupt te kunnen overleven - de ene na de andere zandduin met hitte verzengende temperaturen die het menselijke lijf en brein op een brute wijze dodelijk overstijgen.

En dat jij, niets anders bij je hebt dan een loodzware proviand rugzak tot in de nok met massief goud gevuld. Dat goud heb je zopas gevonden en om hiervoor plaats te maken heb je je rantsoen water en eten omgeruild voor deze dodelijke zware brokken.

Een kennelijk lastige operatie want lopen in het mulle hete zand is niet te doen. Het zweetwater loopt vanuit je poriën op je gezicht en lijf en druppelt als een broodspoor bij Hans en Grietje in het te hete verzengende zand. Je lijf wordt nagenoeg niet afgekoeld en je voelt je als een aan het spit gebraden stuk vlees, stap na stap.

Deze onmenselijk lastige situatie houd je maar eventjes vol. De zware goudlast in de rugzak trekt je genadeloos naar beneden in het mulle zand en beproeft je onmetelijk en onmenselijk. Dit zal je maar gebeuren!

Dan maar een paar gedachten over de wonderbaarlijkheid van water; Doodgewoon of ordinair. Vaak is water onderbelicht en misbruikt maar toch is water zo onbeschrijflijk bijzonder. Om te wassen en om te gebruiken. Water zit ook in ons genetisch systeem verankerd, 70% van het menselijk lichaam bestaat nl. uit vocht. Meestal is water zacht, omarmd-, verfrist-, loutert ons en geeft een weldadige kick. Water zorgt ervoor dat we weer mooi en fris voor de dag kunnen komen. Water zorgt ervoor dat we kunnen blijven leven en existeren en voor nog veel meer levensvatbaarheid.

Water is meestal stil, sereen, geeft alle rust en lacht naar alles en iedereen op elk moment van de dag.

Je mag water vastpakken, opvangen, mee naar huis nemen, in de koelkast zetten, via een beekje laten voortkabbelen of opdrinken. Hoe dan ook is water schaamteloos te gebruiken in het toilet of om vuil goed schoon te spoelen. Met water kun je brandhaarden blussen en voorkomen dat in de hitte van de strijd het dierlijke instinct! zegeviert.

Water is op zijn mooist als je haar met rust laat en laat weerspiegelen in aangename zonnestralen.

Water zorgt voor leven en blijft levensecht in de meest denkbare veranderlijke vormen.

Water is net als een X-Ray. Water weet alles van ons want het zit diep in alle vezels van ons lichaam.

Er zitten ontelbare microscopische levensvormen in elke druppel water die allen samen, maar ook apart slim genoeg zijn om te overleven. Zich kunnen passen aan het beslissende moment, bijvoorbeeld als we haar op kooktemperatuur brengen. Water is niet ordinair maar een levenselixer. 

Water speelt graag met iedereen in vele mooie nostalgische herinneringen. Water laat het leven toe in, onder- en boven haar. Water kan ook haatdragend zijn en verandert dan in boze orkanen die de wereld brutesk doen veranderen en de zeeën woest en onbevaarbaar maken.

Water kan in ijselijke vorm ons hard en meedogenloos doen verstarren en zelfs de Titanic doen verzinken.

Water druppelt ras naar beneden met de kracht van een denderende komeet inclusief diens krachtenveld. Op zoek naar zijn of haar familie in een plas, een kopje, riool, zee, ven of meertje.

Water is onderdeel deel van een grote familie zonder discriminatie. 100% pure goddelijkheid. Water neemt alle soortgenoten en ook alle anderen die zich bij haar willen voegen, graag op in haar familie.

Elke neerdalende druppel is als een te lang ge/ver/mist familielid. Water ontfermt zich graag over verloren druppels door plaats te maken in het schijnbare stille wateroppervlak. Water gaat graag opzij voor alles en iedereen om dan weer sterk en smeuïg haar rijen te sluiten. Iedere druppel wordt na aanraking een geheel met zijn familie, omarmd en daardoor onsterfelijk voor het nageslacht.

In de woestijn is 1 glas water meer waard dan een rugzak vol met goud,

Napret

Een napret met bizarre cijfer combinaties

Op mijn vraag hoe laat ik geopereerd wordt op 5 september is dit omstreeks 09.00 uur. De 2^e operatie op deze dinsdag. Op mijn kamer krijg ik een kwant operatiekledij aan. Veel geluk roept mijn kamergenoot. Ik zeg tegen hem vannuh, dat kun je beter tegen de chirurg zeggen!

Mijn kledij maakt niets uit want ik lig toch onder de lakens in mijn comfortabele bed. En onder narcose maakt de ziekenhuis mode op mij geen enkele indruk want ik heb andere sores dan kledij aan mijn hoofd. Glijdend op de rollers onder mijn bed word ik geruisloos over de linoleumvloeren (anti stof) een aantal verdiepingen lager begeleid. De broeder zegt niets, het lijkt een preludium op de naderende stilte en mijn totale knock out. 

Op het moment dat ik via de brede kamerdeur de gang indraai kijk ik omhoog, ontelbare witte vierkante plafondtegels worden onderbroken door een zwart-rode combinatie van een digitale rechthoekige klok. Het tijdstip is 09.11. heel apart dit tijdstip. Vorm je de cijfers andersom dan komt het World Trade Center en the Twin Towers in the Skyline van het New Yorkse Manhattan in beeld alsmede het vernietigende jaartal 2001 waarin terrorisme op de bres is geklommen en mondiaal de ellende heeft ingeluid. Heel apart deze onbewust geactiveerde gedachten door de cijfer combinatie 09.11/11.09.

Ik schuif met bed en al de lift in en voel de ingezette afdaling zorgvuldig geruisloos en zonder horten en stoten afgeremd, waarna de lift deuren - sesam open u - opengaan. Ik ben nu tot op de 1^e verdieping gedaald. Het is er grillig, statig, fabrieks achtig en bovendien een kille bedoening. O.P.1. staat op de toegang. Een aangenaam groenkleurige deur klapt open. In de ruimte worden de honneurs overgenomen door groen aangeklede operatie medewerkers. De broeder neemt afscheid. Viel Glück zegt ook hij. Ik zeg niets. 

Er wordt mij voor de tigste keer gevraagd – nu door een dame - aan welke kant ik geopereerd moet worden. Jeetje, wat word ik stevig bij de les gehouden. Maar goed, stel je voor ze opereren de verkeerde schouder, dat zou wat zijn, nietwaar! Ik krijg een verwarmde deken over mij heen gelegd, wat een verwennerij. Mijn o.p.-kledij is edoch zomers luchtig, hoogstwaarschijnlijk daarom dus…

Dan komt er weer een andere in Grün geklede man – de internist - bij de smalle o.p. tafel waar ik mij zelfstandig opgehesen heb. Hij vertelt nog van alles en dat ik goed en diep moet inademen, waarna het zuurstofmasker opgezet wordt. Dan wordt de wereld om mij heen plotsklaps sereen en stil, verzetten tegen deze comateuze situatie heeft geen zin. 

De mooiste langdurige knock-out (pijn is voor later als napret) van mijn luttele bestaan. Zo snel en geruisloos alsof deze door een sniper/sluipschutter met een ragfijn niet voelbaar instrument is ingezet. De perfecte knock-out in bokskringen, waarin ik mij veelvuldig begeven heb in mijn jonge pugilistische jaren.

KLIK HIERNA VOOR;  VIDEO VAN SCHOUDER OPERATIE

Intussen - tijdens mijn narcose - heeft de chirurg Dr. Hammer, zijn precieze operatiewerkzaamheden minutieus uitgevoerd en is mijn kapotte schouder verwijderd waarna implantatie van de prothese, waarvan ik de trotse nieuwe bezitter ben, met in de venijnige staart een ellenlange pijnlijke revalidatie.

Mijn angsten tevoren zijn slechts en alleen de onrust dat de narcose niet voldoende vat op mij zou krijgen en ik alles zou kunnen horen en voelen tijdens mijn o.p. Deze angstdroom is gelukkig niet bewaarheid.

Dan sla ik mijn ogen open op de recovery-room. Op de achtergrond hoor ik iemand roepen, Kijk, hij reikt naar zijn schouder. In mijn onderbewustzijn in de denkbeeldige tunnel tussen narcose en ontwaking heb ik kennelijke gedachten en/of gevoelens die deze handreikingen onbewust hebben doen ontstaan.

Echter ik kan mijn schouder niet aanraken want ik lig vastgesjord aan een stevige zwarte riem. Een voor mij onmogelijke beweging dus. Het is intussen 14.00 uur laat de witte klok aan het plafond mij met mijn ogen registreren. Ik ben niet nauctious, d.w.z. misselijk. Goed werk van deze internist. Wat een fantastisch Chirurgisch team. Mijn arm is ingepakt in een arm-slingshot-orthese die boven en achterlangs aan mijn lichaam bevestigd is. Mijn geopereerde arm en schouder kunnen geen kant op. 

Totally gevangen in de zorg, maar goed ook.

Vervolgens krijg ik tig pijnkillers. De slingshot-orthese, ik kan er maar niet aan wennen, maar ja dat moet nu eenmaal. Slapen en bewegen blijft lastig. Terug op de kamer merk ik dat ik groggy ben/wordt op het toilet terwijl ik een infuus op een paal gespietst en een drainage-plastic-bol vol met bloed zwalkend als een dronkaard meezeul richting badkamer. Ik ben op dat moment de enige patiënt op de kamer. De zuster komt boos binnen en leest mij de levieten die ik rustig en zonder weerwoord onderga. Dat was niet zo slim van mij. Ik zal het niet meer doen zuster Nightingale, antwoord en beloof ik haar. Zij helpt mij met aankleden in mijn naakte bestaan want dat lukt mij niet zo goed zelfstandig en groggy. 

Langzaamaan verdwijnen deze grogginessiteit en narcose perikelen uit mijn bloedbaan. Ik word ietwat meer heer en meester over mijn bewustzijn, gelukkig.

Praten, lukt direct na de o.p. niet of nauwelijks. Men heeft mij geïntubeerd. Ter voorkoming van het wegzakken van mijn tong in de luchtwegen o.i.d. heeft men een tube bevestigd die langs mijn keel en stembanden heeft geschuurd. Ik ben hees en praten, valt mij moeilijk. S-avonds app ik met mijn gezin en maak hen nodeloos ongerust omdat ik hen app dat ik niet kan praten. Zij vrezen het ergste door mijn slecht gekozen app-woorden. Narcose doet gedachten en uitingen in ieder geval geen goed. Ff later herstel ik mijn omissie en verdwijnt in mijn gezin de nodeloze ongerustheid.

Een dag later krijg ik bezoek van mijn liefste Maedjes. Dat geeft kracht in de route van genezing, yes. Ik kan dan alweer praten door Fisherman ’s friends-achtige zuiverende acceleratie van mijn keelgebied.

Meteen na de o.p. krijg ik bezoek van de fysio. Ik moet snel aan de gang want niet gebruik van de schouder en pezen betekent automatisch dat mijn pezen inkorten, iets wat überhaupt niet mag of toegestaan is i.v.m. troubles later in het genezing parcours. Onder toezicht en aanwijzingen wordt mijn arm zijwaarts omhoog gebracht tot 90 graden. Ik geef geen kick. De fysiotherapeute is positief verbluft. Vooral moet ik veel pendelen met mijn arm dus, uithangen en beheerst naar voren en naar achteren zwaaien.

De dag erna krijg ik een elektrische stoel (nee, niet die van de doodstraf) met aan de rechterzijde een elektrische swing waarin mijn arm wordt gelegd, minutieus aangepast op mijn lijf en leden. 3x daags een half uur oefeningen doen is hier het devies, wat ik trouw opvolg. Geen sinecure dit bewegen, dat kan ik constateren. Doorzetten dus.

Elke dag bloed geven om na te gaan of er evt. ontstekingen en bijwerkingen opdoemen, waaraan ik niet eens denken kan omdat ik zulks domweg niet weet. Medicijnen zijn ontsteking werend etc. Men heeft bovendien wangslijm afgenomen. Blijkt te zijn voor het vaststellen of ik vatbaar voor MRSA ben en niet of ik een gezocht misdadiger ben in de Düsseldorfse politieregisters, een gedachte die zomaar bij mij opgekomen is. Beroepsdeformatie? het zou zomaar kunnen, toch!

Net voor de o.p. deelt de dokter/chirurg mij mede het slechtst mogelijke scenario. Jeetje, theoretisch kan e.e.a. heel slecht uitwerken. Ik zal hier niet verder over uitweiden. Hij markeert met een kruis de o.p. schouder met een marker. Ik stel mij open voor de o.p. en geef hem mijn volste vertrouwen. Weet dat Dr. Hammer een gerenommeerd chirurg in Düsseldorf Schon Klinik, is.

Voor pendeloefeningen zoek ik de buitenlucht op, vanaf het moment dat men mij heeft verlost van de stationaire infuus en de bloeddrainagebol. Wandelen, arm-pendelen. Frisse lucht en kijken en genieten naar de mooie rijn doet mij alle lichamelijke ongemakken al snel vergeten. Met als grote hulp de pijn-killers die voor 100% hun uiterste best doen in mijn schouder omgeving.

Elke ochtend komt Dr. Hammer op visite en deelt mij mede dat hij zeer tevreden is over mijn vorderingen en de positieve berichten uit de Fysiotherapie hoek omtrent mijn inzet.  Dr. Hammer zegt mij dat hij een spier heeft moeten doorsnijden, voor het creëren van de benodigde ruimte die een of meerdere van mijn schouderspieren als een torenwachter geblokkeerd heeft/hebben.

De ziekenhuisopname tot vorige week woensdag wordt gelukkig met 2 dagen ingekort tot de datum van 11.09. Alweer die getallen, bizar toch!

Mijn gedachten, wat ik in het ziekenhuis kan oefen kan ik thuis ook, vastberaden als ik ben. Ik bedank het chirurgisch team, de verpleegsters, de fysiotherapeuten en last but NOT least de medewerkers die de boel schoon en fris houden, allemaal voor hun goeie zorgen en betrokkenheid. Ik vul het evaluatieformulier net voor mijn vertrek dan ook heel positief in.

De chirurg doet de verdere nazorg over aan mijn orthopeed met aanbevelingen en deadlines. 

Maandag 18.09. gaan de 18 metalen hechtingen uit mijn schouder.

Verdere fysiotherapie is afgesproken om daarna naadloos over te gaan in revalidatie.

Voorlopig zal ik aan mijn herstel werken, weet dat ik thuis in de allerbeste handen ben,

Hartelijke groet, Han

https://youtu.be/o5VbnGLF0QQ

Voorpret

Vanmorgen net wakker geworden kijk ik beduusd om mij heen. In mijn droom lig ik al op de operatietafel. De internist heeft mij net laten ontwaken uit de narcose. De chirurg is klaar met mij en legt zijn scalpel, boorhamer, schroevendraaier en guts opzij. De zuster veegt hem het zweet dat van zijn voorhoofd parelt, af.

Zo Han, je bent gereviseerd, in elkaar geschroefd met edele metalen etc. Nu nog ff revalideren en je bent weer de oude maar dan zonder voortdurende bijtende schouderpijnen die maar niet over willen gaan, hoor ik hem zeggen. Met zijn Husqvarna handnaaimachine wordt de wond minutieus gehecht. Met een naald die tik tik tik zingt word ik doorboord op topsnelheid.

Deze gedachten en andere fantasieën laten mij de laatste dagen niet meer los. Ik ben ongeduldig. Ik wil aan de slag. Nu nog een paar hordes overwinnen. Vooral het maandenlange wachten van consulten en onderzoeken maken dat ik mij ongeduldig voel.

De vorige week heb ik het slot consult bij de chirurg gekregen. Een behoudende o.p. is niet aan de orde. De enige uitweg is een prothese. De beslissing is uiteraard aan mij. Fitness beoefenen op de aard en wijze zoals door mij ondernomen zal uit den Boze worden na de o.p. Ik krijg voldoende uitleg van de chirurg en lees-informatie mee naar huis. Er zullen ongetwijfeld genoeg andere methoden zijn die mij in conditie behouden, lijkt me.

3 dagen later maak ik de afspraak voor o.p. Yeah, Let’s do this!

Ook al ben ik linkshandig georiënteerd, ik doe veel met mijn rechtse hand met daaraan de kapotte schouderpartij. Mijn rechterarm in een jas te krijgen is al jaren een complexe pijnvolle verrichting. Gelukkig is het nog geen jassenweer, dus heb ik er nog niet veel last van.

Deze ochtend besef ik dat dit mijn laatste operatie-loze zondagochtend is. Ik praat veel met mijn echtgenote over het wel en wee en de toekomstverwachtingen m.b.t. beweeglijkheid en gebruik van de schouder.

In fantasie denk ik aan de man van 6 miljoen, Lee Majors, kent u ‘m nog.

Wat zijn voor mij zo meteen nog de opties? De orthopeed is op papier gevoelsmatig vernietigend geweest in de mogelijkheden van beweeglijkheid en mogelijkheden in mijn vak. Ik praat er over als ik op mijn werk ben en nogal wat collega’s zijn oprecht geïnteresseerd. Ik ben blij dat ik al bijna 41 politievak-jaren op de teller heb staan en dat de naderende operatie niet op jongere leeftijd heeft plaatsgevonden. Met het ouder worden dien je je zegeningen te tellen. Meer doen met minder lijkt mij net nu een adequate beeldspraak.

Zojuist heb ik buiten gezeten en heeft mijn vrouw mijn haardos onder handen genomen, het groeit zo snel als nooit te voren. Alsof ieder haartje als eerste de eindspurt wilt behalen. De zon schijnt recht in mijn toet. Het is stil in de buurt, een sereniteit. Mijn gekortwiekte grijze haren dwarrelen als stip-vormige grijze lichtjes dansend afwaarts op het door de zon reeds opgewarmde terras, als voorspoedige stimulans voor wat komen gaat de volgende week. Nu nog een duik in het koele buitenbadje, heerlijk is dit steeds weer. Wat is het toch een mooie dag als je het wilt zien. De flora groen en in de bloei. Zo meteen naar buiten de frisse lucht in. De longen volzuigen met de onzichtbare weldoeners.

De napret volgt gegarandeerd, overslaan kan niet… Mijn D-day nadert met gezwinde spoed,

Alles kump good

De laatste maanden worden mijn geest en lichaam bijna volledig in beslag genomen door overdenkingen, overpeinzingen etc. i.v.m. met de staat en gezondheid van mijn aangetaste rechter schouder. Ik heb het hele circuit van consulten doorlopen van huisarts tot radiologische- en andere specialisten die de weg naar de chirurg effenen.

Een paar weken geleden voelt het aan alsof ik onder de guillotine lig. De radioloog, dat mag u best weten heeft mij in een enge ijzeren buis gewrongen met minimale tussenruimte vergezeld van harde bonkige akelige geluiden op mijn oren en lichaam die gevoelsmatig aanvoelen alsof de wereld vergaat en mij als malse prooi verorbert. Mijn schouder wordt langs alle kanten bestookt alsof ik onder mitrailleurvuur lig. Gelukkig worden geen echte kogels afgevuurd maar wel schietklare foto’s die als bewijs dienen voor de deplorabele staat van de schouder.

Ternauwernood kan ik in deze tijdeloze machine een paniekaanval voorkomen en mijn rust bewaren. Ik kan geen kant uit. In mijn linkerhand rust een paniekknop toestel voor het geval dat de situatie dermate verslechtert en ik…….  

Zover is het gelukkig niet gekomen. Ik gebruik mijn buikademhaling, HARA in het Japans, schakel mijn geest zoveel als mogelijk uit en sluit mijn ogen. De langste 20 minuten in een enge omgeving ooit voor dit manneke. Mijn reptielenbrein neemt in de penibele situatie waarin ik mij bevind, de honneurs automatisch over en waakt over mij en mijn innerlijk.

Dan word ik vrijgelaten en ontdaan van dit enge ijzeren harnas. Ik mag uitstappen uit deze tijdmachine capsule en loop beduusd naar de wachtruimte waar mijn vrouw is.  

Het vonnis wordt afgelopen donderdag bij de orthopeed voltrokken, zo lijkt het. Hij praat snel, zakelijk en controleert verdere omissies aan mijn lijf. Mijn rechter schouder is totaal op, kapot en versleten. Ooit werd mijn schouder tijdens alle bewegingen begeleid met kraakbeen, opdat e.e.a. pijnloos en soepel als smeerolie blijft werken. Door een trauma, een gebroken schouder, is de prelude van de neerwaartse spiraal van mijn rechter schouder destijds fors ingeleid en is het kraakbeen als sneeuw voor de zon verdwenen. Bot op bot is de situatie nu voor mij, geen enkele speling van de natuur meer! Ik wist niet eens dat de schouder gebroken was en heb maandenlang als een eenarmige bandiet rondgelopen, niet wetende dat...

Alles kump good zal ik destijds mogelijk gedacht hebben.

De orthopeed stelt voor om ook mijn linker schouder te röntgen. Want een ongeluk komt zelden alleen. In afwachting van de procedure neem ik plaats in de wachtruimte.

Dan word ik opgeroepen en onderga ik het röntgenonderzoek. Deze keer aan mijn linker schouder. Na de röntgen keer ik terug naar de wachtkamer en wacht de verdere ontwikkelingen en data gedwee af. Helaas blijkt dat ook de linkerschouder is aangetast en beperkt is.

De meeste patiënten en bezoekers bij de orthopeed lijken de Pensionado grens al lang bereikt en gepasseerd te hebben. Cliënten worden aan de lopende band geholpen, bijna fabrieksmatig maar wel op een goede menselijke manier. Chapeau voor dit Orthopedisch Team.

Ik geloof bijkans niet meer dat de mensen gezond ouder wordt want er zijn teveel hulp aanvragen hier maar ook bij andere deskundigen. De wachtlijsten dijen uit tot ongekende proporties. Dan denk ik, leuk dat mensen ouder worden. Echter de gezondheid takelt nagenoeg bij iedereen af en wordt met pillen en hulpmiddelen in welke vorm dan ook gerekt tot in de infiniteit.

Voordat ik plaats neem in de wachtkamer moet ik een beetje schuiven. Er zit een man, een vader naast een speciaal gehandicaptenvoertuig. Hierin zit een slank meisje met blonde haren. Zij heeft de ogen gesloten en het lijkt alsof zij in een ongemakkelijke lichaamshouding zit. Haar ogen zijn gesloten maar ze slaapt niet. De vader is gewend geraakt dat het meisje, vermoedelijk zijn dochter die aan hem is toevertrouwd, geluiden maakt. Hij bekijkt zijn Handy en is hiermee actief. 

De geluiden die het meisje maakt lijken op lachen maar net niet helemaal. Het lijkt een monoloog van haar, verborgen in haar lichaam dat toch nog gevoelens en vibraties opvangt van de buitenwereld, in casu de wachtruimte waarin zij vast en zeker vaak aanwezig is voor hulp van de specialisten. Contact maken en helder communiceren, lukt haar niet. Ik weet niet eens of zij haar ogen kan openen en de wereld kan zien. 

Haar non verbaliteit is 100 procent. Ik weet niet wat haar mankeert. Jeetje wat is zij sterk aanwezig in de wachtkamer. Zij brandt met haar gehandicaptenvoertuig diep in op mijn netvlies, zo erg.

Wat ik wel weet en zie is dat zij veel te jong is om de lasten van het leven op deze manier te moeten dragen. Dat zou toch niet mogen. Gods wegen kennen ondoorgrondelijke bochten en doodlopende straten. Ik weet niet of dit meisje geloofd of überhaupt kan geloven.

Triest voor dit jonge leven om nu al tot in de lengte van dagen zware afhankelijke tijden te moeten meemaken.

Plots lijkt het zo te zijn dat ik geen problemen met mijn gezondheid heb, alleen maar de gang naar de chirurg, operatie en prothese. En dan gestaag voort ploeteren of zoiets…….

Groeten van Han

Zefke Mols

deze sjieke foto hub ig gegoegeld

Miene pap hette aug mit ziene veurnaam  Zef en van agter Tummesj. 

Dann parkeer ig un paar weehke geleeie miene auto in de buurt van de dokterspraktijk Jessen in de Baandert. Doahnoa loape mien leeve vrouw en ig noa de sjtad. Via  het nuuje park agter de nuuje flats aan de Odasingel, veur de oudjes van Zitterd. En al die angere luuj die un bietje geldj op de bank hubbe sjtaon en heel gehr in het centrum van Zitterd wohne. De flets hubbe sjoan balkons ma geine tuin. De openbare sjieke graasmat bie die flets maakt veul good en wurd kort gemaijd door de gemeinte wirkers van Zitterd. De luuj van Zitterd wanjele gehr rundjum de walle en sjteeds vaker wies se kenns seen es se wils. Doah kenns se aug nog op de benkses goan zitte en geneete van de umgehving.

Het maihje van 't graas zal waahl in de te hooge onroerend good belastinge  inbegreepe zeen via de servis koste veur wonen in Zitterd of so ghet.

Dan loape mien vreuike en ig via de wal in de rigting van het sjtanjdbeeld van Zefke Mols. Op de wal kieke veer noa rechts en dan zeen veer mit us tweetjes de Ligne ligge. Wat un bouwput nog ummer. Wirkluuj en mesjiene sind de ganze daag bezig hiejaan. Veul winkels en panden in de Ligne ligge leegh en koste de gemeinshap veul geldj! De sjpaarpot bie de gemeinte is wiet leegh en dat kenne veer vaak leeze in de gezet.

Wat un duur prestiege projek is de Ligne. Dat mut nogal get koste, liek mig. Het heht veul weg van un nuui geboewde sjtad net boete de ouw muure van de wall van oud Zitterd. De keutelebeek hubbe ze doa augh nogh ope gemaek. De Ligne wurt umrink door een nuuj keuhtele-grag. Wat un vestingwerk is mig det gewoare. Het hink van tig euro’s in mekaar en hilt zig sjtevig vas mit cement en zooh.

Goan veer allemaol truuk naoa de middeleeuwe of vergis ig mig hiej ennuh noew?

Dan loape veer wieer langs de linje beuhm oppe wal. Een flinhk kolossaal mesjien van het bedrief Colle in de kleur blauw sjteit veur die linje-beuhm en blokkeert bekans de ganse doorgank op de wal noa het ABC complex. Op dit mesjien mit sien lange iezere sjtelte sjteit unne wirkman.  Unne hoovenier en baumknipper sooh liek het te seen. Ig kenn mig nog net langs dit mesjien murwen. Mien vreuike get mekkelijker want die is flink get schmaler es ig ben.

Deh man op det mesjien is bezig mit het knippe van de nuuj oetgeschoate tekskes van de linjebeum langs de ouw wal van us Zitterd.  Het is biehnoa veurjaor en dus mut der gesnoeid weere. De sjtad lik der dan augh netjes bie.

Dan loape mien vreujke en ig weer wieer en plots weere veer van links bekeeke. Ig drej mig um en dan zeen veer op un poart van un weuning op de wal un sjieke graffity teikening van uzze Nash van de Zittesje sjnaak Zefke Mols. Ig hub sien handjteikenung op dat moment nog neit geleeze maar aan de teikening te seen kennt dat maar van eine seen, Nash Graffity. Dat suus ze so. Ig in ellek geval. Wat unne super artiest. Zefke kik us aan en ut liek asof he zitterd schtil aan het bewaake is aan de kantj van de Ligne.

Op de Schteinwegh heht der Nash aug al so get sjieks gemaahk en op nog veul meehr plaatsje in zitterd. Goegel Nasj graffity maar ins! Dann witse neit wat se suus, so sjiek is mig det wat deze Nash creeert.

Sefke Mols dan. Van deh minsj is un sjandjbeeljd gemaak op het eind van de wal richting ABC complex. De daklooze opvang heht siene naam augh al moage gebruuke.

Zefke is in neugenteen vief en vieftig gesjturve - toen waas ig nog neit gebohre- maar heh is nog ummer een markant figuur in Zitterd. De troubadour Jo Erens heht euver Zefke Mols gezunge. Euver Zefke goan heehl get verhoale euver de buuhn.

Heh zou gezeite hubbe veur een moord die he niet gepleeg zou hubbe. Ig hub Zefke gegoegeld en koam toen sien levensverhaol teeghe. Sjiek um te leeze. Ig zet sien verhaol dan augh hie agter mit bronvermelding natuurlik.

#Ig zouw het sjiek vinje as geer ugge weitenswoardighede euver Zefke in een reactie unger dit verhaol sauwt wille schrieve.

Plat dialek schrieve hub ig nooit gelehrt op de Heilig Hart sjoal in Euverhaove, maar mesjiens kennt geer mien gekriebel toch lehze,

Groete Han Tummesj

 Zefke Mols

Van Wikipedia   en  You Tube veur het leedje van Zefke Mols:  https://youtu.be/bed94wif8Uo

Dit artikel is gesjreve in 't Zittesj. 't Weurt gewaardeerd óm in dit artikel 't Zittesj aan te hauwe of aan te gaeve welk anger dialek gebroek is.

Anton Pieter Joseph Mols, in de volkmóndj Zefke Mols (Zitterd, 11 juli 1874 – Zitterd, 15 september 1955) waas ein karakteristiek sjtraottype oet Zitterd.

Biografie

Zefke waas de tweëde zoon oet ’t gezin van Peter Joseph Mols en Maria van de Velde, dat gezaegend waas mèt ach kènjer. Allebei zien awwesj sjtórve vrie jónk, zien moder op 1-2-1879 op 28-jaorige laeftied en zien vader op 27-8-1885 op 41-jaorige laeftied wiej Zefke pas 11 jaor waas. De femielie Mols sjtamde oet ein gesjlach van marsjkrieëmesj, ein beroep dat allein mèr in de wèntjer woort oetgeoefend. In de zomer trok ’t heële gezin nao Duutsjlandj óm in de sjteinfebrieke te wirke.

Mèt zien tweëde moder, Maria Schumans, womit zien vader in november 1880 trouwde, hèj Zefke ein sjlechte relatie en óm häör oet de waeg te gaon zoch hae de hoeselikheid op van de femielie van zien vrundje Martin Marx.

Op zien vieftieënde kroog hae, same mèt Martin Marx en Pit Verhagen, ein anger vrundje, werk es leërling-sigaremaker biej Arnolds in Wehr. Vanaaf 1907 reisde hae veur ’t bedrief door Duutsjlandj mèt sigaremónsjtesj óm zoadounde verkoupordesj bènne te haole. Wiej hae in 1908 in Karlsruhe waas en biej feëstelikheje dao 'ne man woort vermaord, woort Zefke es verdachte opgepak en ènjeloas verheuërd. Oetèntelik woort hae zónger bewies veraordeild tot ein laeveslange gevangenissjtraof. In 1914 woort hae aevel vriejgelaote wiej de echte maordenaer zich meldje. Wiej dae man namelik woort opgerope veur militaire deens vanwaege de Eësjte Waereldaorlog, bedach dae zich en góng lever in de gevangenis zitte es op ’t sjlaagveldj te sjterve.

Zefke waas nao zien vriejlaoting zoadanig aangesjlage dat hae ein zjwervend besjtaon góng lieje. Hae knapde wirkskes op biej boere in ruul veur aete en óngerdaak. Zoa zjwórf hae ouch door Frankriek, pès dat hae dan in 1924 weier in Limburg terech kaom en ein tiedje in Vlorp verbleef. In 1925 woort hae opgepak veur landjlouperiej en kaom hae in ein wirkkamp veur baedelaers en zjwervesj in ’t Drenthse Veenhuizen terech.

In 1928 kaom hae weier in Zitterd in ein logemènt terech en later vónj hae óngerdaak biej ziene vruigere vrundj, Martin Marx, wo hae in de sjuur op de houk van de Walsjtraot eine vaste sjtek vónj. Wiej Marx góng verhoeze nao de Paerdesjtraot, verhoesde Zefke gewoon mit. Van de gemeinte woort gedoog dat hae in de sjuur aan de Paerdesjtraot moch blieve en d'r woort zelfs sjriftelik door de gemeintesecretatis vasgelag dat hae pès aan ziene doad en ouch nao ’t eventueel euverlieje van Martin Marx, euver de sjuur moch blieve besjikke. Wiej ’t dan ouch gebeurde.

Van de buurtbewonesj kroog hae dageliks aete en drènke en Maatsjappelik Werk veurzaog de femielie Marx regelmaotig van de neuëdige middele óm Zefke te verzörge, zoa-es kleijer, óngergoud en sjeun. In 1947 kroog de femielie Marx gedaon dat de gemeinte elektrisch leich in de sjuur leit aanlègke, tot volle tevrejeheid van Zefke.

Kontak mèt zien ómgaeving hèj hae nauweliks en hae waas ouch neit erg sjpraakzaam. Hae praote allein mèr mèt luuj die hae goud in vertrouwe koosj numme. Euverdaag leip hae meistal wat door Zitterd en väöl luuj en middesjtendesj sjtopde 'm dan vanalles toe zoa-es sigare, woosjte of anger aeteswaar. Ouch nóm hae dèks medaajes aan van de luuj en die droug hae dan op zien kleijer. Oetèntelik woort hae ein vaste versjiening in de Zittesje bènnesjtad en Zef waas dan ouch eine van Zitterd. D'r sjtraalde get van häöm oet en hae dwóng väöl respek aaf. Sjlaope deeg hae aan de wal, op de plek die bekènd sjtóng es de Sjiefbaan, aan de vout van eine awwe kesjtaanjeleboum ónger de vrieje hemel, en wèsje deeg hae zich aan de aw waterpómp op de mert.

In d’n aorlog

Opvallend waas zien rol in de aorlog 1940-1945. In daen tied waas hae neit bang veur de Duutsjers, terwiel de meiste luuj waal bang ware. Zefke sjient zich nauweliks get van de bezèttesj te höbbe aangetrokke. De aovendklok tèlde veur häöm neit!

Ouch went d'r lóchalarm gegaeve woort en in de 'granatetied' van oktober 1944 pès januari 1945, waas hae mèt geine sjtek te bewaege óm ziene sjuur te verlaote en in eine sjoelkelder ein veilig óngerkómme te zuike.

Ziene doad

Wiej Zefke Mols in september 1955 doad woort aangetróffe - in ziene sjlaop gesjtórve op 81-jaorige laeftied, góng d'r eine sjok door Zitterd. Biej de begrafenisplechtigheid begeleijde eine lange sjtoet 't sjtóffelik euversjot van de doajekepel van 't ziekehoes nao de kirk. De plechtige Requiemmès woort opgedrage door keplaon Meertens. Eine krans van de buurt waas op de kis gelag.

Zefke hèj nao zien viefenzestigste laevesjaor noats ziene AOW aafgehaold, mèr de gemeinte hèj 't geldj opgesjpaard. Zoa is Zefke van zien eige geldj vosjtelik begrave …

Zefke Mols haet meërere sjtandbeelde. 't Eigelikke beeld, gemaak door Gène Eggen, sjteit ónger aan de wal.

In Zitterd geuf ’t 't inlouphoes Bie Zefke es hoeskamer veur daak- en thoesloaze, vruiger in 't Gruine Kruus geboew aan de Deken Tijssensjtraot (in 2011 aafgebroake), op vandaag op de Ingelekampsjtraot.

Jo Erens, de beroemde Zittesje troubadour, sjreef ’t leidje "Zefke Mols". https://youtu.be/bed94wif8Uo.

Veur väöl luuj is dit ein heël bekènd leidje. Mèr ein jaor nao Zefke sjtórf Jo Erens zelf.

Refrein van leidje Zefke Mols

Auwt Zefke Mols, auwt, gries en verschlete,

Ein van oos sjtadsprofete,

Mit zien medaajes op de boek,

Grieze baard en piepke in de móndj,

Löp hae de gansen daag in Zitterd róndj.

Website inlouphoes Bie Zefke

What’s Up, Rode kabouter muts!

Dan lees ik het artikel in de Limbo-krant en informatievoorziening dat een inbreker achtervolgd is door alerte buurtbewoners thv de Thienbunderstraat in Sittard.  

Geattendeerd op de inbreker heeft bij de buurt App Ophoven de alarmbellen doen afgaan. Ik voeg een foto bij van het krantenartikel voor details.

Nieuwsgierig en triggered als ik ben door deze boodschap kom ik op mijn werk en zie via de informatie voorziening de naam van de aangehouden verdachte die bij mij meteen broeiende herinneringen oproept.

Alweer die draaideurcrimineel die voor de zoveelste maal is opgepakt voor wandaden tegen de plaatselijke maatschappij die het steeds maar weer te verduren krijgt tegen de criminele daden van dit zorgelijke sujet sinds jaar en dag.

Dat brengt mij in herinnering terug bij een politie casus van vele jaren geleden met dezelfde banditistische hoofdpersoon die alweer gezocht wordt door de adepten van de organisatie NL-Hermandad.

Alweer een inbraak waar de hoofdpersoon en tevens verdachte er tussenuit geknepen lijkt te zijn. Echter de waard heeft deze keer buiten zijn onverwachte clientèle gerekend. Want, een alerte oudere mevrouw heeft melding gemaakt van haar spannende onvoorziene bevindingen. Een vreemde snuiter op haar dak, een kabouter plop inclusief rode muts, heeft haar de politie doen informeren over deze vreemde snoeshaan.

Collega Roy en ik, samen op deze fortuinlijke dienst krijgen de melding van O.C. om te assisteren i.v.m. verdachte gedragingen. De aanwezige collega’s, Pupke en Maartje die met andere collega’s een cordon hebben gevormd hebben ons de weg gewezen naar de ophoudplaats van de ogenschijnlijke verdachte dader, in casu, het dakterras van de krasse oudere mevrouw.

In de woning van de oudere dame heeft zij Roy en mij meteen de weg gewezen naar de verdachte bedoening bij haar. De dader heeft zich op dat moment verschanst op het onoverzichtelijke dak met oneffenheden en als laatste strohalm, de sluimerige rokende schoorsteen. Dom dom dom, maar hij heeft een fel rode kaboutermuts op zijn bulles tegen de kou of zo. 

Ik reageer meestal in een tunnelvisie op dergelijke momenten of ben zo informatie gestuurd bezig dat ik stappen wens over te slaan om de badguy in te rekenen. Wat de daadwerkelijk reden is van mijn optreden zal mij steeds maar weer benieuwen, de gevaar zetting daargelaten. Politiewerk doe je met je hart enige voorzichtigheid en niets anders.  M.a.w. gewoon met gezond boerenverstand.

Ik open, na de aanwijzing van de oudere dame het dubbele antieke krakerige klapraam met uitkijk en klim op het achtergelegen dak. Hey Han wacht ff, hoor ik Roy roepen in mijn richting en ook hij klimt meteen achter mij aan het platte dak op. Dan spring ik plotseling vanuit mijn positie gezien op de verdachte om het voordeel aan mijn zijde te houden. Hij wenst aan mijn bevelen niet mee te werken en ik pas meteen een nekklem toe ter aanhouding want aanzeggen dat hij is aangehouden en meewerken hebben op hem geenszins enige meewerkende uitwerking.

Aan aanwijzingen van de politie heeft deze draaideur crimineel een broertje dood en hij luistert dus niet waardoor het gematigde gewenste gevolg vooralsnog uitblijft. Roy assisteert mij en neemt de verdachte danig onderhanden met een voetbalpoeier van jewelste. De schurk heeft niets meer te missen en kan vervolgens worden ingerekend door Roy en mij. Yes en weer een bad Guy in the politie pocket.

De collega’s die het cordon aangelegd hebben zijn tevens cruciaal geweest in deze –te korte- casus.

Van hun gezichten is zonder meer af te lezen dat zij een meer actievere rol in gedachten hebben gehad! But so be it.

De politie staat weer eens op 1-0 ook al is het maar voor even, gelet op de term draaideurcrimineel. Draaideur criminelen worden immers weer snel los geweekt van justitie en taak- en straffen. Dat is nu eenmaal het klimaat in Nederland. Dat kost financieel en bij de benadeelden steeds maar weer opnieuw, psychische ballast die nou eenmaal niet zo gauw verdwijnt.

Weer eens een mooi gegeven dat WhatsApp groepen en mensen die onraad zien, een 112 belletje naar de politie uitgooien. U weet toch dat de politie in de meeste gevallen alleen maar boeven vangt meteen na een belletje van verontruste wijkbewoners, melders of getuigen!

Op dit gebied zijn de WhatsApp- buurt preventie groepen een super positieve verademing,

Nieuw in dit kader is Burgernet. Meld je aan, het helpt en je weet waarna je moet uitzien, mochten Burgernet berichten verspreid worden in jouw eigen buurt.

Tot mijn volgende blog, gr Han

Mijn telefoongesprek met Donald

Goodmorning Donald, did you sleep well? What is your meaning with this question, Han from Holland?  I just woke up and now you’re asking me already annoying personal questions. Within 15 minutes I am on the telephone with Merkel, Rasputin from Russia and so one. The hole day long.

Donald forgive me asking about your kwality time of sleep. Can we both talk further in the Dutch language? the reason is that your family is born in Germany. 

Oké Han, als president ken ik alle talen via Google translate. Weet dat het moeilijk is om president te zijn of in dit jasje door te groeien. Voor iedereen behalve voor deze Donald. Ik gooi als Big P wat balletjes op en hoop dat de hele wereld naar mij luistert. Dat ligt namelijk in de aard van mijn karakter. Luistert de EU niet dan gooi ik hel en verdoemenis eruit via twitter.

Dan kunnen ze gaan nadenken over hoe ik mij voel en hoe snel ik de geldkraan richting Europa totalitair dichtdraai. Ik laat Europa spartelen als een idolate narcistische adept. Met Engeland heb ik afspraken gemaakt dat ik ze help wanneer ze voor de Brexit kiezen. Met Angela the Queen Mum van Europa weet ik het nog niet. Zij haalt mensen Europa binnen in dezelfde grote getalen als de Mexicanen die illegaal mijn USA binnensluipen. 

Ik gooi alles wat niet in de States is gemaakt met torenhoge belastingen omver. Verder wil ik niet dat 7 landen uit het Midden oosten ook maar een nietige stap richting Amerika zetten. Ik heb ff vergeten om de rechters te beïnvloeden met wetgeving die mijn ideeën waarmaken.

Ik heb oog voor Turkije. Zij zijn totalitair foutloos en wettelijk democratisch op weg. Alle tegenstand en oppositie is dadelijk weggevaagd door manipulatieve wetgeving. Ik zou dat graag in Amerika willen voorstellen. Maar dat lukt niet een, twee, drie. Want Amerika heeft veel te veel olie- en economische afzet belangen in de 2^e en 3^e wereld. Dat mag levens kosten maar geen contracten die moeizaam zijn overeengekomen met de elite. De wapenwedloop moet groeien en bloeien want dat levert geld op en stille krachten om bepaalde regimes te steunen of te ontmantelen. En waar ontploffen granaten en andere hightech munitie nu beter dan in een woestijnachtige zandbak?

Ik ga als big P proberen om de wereld ICT achter mijn beleid te krijgen. Een oorlog win je ten slotte niet meer met wapens, mensen en middelen maar met propaganda uit the YouTube en zo. Twitter begint een beetje na te laten maar dat regel ik zo meteen na het gesprek met GA = Germany Angela.

Ford en alle andere autogiganten –ook Audi- die menen goedkoop te kunnen leveren aan de USA die laat ik kapseizen door hen te verbannen van de Amerikaanse markt. Fabrieken in Mexico bouwen en de markt van de USA overspoelen dat is afgelopen zolang ik aan de macht ben.

Amerika is niet netjes bezig in de economie.  Door de inflatie hoog te houden heeft zij heel Europa decennia lang kunnen overspoelen met producten en diensten. China zal dit evenwel niet lukken, wel ben ik ingenomen met hun structuur van de muur. Dat ga ik ook doen.

Han en dan jullie regels in the Netherlands zijn zo glad als een aal. De enige goeie is dat buitenlandse- en vooral Amerikaanse multinationals postbusfirma’s bij jullie voet aan wal mogen zetten en voor de belastingen ongrijpbaar blijven. De andere regels die de EU met zich mee brengen in een verenigd Europa kunnen wat mij betreft in de prullenbak.

Kijk maar eens naar de geschiedenis van de introductie van de code penal en zo. Het goede aan de inval van Frankrijk en de inlijving van the Netherlands is het feit dat er administratief geregistreerd is geworden. Voor- en achternaam en zo verder. Ook het strafrecht en scheiding van de machtigen in de Trias politica. Maar kijk nu zelf eens wat er van geworden is. Frankrijk heeft onder Napoleon immens geleden en is bevroren en verslagen in Rusland en uiteindelijk heeft hij zijn Waterloo gevonden. In Frankrijk worden de banlieues groter en groter en ook de armoede. No go area’s voor overheid en politie want de ongrijpbare haat groeit als nooit te voren.

Daarmee kom ik tot de kern van mijn betoog. Strafrecht is achterhaald. De rechters lukt het niet om het land pais en vree te krijgen. Het hele systeem moet om(denken). Ik zie het al in de marge gebeuren door innovatie via Bestuursrecht. Door de omgekeerde bewijslast krijgen betrokkenen het moeilijk. De overheid moet niet bewijzen dat iets fout is maar dat is aan de betrokkenen. Dat zou een omkeerbaarheid voor het handelen van de twijfel zaaiende advocatuur zijn.

De Overheid zou mogelijk door dit omdenken meer handen aan het bed van de maatschappij krijgen. Het toezicht zou floreren in tegenstelling zoals dit nu realiteit is. Het is dan ook geen sprookje of valse toekomstmuziek. De overheid gaat nu al steeds meer hand in hand met diensten die het omdenken en omgekeerde bewijslast hoog in het vaandel meedragen, als voorbeeld de belastingdienst.

Jullie politieke partijen zeggen altijd de klus is nog niet af, kies mij nog 4 jaar en de klus wordt wel afgemaakt. Dan denk ik, The Donald, wat doen jullie dan uitvoeren tijdens de huidige regeerperiode.

Ik heb veel geleerd en vanaf dag 1 als Big P heb ik de lijnen duidelijk uitgezet. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Ik wacht geen 4 jaar met pappen en nathouden. Ik ga te vuur en te zwaard te strijd aan.

The law enforcement draag ik een warm hart toe. Dat weten de LEO's uit Amerika inmiddels.

Ik hoop alleen dat het Lincoln effect mij niet zal inhalen. Bedankt voor je telefoontje Han, ik ga nu Angela belluh.

Plots voel ik een ellenboog in mijn rug, mijn vrouw zegt van; het lijkt wel of je aan het telefoneren bent met Donald Duck. Ik word alweer verward wakker.

Ik kom tot de conclusie dat dromen toch echt wel een soap van bedrog zijn, of…