Denken we aan moeder aarde dan wordt de kleur groen een
mengsel van duurzaamheid, gezondheid, welbehagen, maar ook van zorgplicht,
zorgzaamheid en ten slotte van veiligheid. Groen licht!
De groene kleur prijkt eveneens trots als een aanvoerder op
de regenboog te midden van andere kleuren op een sterk hellend vlak. Synoniem als
sterke ondersteunende kleur voor de begrippen verantwoording en normbesef.
In mijn fantasie; alsof een routineuze ridder in volle
bewapening met harnas op een brug staat en de toegang compleet blokkeert voor
iedereen die niet langs mag of kan. Niemand met een averechtse kleur krijgt deze
ridder ook maar een millimeter van zijn pad af. Hij staat er als een onwrikbare
fiere rots van jade of opaal.
Een groene metafoor dan;
een specifieke sport, ontstaan in het mooie Japan, die de zachte weg bewandelt,
heeft de regenboogkleuren als optisch hulpmiddel in de pikorde, in de arm
genomen. Niet de beoefenaars in Japan maar die uit Europa hebben kennelijk deze
fleurige banden-uitmonstering nodig. Behaalde prestaties worden aaneen geregen
met deze fraaie regenboog kleuren in een vooraf bepaalde volgorde. Alweer de kleur groen
prijkt daarbij als een heuse trendsetter te midden van dit warme kleurenpalet.
Groen-groener-groenst bij wijze van spreken.
Overwinnen en zonder
blessures (gezondheid voorop) strijden is hier het motto.
De drager van de
groene band zou zich succesvol mogen wanen met de behaalde prestatie! Echter voor
de meeste beoefenaars is deze stap net niet bevredigend genoeg. Andere bandenkleuren
moeten vervolgens in rap tempo behaald worden tot, men toe is aan de ultieme meestertitel.
Dat zit nu eenmaal ingebakken
in deze tak van (judo)sport. Maar ook in de drive van ons maatschappelijk en
economisch denken. Meer, meer, beter en groter worden is sportief en maatschappelijk
en/of hiërarchisch gezien, het te bereiken doel, toch!
Feitelijk gezien is tomeloze inzet alleen, nooit voldoende.
Welke prestatie er ook behaald of nagestreefd wordt. Wie staat nou eens stil en
geniet van zijn of haar succes moment, bijna niemand meer, dat is toch raar!
Wanneer de nodige complexe maatschappelijke hobbels genomen zijn,
dan zou het bijhouden van kennis, ervaring en het aansturen in de juiste
richting toch het pre moeten zijn. In tegenstelling tot meer en zwaarder en
moeilijker gelijk als een 24/7 uur robot.
We laten ons paaien met behaalde werkprestaties en worden tegelijkertijd
geïnfecteerd met een soort twijfel van; doe ik het goed, doe ik genoeg! Waarbij
misbruik steeds argwanend op de loer ligt.
De groene band dan;
Uit katoen opgebouwd tot in diens haarvaten, uit fijnmazige rekbare
stoffen. Hypothetisch gezien kan deze band eindeloos uitgerekt worden tot
verbazingwekkende volumes als van een zeppelin of een ’s zomers laagvliegende luchtballon.
Deze volumes kunnen volgestopt worden met concrete denkbeelden zoals; kennis,
aanpak, daadkracht, controlemomenten, dienstbaarheid en betrokkenheid. De kroon
op de inspanningen wordt dichtgebonden met een addertje onder het gras, een luchtband
van vergeetachtigheid, ten koste van dierbaren en geliefden.
Geniet van het moment op het levenspad. De weg naar het doel
is vaak leuker en markanter dan het uiteindelijke doel. Geniet van dit onzichtbare panorama voor het te laat is.
Maar bedenk ook dat groen een associatie kan zijn van prilheid en natuurlijkheid. Het is ook de kleur van de hoop, de vrede, vertrouwen en veiligheid.
Nooduitgangen worden met groene pictogrammen en verlichting aangegeven. Verkeerslichten geven groen licht bij het sein veilig. Bij waakzaamheid is er de groene kleur van camouflage van lichaam en uniform.
