File aan de kassa

Vanochtend staan mijn wederhelft en ik na het inkopen van onze winkelwaren aan de kassa. 2 files zijn te veel van het goeie, weliswaar in afwachtende modus. Dus volgt nog voordat eventuele irritatie kan opkomen, de Duitstalige omroepster met een zwoele stem alla Heino; “Sehr geehrte Kunden Kassa 2 is jetzt fur Ihnen geoffnet.

Om dit buitenlands vocabulaire kracht bij te zetten gaan de lichtjes van kassa 2 aan in volle gloed net nog zonder sirene. Het lijkt wel een overdag kerstmis situatie met een spontaan verlichte kerstboom. Maar dat staat nog te gebeuren, over een aantal weken. Op de zwoele stem en zo kom ik terug. Ik typ eerst nog een beetje aan de inleiding,

Ik heb mij deze ochtend al weer eens verwonderd. Op de parkeerplaats lijkt geen plek meer vrij. Ik rij toch op en zie alleen de eerste drie rijen bezet. Daarna is er een zee van ruimte. Je moet wel de extra mile willen gaan ook al zijn dit in meters er maar 50 extra op de stappenteller.

Dan loop ik naar binnen, ik mag de kar duwen in dit grijze onofficiële formule 1 circuit. In het begin is het druk op de winkelpaden maar naarmate we de kern van de zaak naderen! ontstaat er her en der bewegingsruimte. Wel moet ik steeds uit blijven kijken voor alleenstaande karren waarvan de duwers in geen velden of wegen te zien of te bekennen zijn. Waarom vallen die karren mij op? omdat ze de doorgang volledig nutteloos en doelloos blokkeren. Gelukkig zitten er geen toeters op de winkelkarren. Zou af en toe wel handig zijn, maar ja dan krijg je weer geluidsoverlast of zo. Dat is niet wenselijk.

Terugkomende op de zwoele stem; Uiteindelijk is onze inkoophonger gestild. Mijn wederhelft en ik staan dus geduldig in een ietwat te lange rij als die winkeljuffrouw met de zwoele stem het rode kruis op de winkel-autosnelweg opheft en het ongeduldige verkeer van winkelkarren op haar spoor toelaat.

Ik denk al met een beetje humor van; wie gaat er nou als haantje de voorste over de meet zonder oog op de verliezers. Ik ben alert maar wordt in mijn bewegingsvrijheid totaal belemmerd. Er staat een oude man pontificaal voor mij in pole position aan een rek en is aandachtig de uitgestalde waren aan het bekijken. Had hij dat maar niet gedaan. Ik zie dat hij een hoorapparaat in heeft. In zijn geval zou dit best eens een geluiddemper kunnen zijn voor zijn wederhelft. Op stand nul geschakeld.

De man reageert dus niet op de zwoele stem dat er een kassa extra geopend wordt. Achter hem staat een blonde krullenkop die bij hem hoort. Bij haar is het grijze haar overwoekerd door een onnatuurlijke jeugdige blondheid. Zij is wel goed van gehoor. Zij slaat haar Oost-Indisch dove man hard op zijn rug en duwt hem met de kar bijna omver. De man schrikt ontzettend. Volgens mij hoeft het voor hem allemaal niet meer zo snel. Dan ontstaat er tussen beiden een verbaal orakelend misnoegen over de manier van- tot het niet reageren op belangrijke maatschappelijke kwesties en nodeloos tijdverlies.

Beiden lijken geïrriteerd en lopen naar de rolband voor de kassa. Hun theatraal gedrag verdwijnt langzaam maar zeker. De man mag of moet hun inkopen ter waarde van 29 euro op de loopband leggen.  Terwijl de loopband plichtgetrouw het werk doet en de inkopen tot binnen handbereik van de kassajuffrouw poneert, is de wederhelft op haar beurt een blokkade voor de staart van het peloton. 

Alleen de voorhoede is nu afdoende in stelling gebracht. De achterhoede -mijn wederhelft en ik- hebben dus het nakijken. LOL. Ik heb het idee dat ik in een slapstick film terecht ben gekomen.

Mijn wederhelft fluistert mij toe van; ik moet ze niet aankijken want dan barst ik uit in een lachsalvo! Ik geef haar met mijn big smiley van oor tot oor, groot gelijk.

De loopband is helemaal vrij tot aan de kassa. Ik moet echter door haar imposante mini figuur wachten tot het haar zint om naar voren te lopen, waarna zij haar beurs trekt met zwarte argusogen.

De blonde krullenkop draait zich ietwat opzij en ik kan een blik op haar gelaat werpen, spreekwoordelijk dan. 

Ik weet het niet maar ik denk van; arme man wat heb jij uitgevreten om dit elke dag mee te moeten maken. Een andere beschouwing zou kunnen zijn dat zij elkaar verdienen met hun kat en hond act. Ik wens hen daarbij voldoende plezier!

Veel plezier met Melchior, Eucalypta. Buiten op de parkeerplaats stond geen bezem. Ik denk dit happy couple deze keer incognito met de auto gekomen is. Zij hebben zich tussen het mensenvolk gemengd en geprobeerd om niet op te vallen. Dit is niet gelukt. Volgende keer beter. ik kan niet wachten,

De Eifel

Begin april samen met mijn maedjes op vakantie per auto. Geboekt hebben we een huisje in een park in de Eifel met tal van natuurlijke bezienswaardigheden. De afgelegde route richting bestemming blijken onderweg al een waar spektakel. Via het mooie Mergelland, langs de flanken van Aachen en omgeving rijden we omhoog richting mooie Eifel. Het park blijkt een beauty te zijn nabij het plaatsje Schwammenauel.

Op onze wandeltochten zien we meestal leuke gebeurtenissen. Mooie flora wanneer je je ervoor openstelt. Je moet het alleen willen zien. Dat zien en voelen begint dus meteen tijdens onze eerste voet trip.

Als voorbeeld; thuis heb ik in mijn tuin een hele mooie groene plant. Zeg maar eentje die zomer- en wintergroen blijft, overal waar je de plant laat groeien en bloeien. De plant voelt zich kennelijk in zijn nopjes bij ons want hij vermeerdert zich ongevraagd. Mooi, want daardoor krijgt onkruid steeds minder grip. Als dank voor zijn onderdak maakt de plant sterke bladeren en stengels en pompt zich vol met de meest fantastische fleurige groene tinten. Een groen tuin-lipstick als accent voor welbehagen.

In de Eifel passeren wij vele paden, stenen trappen, houten vlonders met langszij fraaie rotsachtige hellingen. Op deze hellingen krampen zich bomen, struiken en jawel hoor ook dezelfde plant als diegene die hierboven omschreven is, vast. De plant is in de Eifel omgeving wel slanker, tengerder dan die bij mij thuis. Maar het is een en dezelfde familie. Als je dan beter kijkt dan is het bodempje grond magertjes met daaronder de harde Eifel steenlaag. Gelukkig kan de Eifelflora toe met weinig water in de stugge seizoenen. Mooi groen afgetekend met enkele aangename grauwgrijze achtergronden van rotsen. Bomen zijn bladeren aan het vormen. Het bomenhout verkleurt in een warme grijze onopvallende massa en houdt zich ook krampachtig aan de steile ongemakkelijke rotswanden vast. Alsof deze flora bang is dat de losse rotsstenen omlaag zouden kunnen vallen op onschuldige passanten van welke dierlijke soort dan ook.

Onderin het dal ligt een grote kunstmatige waterplas. Een stuw. Het op 1 na grootste stuw in Duitsland. De overblijfselen van dode bomen liggen in het water of aan de oever. Levende bomen staan tot aan hun voeten in het water, maar durven schijnbaar niet verder te gaan. De tengels van takken reiken tot aan het water maar groeien niet erin door. De natuur neemt en geeft het leven. Alles wat daar groeit en bloeit, wordt door de wind verder geblazen tot op nieuwe levensvatbare bodem. Vaak aan de overzijde van dit stuwmeer, waar de pracht eenvoudig doorgroeit. In het heldere stuwwater wuiven grassoorten onder water vrolijk mee op de stroming van het water en zij schijnen ons goeiedag te zeggen. Het water is er ijskoud maar vormt op vele plekken voor de onderwaterdieren toch een huiselijke veilige beschutting.

De mens heeft op zijn beurt tal van natuurlijke paden en doorgangen enigszins gecultiveerd. Waardoor er mooie wandelmogelijkheden ontstaan zijn. De onderlinge dorpen –economisch gezien - blijven bereikbaar. In de winter zal dit keer op keer een beproeving zijn in dit hellingengebied, vooral voor gemotoriseerd verkeer.

Zonder zon geen leven zegt men wel eens. De wolken pracht mag niet onbesproken blijven. Als een sombrero beschutten zij ons op een aangename manier. Mooi zonlicht glipt steeds brutaal tussen de wolken door en maakt een mooie schakering van contrasten met het floragroen en de rotsen, mogelijk. Vele hellingen worden nog steeds gebruikt om wijnstruiken te planten en druiven te oogsten.

Op een mooie voettocht richting Heimbach zien we plots vanuit de verte een grote oranje steen oplichten in het zonlicht. Het lijkt op een reddingsboei voor een drenkeling in nood. Alsof die rots onbekommerd aan het uitslapen is in het malse gras langs de weg-kant. Dichterbij gekomen is deze fata Morgana geen kuierende steen maar een heus beeldhouwwerk van de god Bacchus. Deze ligt gezellig in de zon te genieten met een glas vin-o in zijn hand onder een vrolijke tevreden gebeeldhouwde blik. Meer heb je eigenlijk niet nodig om te genieten en tevreden te zijn.

Heimbach heeft een kasteel onder haar geledingen. Dus dit gebied heeft ooit kasteelrechten bedongen en ligt dus op de allerbest mogelijke vruchtbare plek. Een mooie plaats voor toeristen om te onthaasten en ook om te genieten. Ik zal maar stoppen met de superlatieven ivm sluikreclame.

Een minpunt; De Eifel is een mooie omgeving om vakantie te vieren wanneer men goed ter been is. Anders is het niet te doen. In het naastliggend dorpje liggen eveneens mooie huizen. Maar ook een tweetal winzige, lees kleine, bejaardentehuizen. Deze wijken in pracht en praal ernstig naar beneden af, van de mooie omgeving inclusief de statige huizen. Ik zou op deze plekken niet oud, gebrekkig en afhankelijk willen zijn. De grillen van de mens zijn nagenoeg overal hetzelfde. Onder vaak een rigide duur systeem om de ouderenzorg overeind te houden. Als je jong bent dan zie je zulke zaken niet omdat ze ver van je afstaan, vooral in mensjaren.

Het plaatsje Monschau dan. Tijdens de wandeltocht werden onder andere de straten, tal van bezienswaardigheden, gebouwen uit 1550 en verdere mooie vakwerkhuizen bewonderd. In het dalletje mooi om dit fraais te zien en van boven af vanaf de hellingen ook een mooi pittoresk geheel.

Frappant dat de kleurtinten in bossen en paden nagenoeg dezelfde kleur setting hebben als in het stadje zelf; grauwgrijs, wit en groen. Meer kleuren zijn eenvoudigweg niet nodig.

Na een mooie korte vakantie met vele mooie wandelkilometers in onze benen rijden we super tevreden huiswaarts via de Eifelse binnenlanden langs andere mooie wegen en mooie omgevingen.

Zonder ook maar met een wiel op de Autobahn te rijden. Dan is het ook weer mooi om onthaast thuis te komen en blij te zijn met wat je hebt en alweer een mooie Eifel herinnering rijker.

Thuis wacht de tuin alweer op me. Zou de Eifelwind de verkeerde zaden en kernen in mijn richting geblazen hebben om helaas te ontkiemen tussen mijn eigenste florapracht.

Ik heb al korte metten gemaakt met dit onkruid. Maar is het onkruid. Onkruid is wat de mens ervan maakt. Misschien is de naam kruid een betere naamkeus.

Er ligt nergens rommel of rotzooi in de Eifel. Dat is daar normaal. Hier is dit kennelijk abnormaal. Voor mijn gevoel kon ik probleemloos water kunnen drinken uit de stuw wat in Nederland minimaal de ziektekaart betekent.

Ik heb ook alweer geleerd dat je niet ver hoeft te reizen –vliegtuig of zo - om het mooi en naar je zin te hebben om te genieten.

Ouderen in het verkeer vs retina

DEEL 1: In het verkeer is de grijze golf in aantocht. De groep 85-plussers is zelfs de snelst groeiende groep.

Doordat Nederlanders steeds ouder worden, groeit ook het aantal vitale tachtigers die de rijbewijskeuringen doorstaan. Per gereden kilometer is de overlijdenskans van een 75-plusser ruim zes keer hoger dan van automobilisten uit andere leeftijds categorieën. 

Ze blijven meer thuis en mijden snelwegen i.v.m. de lastigheid van invoegen en de drukte. Helaas zijn er meer ongelukken op secundaire wegen te betreuren. Er ligt weer een andere Draak op de loer namelijk op de kruispunten.

Rustig rijden in combinatie met links afslaan is een dooddoener en daar gaat het vaak mis omdat snel gekeken moet worden om het complete plaatje met al het denderende verkeer uit meerdere richtingen te kunnen zien. Het reactievermogen is sterk verminderd en rustig rijden compenseert dit euvel niet. Ver-staar-de ogen en andere zicht beperkende kwalen maken de veiligheid in het verkeer niet beter.

De natuur schijnt zich ook hier een snel opruimende factor te zijn. De heilige Petrus wacht al aan de hemelpoort. Lang leve de vergrijzing. Op de fiets zijn meer ouderen, het haasje. De elektrische fiets is in ieder geval te snel voor deze uitdijende senioren groep, om goed te kunnen acteren en reageren. Blik biedt toch nog meer bescherming. De 45 kilo-mike (km) voertuigen schieten niet erg op m.b.t. dit vooruitzicht. Stress van bestuurders van snellere bolides maken dat deze laatsten onverantwoorde keuzes maken. Door onverantwoorde verkeersmanouevres, die nog meer ellende veroorzaken.

In mijn buurt en natuurlijk ook elders, komen steeds meer mensen te wonen die behoren tot de hierboven gerapporteerde groep. Believe it or not! Vroeg of laat maakt iedereen deel uit van de rollatorbrigade van eenzame mensen, toch! Er is geen ontkomen aan. Zelfs botox biedt geen uitkomst hiertegen! Of misschien wel yoga of andere ondersteunende- in het lichaam weggewerkte implantaten. Heupen, knieën, schouders of andere verjongingskuren of jeugdig makende sappen.

Oh ja nu de zorgverzekering de bril, de lenzen niet meer vergoedt rijden, fietsen en lopen steeds meer mensen rond met een vertroebelde blik. Het wordt hoogste tijd dat de specialistische oogarts experts reclame gaan maken voor controle op de aflatende oog kwaliteiten.  Al doe je het niet voor jezelf maar voor de veiligheid van de vele anderen in het verkeer!

Dit brengt mij in herinnering terug bij Baby Bob het Maltezer leeuwtje waar mijn gezin en ik iedere dag mee wandelen. Baby bob is slank, tenger maar ook gespierd voor een super lief dametje. Een natuurlijk witte haardos inclusief kuifje geven haar gezicht leuke en meestal melancholische sentimenten. Alsof zij onder een zomers luifeltje vandaan kijkt, zie de foto. Zou zij een mens zijn dan zeer zeker een knock-out beauty die je niet snel vergeten zal. Ik in ieder geval niet. Nu is ze slechts adorabel, lief en schattig. 

Maar absoluut geen waakhondje waar je op kunt bouwen maar, een heus prinsesje zonder kapsones. Ze lacht tegenwoordig met haar mondje dicht. Dat komt waarschijnlijk door diverse ontbrekende tanden in haar gebit. Zij is zeer zeker te goed voor deze wereld. Zou zij een godin uit een ver heelal kunnen zijn? Waarschijnlijk kijkt zij steeds minder naar het mensendom, met nadruk op dom.

Toen we begonnen met haar te wandelen was zij onvermoeibaar en conditioneel als een rots in de branding. Een ware kilometer vreter. Zij kan overigens heel goed tegen een pijntje en zal niet gauw janken, dat zit nu eenmaal niet in haar DNA. Een ware die-hard.

Nu zij tegen haar leeftijdsgrens van ongeveer 11 jaar aan zit te hikken komen ook de ouderdomskwaaltjes. Een eersteklas grauwe waas over haar ogen liet ons denken dat zij staar heeft. Echter dit kwam zo plotseling net als een donderslag bij heldere hemel. Dat is toch niet normaal dat kan toch niet! Zij loopt tegenwoordig in de schemering overal tegenaan in haar woning en ook buiten op straat.

Met daglicht gaat zij graag wandelen maar de schemer en nacht maken haar angstig en vooral twijfelachtig. Je ziet haar bijna denken van; “hopelijk bots ik met mijn toet nergens tegenaan als een waggelende punchdrunk bokser”. Keer op keer raakt zij in contact met stenen muren of andere vaste obstakels in het straatbeeld. Steeds zachter wordt de impact, haar gevoel ontwikkeld super snel een overlevings mechanisme.

Haar wereld is opeens heel erg klein geworden. Wel zien we dat zij meer en meer begint te snuffelen en mogelijk ook begint te horen, luisteren is een ander verhaal.

De vreemde wereld moet nu eenmaal bestreden worden met andere antennes dan het zicht uit haar amandelachtige oogopslag. Het is nu eenmaal niet anders. Of toch. Staar namelijk kan heel goed bestreden worden. Haar bazinnetje en onze overbuurvrouw heeft gebeld met een specialist uit Aken, u weet wel, de Domstad van Keizer Karel de Grote.

Dus gaan Carla en ik samen met Baby Bob naar Aken naar de hondenoog specialist. De tomtom koerst ons in de juiste richting. De specialist is meer een huisdier vriend. Haar aandacht gaat meteen uit naar Baby Bob. Gelukkig dan maar. Bovendien echt en mooi om te zien hoe zij het hondje benadert en onderzoekt. Koetjes en kalfjes daar koop je in dit geval nu eenmaal niet voor. Altijd leuk om te zien dat anderen buiten Carla ook met lieve woorden strooien om het hondje op haar gemak te stellen. Prachtig om te zien en te beluisteren deze dierenliefde.

De arts gebruikt diverse technische apparaten. Ik denk bijna dat we in een UFO omgeving zijn beland gelet op het scherpe licht en de vreemde lichtinvallen op de lenzen en pupillen van Baby Bob. 

Overigens tijdens het hele onderzoek blijft Baby Bob onverstoorbaar rustig, gewillig en uiteraard heel lief. Dan de uitkomst van het specialistische consult. Baby Bob heeft geen staar zoals we aanvankelijk gedacht hadden.

Zij heeft kennelijk en vermoedelijk een oogziekte die Retina o.i.d. heet. Dit is een plotseling opkomende permanente oogziekte waar nog geen medische oplossingen voor ontwikkeld zijn. Deze retina ziekte maakt een hondje blind, jammerlijk genoeg maar helaas nog steeds onomkeerbaar.

De arts verklaart aan ons in goed verstaanbaar Jip en Janneke Duits dat de ogen gevoed worden door drie grove amechtige bloedvaten. Deze bloedvaten sturen aan op goed zicht en oogcontact. Zij maken dat honden niet hoeven te ruiken maar op zicht hun ding goed kunnen doen. Baby Bob is altijd al een fervente verre-kijkster geweest!

Nu zijn deze grote ogen bloedvaten gedecimeerd tot dunne aftakjes. Dat betekent in de casus van Baby bob dat, de toevloeiing van datgene wat een oog nodig heeft om te kunnen functioneren afgeknepen wordt. Het zicht zal steeds minder worden tot totale blindheid, een feit zal zijn. Nu leeft zij vooral in een schemerwereld zonder tegen argumenten. 

We hadden haar blindheid niet kunnen voorkomen wanneer we in een eerder stadium bij de arts op consult geweest zouden zijn. Bovendien en mooi om te horen is dat Baby Bob geen pijn zal ondervinden van haar plotselinge blindheid. Zij zal inderdaad haar neus en gehoor beter gaan aanwenden om het gemis van haar ogen te compenseren.

Zij zal niet angstig worden om ergens tegenaan te stoten. Zij zal denken, als ze überhaupt kan denken van; so Be it. Volgende keer beter en zachter. Haar angsten zullen door de botsingen op haar levenspad niet verder toenemen. Gewenning dus.

Baby Bob ten slotte, zal van haar honden AOW in alle rust kunnen blijven genieten tot de dag van haar Elysium.