2018 op zijn eind

Vanmorgen schiet ik al heel vroeg wakker. De brievenbus heeft al gehapt naar de krantenbezorger en haar metalen kaken en lippen snoeihard op elkaar gekletterd. 

Gelukkig is de krantenbezorger met 10 gezonde vingers aan zijn handen kunnen vertrekken. Dit is slechts een aanname want nadat hij zijn auto heeft gestart rijdt hij vroem vroem weg, de donkere nacht in. Op weg naar nieuwe bezorgadressen om het nieuws op schrift van “De Limburger” aan huis te brengen.

Bij het oprapen van de krant op de deurmat zijn er geen bloedsporen op de krant noch op de brievenbuskleppen. Mijn eerdere aanname is dus correct. 

Ik lees de krant en kom varia onderwerpen tegen. Het voorgeschotelde nieuws is zoals altijd al stokoud en ingehaald door nieuw nieuws dat de krant van de volgende dag nog moet halen als de redactie dit nieuws plaatsbaar vindt.

Columns, denken te weten, meningen van lezers en opinies vind ik het interessantst aan de krant. De nieuwswaarde is gering want het is ten slotte uitgezocht en voorgesorteerd oud nieuws dat een nadere invulling van experts hóéft in de nieuwe editie. Oud nieuws wordt weer als nieuw nieuws verkocht in de trant van oud brood upgraden in broodrooster in een aanvullende opinie van onderscheidenlijke lezers smaken.

Nieuws en meningen hierover; Ik denk te weten wat je denkt, denken velen onder ons en vullen ongevraagd de kennelijke gedachten van een ander in, met of zonder ruggespraak.

Maar, denken te weten blijft altijd een beperkte zweverige onstoffelijkheid met een tikkeltje zweem. Het is slechts een suggestieve indruk van een eigen gedachte over het denken te weten m.b.t. het handelen van de ander.

Tot aan de persoon in kwestie gevraagd wordt; ik denk te weten dat..... Klopt mijn gedachte?

Na achten wordt het daglicht in de sobere dampkring toegelaten tot het stukje planeet waar ik woon. Omringd met miezelregen, natte straten, velden en kale bomen geeft het petieterige aanzicht de toestand van mijn wereld – hier en nu - aan.

Het jaar is op zijn eind, uitgeblust, opgejaagd, neergemaaid, overwonnen, nat en koud als de laatste stuiptrekkingen van de natuur jegens de mens. Her en der - ver weg van ons - breekt de winter stevig vriezend door de ijselijke barrières.

Dan zie ik plots op een boomtak in de verte een loerend profiel van een roofvogel. De wind maakt dat de zware takken wiegen in de maat van de wind. De vogel is wellicht een drone in disguise op geheime missie om de toestand in de wereld in kaart te brengen op de winderige zwiepende depressieve boomtak. Nu ff bezig met een plaspauze in dit minuscuul omschreven gebied.

Even later vliegt de roofvogel, een buizerd, op. Hij heeft er geen zin meer in en moet maken dat hij zich uit de voeten maakt bij de mens want het einde van het jaar is in zicht en het vuurwerk van de ene bevolkingsgroep is niet de liefhebberij van de andere! Flora en fauna hebben hier duidelijk geen overeenkomsten!

De mens moet knallen anders is het geen nieuwjaarsfeest. Sommigen kunnen ook zonder knallen en bijbehorende angsten het nieuwe jaar inluiden.

Ik wens jullie allemaal een goed begin van het nieuwe jaar 2019. Denk er ook aan dat hulpverleners thuis weggaan om te werken aan de zorg voor uw veiligheid tijdens oud- en Nieuwjaar.

Ga je stunten oké als het maar niet met illegaal of legaal vuurwerk is!

PS:De krant heb ik inmiddels opgezegd. Samsung tablet met telefoonfunctie vult nu mijn nieuwsvergaring in. Weer meer rust want de brievenbus klettert en hapt niet meer in het holst van de nacht.

Groeten Han, 

Een kerstgedachte (deel 1)

In de Reha (revalidatiekliniek) vraagt hij tijdens zijn stille tocht over de gang achter zijn rollator aan mij of de zitplaats naast mij vrij is. Naturlich! nemen Sie platz, antwoord ik hem.

De oudere heer –het gros aan participanten aan ReHa is op leeftijd- gaat dan pas zitten. 

Ik heb hem al een aantal keren gezien in de ReHa. Hij loopt een rustig tempo aangedreven door zijn ijzeren wil om datgene te doen wat op zijn programma voor gebroken-heup-revalidatie, uitgestippeld is.

Aan de buitenkant oogt hij rustig en beheerst maar aan de binnenkant is dit ongetwijfeld een drukker en weerbarstiger verhaal. 

Hij doet me denken aan de eend volgens beeldspraak die, bovenwater moeiteloos schuift en zwemt in alle schijnbare rust en onder water peddelt en trappelt als een bezetene, overigens onzichtbaar voor de wereld.

In de oefenruimtes van de Muki bude (krachthonk) wacht hij steeds bedeesd op zijn beurt om geholpen te worden – als in de lange rij aan de kassa bij de supermarkt - door de therapeuten. Om de vele futuristisch ogende mechanische apparaten in te stellen op zijn formaat van lichaamsbouw en uitleg. Want als je weet waarvoor iets dient, kun je nóg beter gemotiveerd oefenen.

Ongetwijfeld is hij een digibeet in dit Muki-Bude-Domein maar voldoende positief ingesteld om de onderscheidenlijke torturen met verve te ondergaan.

Altijd met zijn hoed op en olijfkleurige dikke winterjas aan. Hij kan de temperaturen managen want hij houdt alles waarmee hij buiten loopt of duwt - ook binnen dit gebouw - aan of op.

Of, hij verschuilt zijn tengere lichaam onder zijn jas en zijn uitgebluste ogen onder de rand van zijn hoed. Alsof híj zijn benauwdheid wil verbergen omdat hij ergens anders heel hard nodig is. De wereld gaat in een te snel tempo aan hem voorbij. Hij lijkt in gedachten verzonken te zijn. Maar ja, wie ben ik dat ik zoiets durf te veronderstellen!

Ik doe wat hersengymnastiek in een puzzelboekje. Dan vraagt hij aan mij; Wissen Sie ob der ReHa-Bus Uns an dieser Stelle abholt? Ik kijk hem aan en vraag of er onder de aanwezigen, mensen zijn waarmee hij vanmorgen uitgestapt is voor zijn behandeling. Dat blijkt nog niet zo te zijn.

Het is dan 14.40 Uhr en hij heeft nog 20 minuten de tijd om zijn reisdoel veilig te stellen. Ik zie nu dat hij nerveus oogt en dat hij op tijd thuis moet zijn. Wissen Sie, vervolgt hij; mijn vrouw is erg ziekelijk en ik moet nog een boel doen en regelen als ik thuiskom, van boodschappen tot koken en mijn vrouw verder verzorgen. Ook nog der Weihnachtsbaum opzetten en schmücken.

Dan denk ik plotseling aan de vliegtuig instructies. Mocht de luchtdruk wegvallen en je bent bij je positieven dan doe je eerst zelf het zuurstofmasker op. Pas daarna ben je in staat om anderen te helpen, in het bijzonder je geliefden.

De nestor heeft een nieuwe heup gemonteerd gekregen en zo goed en kwaad als het kan moet hij zich zien te redden. Sneller dan snel indien mogelijk. Voor zichzelf maar vooral voor zijn ziekelijke vrouw, waar hij al vele tientallen jaar mee getrouwd. Destijds beaamd en getekend. En nu in woord en daad onderschreven, zonder inkt maar ongetwijfeld met grote liefde voor elkaar. Elkaar het broodnodige te verschaffen is nu voor hem de huidige top prioriteit. In goede maar vooral nu in slechte tijden…

Even later komen andere Reha-gangers aangelopen en ik vraag hen of zij hier met de ReHa-Bus opgehaald worden. Dat blijkt te kloppen. De nestor krijgt dit mee en wordt zienderogen weer rustig en cool als de cowboy met de Stetson-hoed met een brede rand tegen de zon, waaronder zijn ogen onzichtbaar worden.

Dan denk ik aan de frase dat; als iedereen één ander helpt of bijstaat, er géén eenzaamheid meer is. Mooi als kerstgedachte, maar voor hem dagdagelijkse praktijk en hard buffelen,

Deze nestor zal er ongetwijfeld bovenop komen m.b.t. zijn eigen mobiliteit. Ik weet zeker dat hij zijn vrouw goed verzorgd heeft achtergelaten tijdens zijn Reha behandelingen en wens hem plezierige feestdagen samen met zijn vrouw.

Hij glimlacht ietwat. Sie auch, wünscht de nestor mij zurück en vertrekt in een rustige tred achter zijn rollator richting ReHa bus die hem thuis zal brengen naar zijn vrouw. Ik hoop dat zij nog weet wie hij is....

Zie ook de link > De Rollatorman

Van Geilenkirchen tot Stalingrad WO2

Van ReHa Geilenkirchen tot Stalingrad WO2, in gedachten dan,

Deze week ben ik gestart met mijn revalidatie in Geilenkirchen. Thuis word ik netjes opgehaald per taxibusje en vervolgens naar de Reha gebracht. Waar vind je nog zoiets? De Reha blijkt verbonden te zijn met het plaatselijke ziekenhuis. Kunnen ze links en rechts wat patiënten met bedlegerige- of orthopedische zorgbehoeftes uitwisselen zonder verdere transferkosten, als je er tóch eenmaal bent!

Binnen lopen bij de Reha gaat fysiek en administratief vlotjes, snel en adequaat als een geoliede machine. Ik sta op de deelnemerslijst - de hele week - voor mijn minutieus uitgestippelde parcours.

De geestelijke weerbaarheid van deze en gene aan de aankomstbalie kan ik niet inschatten want ik kan bij niemand in zijn of haar hoofd kijken of nog wel  “Alle Tassen im Schrank stehen” !

Echter dit terzijde. Lichamelijk gezien zijn er constant tal van mobiele obstakels te aanschouwen. Steeds moet ik zig-zag-gen om de mechanische handmatig bediende bolides (ook wel rollators genoemd) te kunnen ontwijken. Als climax wordt bijkans elke andere “lopende” met twee ijzeren stelten in de armen ondersteund om toch maar enigszins mobiel te kunnen zijn.

Dan is er nog een categorie, die van de schouderoperaties, mogelijk aangevuld met protheses. Tot deze categorie mag ik mijzelf rekenen. Aan mijn categorie is uiterlijk nagenoeg niets te zien. Logisch want mijn categorie en ik bewegen geen rollator voorwaarts of tweebenige ijzeren ondersteuning. 

Mochten we vertimmerd zijn dan zijn de metalen ingrediënten onzichtbaar diep in de schouder vast geboord. Pas zichtbaar voor de buitenwereld door rare pijnlijke grimassen op het parcours met de vele onderscheidenlijke oefeningen. Die verrekte spieren, pezen en kapotte gewrichten, maar ja daarvoor ben ik hier.

In het gebouw met vier verdiepingen lijken de menselijke verplaatsingen op het gemier in een mierenhoop. Mierenhoop dan, deze woordsnede deel ik jullie met respect mede, want een mierenhoop is heel erg tactisch en georganiseerd. Zo ook iedereen die binnen dit gebouw, werkzaam is of als patiënt, loopt, hupt, wankelt of zich voortsleept, soms en vaker als een slak zonder sleepspoor, dat dan weer wel. Gelukkig maar, anders zou je kunnen uitglijden.

Nagenoeg iedereen puft en steunt want van de categorieën knie, heup en rug zijn de meesten op gevorderde leeftijd aanbeland. De ReHa clubleden schijnen net nog niet te hebben aangeklopt bij de Hemelpoort van Petrus. Ik voel mij bijna een jonkie tussen dit belegen legioen.

Er zitten toch nog enkele jongeren tussen de nestors en nestorinnen. Natuurlijk zijn er ook jongere mensen aan het revalideren die niet uit oude krakkemikkigheid hier vertoeven maar ten gevolge van breuken, ongelukken en/of overbelasting o.i.d.

Mijn programma is in een woord fantastisch. Een woord welk in Germany vaak gebruikt wordt. De nadruk wordt gelegd op fysiotherapie en krachttraining. Mijn spieren zijn de laatste 20 jaar te ernstig ingekort door breuken en andere langdurige blessures. Nu zit ik met de gebakken peren.

In de MUKI BUDE (krachtcentrum) met haar breed scala aan rek- en strek martelingen word ik elke dag in- uiteen en doorgetrokken, zo voelt het aan voor mijn persoontje. Pijnlijk maar ik zie het te bereiken doel van deze marteling wel positief in. Gestaag maak ik vorderingen aan mijn schouderkarkas. Mijn schouder zal hoe dan ook weer de mijne moeten worden. Omarmd heb ik ‘m al, wat wil ik anders! Hij zit notabene vastgeschroefd aan mijn skeletJ

Of zoals we in Zitterd zeggen; “Oet énjtelings kump het gout mit miene sjouer kraom”

‘s Middags is er in de kantine een rijkelijke dis voor iedereen. Aansluiten in de rij dat wel want discipline gaat de hele trainingsdag onverstoord door want Ordnung Muss Sein. Ook je naam noemen wanneer je vooraan belandt bent in de mieren-rij! 

Vervolgens krijg je de felbegeerde maaltijd, overhandigd door aardig en zeer menselijk keuken personeel. De rollator- en de stelten brigade kunnen al dan niet op een wiegende tred een vrij plekje in de eetzaal opzoeken. Hun tableau wordt aan tafel uitgeserveerd door het keukenpersoneel. Het lijkt een beetje op topsport met handicaps van; ren je rot tot aan de hamstring blessureJ.

Ik loop geheel zelfstandig met mijn tableau gevuld met smakelijkheden de zaal in. Ik ken nog niet veel mensen, zouden ze ruiken dat ik een Holländer ben? Ik neem plaats aan een tafel waaraan een oude heer aan het eten is. Guten Appetit zeg ik, "Sie auch einen Guten appetit", antwoordt hij en lacht vriendelijk.

De heer is op leeftijd. Ik heb hem al zien lopen in het gebouw. Hij draagt geen trainingspak maar een soort van housepak dat wellicht beter bij zijn leeftijd past, in ieder geval bij zijn modesmaak. Hij draagt een bril met een groot montuur, mode in 1980 en nu weer retro-modern. Alles wordt weer modern als je maar lang genoeg wacht, toch! Zijn volle haardos is zilverwit als een winter uil. Als ik ongemerkt ietwat inzoom op zijn haardos dan denk ik dat deze nestor gesoigneerd is en wil blijven. Kaal zijn hoort niet bij zijn levensloop. Hij is op zijn hoofd ietwat creatief bedekt, als u begrijpt wat ik bedoelJ.

We praten een beetje met elkaar. Hij vraagt mij om iets harder te praten want hij hoort niet zo goed. De oorzaak ligt denkelijk in het verre verleden. Dan zeg ik dat ik uit Sittard kom.

Die Holländische Sprache komt mir immer da zwischen, althans mien mooders dialek.

Hij lacht en deelt mede dat hij geboortig uit Heinsberg is. Ik zeg hierop dan kunnen we ook dialek kalle! Sicherlich zegt hij. Dus gaan we op dialek Limburgs verder. Dialek overschrijdt fysieke grenzen en zo is het altijd geweest. Wenn man möchte.

Zijn leeftijd onderschattende, blijk ik er 10 jaar naast te zitten, uit beleefdheid. Hij is geen 83 maar pas 93 jaar oud. En dan pas geopereerd aan zijn knie. Zijn opa’s waren ook gezegend met het hoge leeftijds-GEN. Petrus heeft ook hen pas op ver gevorderde leeftijd bij zich geroepen. Mooi dat ook hij gezegend is met het hoge leeftijds-GEN. Het nadeel is dat bijna iedereen die hij kende is overleden….    Zijn eventuele nazaten niet meegerekend.

Nooit of bijna nooit van zijn leven heeft hij in het ziekenhuis gelegen. Sporadisch heeft hij de huisarts bezocht. Een keer in zijn leven heeft hij in het lazaret in militaire dienst gelegen in Rusland tijdens WO2.

Dan staan zijn blauwe ogen plots staalhard en verstard achter zijn retro brillenglazen. De lach van zijn vriendelijke gezicht is verdwenen. De helse herinneringen hebben hem weer ingehaald. Het lijkt erop alsof hij in gedachten terug is in de tijden van zijn lazaret verpleging in Rusland, tijdens WO2.

Hij vertelt niet verder. Ik vraag niet verder want dat is niet opportuun. Ik weet en zie genoeg aan hem. 

Dat is zijn soldatentijd-legacy en bovendien zijn zaak om te delen of niet met deze vreemde Holländer die nu tegenover hem zit.

Wat ik wel weet van de Duitse aanval op Rusland is dat der Führer dacht dat dit snel voorbij zou zijn. De opmars ging snel tot aan de poorten van Moskou en Leningrad. Echter de koude winter, daar werd geen rekening mee gehouden. De Duitse tanks liepen vast, zo ook de bevoorrading. Dat hadden ze kunnen weten uit de geschiedenis, want ook Napoleon heeft in Rusland zwaar bakzeil gehaald.

Moskou, Leningrad en Stalingrad konden niet veroverd worden door de fanatische Duitsers. In januari 1943 capituleerden de Duitsers. Hun 6e leger was ongeveer voor de helft gesneuveld, velen onder hen bezweken later alsnog aan hun verwondingen. Enige tienduizenden gewonden konden nog tijdig door de lucht worden afgevoerd. Uiteindelijk raakten 90.000 Duitse militairen in Russische krijgsgevangenschap. Daarvan keerden er na 1945 maar 6.000 naar Duitsland terug, de laatsten pas 10 jaar later.

De helse ingrediënten van dood en verderf en wat mensen zich aan kunnen doen onder Befehl, waaronder mogelijk deze grijze nestor, dat kan ik niet benoemen, niet voelen. Ik meen wel een klein horror facet te kunnen ontwaren op zijn waterig netvlies. In 1943 was hij net 19 jaar oud als ik ff reken. Tienduizenden krassen op zijn ziel moet hij daar toen hebben geïncasseerd van oorlogsverschrikkingen, dode en gewonde kameraden, de vijand niet meegerekend. Een kind nog en dan gestuurd worden zonder tegenspraak te dulden. Befehl was toen Befehl.

Dan neemt hij mij terug naar het heden en zegt mij dat hij vroeger in Posterholt heeft gevoetbald met die Holländer. Een mooie tijd zegt hij en meteen staat zijn gezicht weer vriendelijk. Alleen begrijpt hij niet waarom die Holländer het dorpje Posterholt, Postert noemen. Voor mij ook een vraagteken.

Afgelopen vrijdag maakt de nestor zijn laatste Revalidatiedag. Ik spreek hem kort. Kijk zegt hij, mijn linkerknie kan ik maar 45 graden buigen, de rechtse minimaal 90 graden.

Ik zeg hem dat hij geduld moet hebben. Op 100 jarige leeftijd zal hij deze knie zeker 90 graden kunnen doorbuigen. Dat heb je wanneer je gezegend bent met het Hoge Leeftijds-GEN. Ik wens hem het allerbeste voor zijn toekomst en neem afscheid.

Dan bedenk ik opeens waar zijn knie blessure vandaan komt. Voetballen in Postert, geraakt door een Russische kogel in Stalingrad WO2 tijdens de vrieskoude winter of heeft hij zich verstapt of is hij gevallen op de dag van vandaag. Zijn oorprobleem dan, ook iets van toen? Zou zomaar kunnen.

Deze nestor komt er wel. Hij zegt nog tegen mij dat hij iets mist in de revalidatie. Namelijk bij het trappenlopen - de lift is voor de ouderen en niet voor hem - heeft men hem niet geleerd om normaal de trap te betreden en door te lopen zoals iedereen dat doet. De mindere knie sleept nu stapsgewijs achter de andere, aan. Dat gaat hem niet vlot genoeg. Hij gaat nu zelf hieraan oefenen, zegt hij tegen mij.

Alles kump good al is ’t mit Hóndert jaor, 

De ultieme kracht van water

Goud is van onschatbare waarde op de valutamarkt en veel meer waard dan een portie doodgewoon en ordinair water. Ik denk dan bij mezelf, is dat wel zo?

Stel je eens voor; je loopt midden in de woestijn en passeert - met de onmetelijke en laatste lichaamskrachten die je eigen lijf rijk is om überhaupt te kunnen overleven - de ene na de andere zandduin met hitte verzengende temperaturen die het menselijke lijf en brein op een brute wijze dodelijk overstijgen.

En dat jij, niets anders bij je hebt dan een loodzware proviand rugzak tot in de nok met massief goud gevuld. Dat goud heb je zopas gevonden en om hiervoor plaats te maken heb je je rantsoen water en eten omgeruild voor deze dodelijke zware brokken.

Een kennelijk lastige operatie want lopen in het mulle hete zand is niet te doen. Het zweetwater loopt vanuit je poriën op je gezicht en lijf en druppelt als een broodspoor bij Hans en Grietje in het te hete verzengende zand. Je lijf wordt nagenoeg niet afgekoeld en je voelt je als een aan het spit gebraden stuk vlees, stap na stap.

Deze onmenselijk lastige situatie houd je maar eventjes vol. De zware goudlast in de rugzak trekt je genadeloos naar beneden in het mulle zand en beproeft je onmetelijk en onmenselijk. Dit zal je maar gebeuren!

Dan maar een paar gedachten over de wonderbaarlijkheid van water; Doodgewoon of ordinair. Vaak is water onderbelicht en misbruikt maar toch is water zo onbeschrijflijk bijzonder. Om te wassen en om te gebruiken. Water zit ook in ons genetisch systeem verankerd, 70% van het menselijk lichaam bestaat nl. uit vocht. Meestal is water zacht, omarmd-, verfrist-, loutert ons en geeft een weldadige kick. Water zorgt ervoor dat we weer mooi en fris voor de dag kunnen komen. Water zorgt ervoor dat we kunnen blijven leven en existeren en voor nog veel meer levensvatbaarheid.

Water is meestal stil, sereen, geeft alle rust en lacht naar alles en iedereen op elk moment van de dag.

Je mag water vastpakken, opvangen, mee naar huis nemen, in de koelkast zetten, via een beekje laten voortkabbelen of opdrinken. Hoe dan ook is water schaamteloos te gebruiken in het toilet of om vuil goed schoon te spoelen. Met water kun je brandhaarden blussen en voorkomen dat in de hitte van de strijd het dierlijke instinct! zegeviert.

Water is op zijn mooist als je haar met rust laat en laat weerspiegelen in aangename zonnestralen.

Water zorgt voor leven en blijft levensecht in de meest denkbare veranderlijke vormen.

Water is net als een X-Ray. Water weet alles van ons want het zit diep in alle vezels van ons lichaam.

Er zitten ontelbare microscopische levensvormen in elke druppel water die allen samen, maar ook apart slim genoeg zijn om te overleven. Zich kunnen passen aan het beslissende moment, bijvoorbeeld als we haar op kooktemperatuur brengen. Water is niet ordinair maar een levenselixer. 

Water speelt graag met iedereen in vele mooie nostalgische herinneringen. Water laat het leven toe in, onder- en boven haar. Water kan ook haatdragend zijn en verandert dan in boze orkanen die de wereld brutesk doen veranderen en de zeeën woest en onbevaarbaar maken.

Water kan in ijselijke vorm ons hard en meedogenloos doen verstarren en zelfs de Titanic doen verzinken.

Water druppelt ras naar beneden met de kracht van een denderende komeet inclusief diens krachtenveld. Op zoek naar zijn of haar familie in een plas, een kopje, riool, zee, ven of meertje.

Water is onderdeel deel van een grote familie zonder discriminatie. 100% pure goddelijkheid. Water neemt alle soortgenoten en ook alle anderen die zich bij haar willen voegen, graag op in haar familie.

Elke neerdalende druppel is als een te lang ge/ver/mist familielid. Water ontfermt zich graag over verloren druppels door plaats te maken in het schijnbare stille wateroppervlak. Water gaat graag opzij voor alles en iedereen om dan weer sterk en smeuïg haar rijen te sluiten. Iedere druppel wordt na aanraking een geheel met zijn familie, omarmd en daardoor onsterfelijk voor het nageslacht.

In de woestijn is 1 glas water meer waard dan een rugzak vol met goud,