Natural born killers

Deze foto van afgebeelde muizen hebben mij laten nadenken over de situatie die hier bedoeld kan zijn en anderzijds mijn persoonlijke -deels fictief- verhaal. Als laatste nog een toepasselijke dierlijke noodkreet van een eens gewezen underdog.

Vrij van politiedienst zit ik op een ochtend aan de koffie en lees de krant zoals ik altijd doe. Het nieuws dat ik dan consumeer samen met mijn brood onder het genot van een kop zwarte koffie maakt dat ik heel veel aha momenten krijg.

Dat is niet verwonderlijk want de sociale media dendert 24/7 door. Even afvinken en dan verder met dit ochtend ritueel is gebruikelijk en daar ben ik sinds jaar en dag gewend aan geraakt. Ik heb er al aan gedacht om de krant op te zeggen, want als een sterk overdrijvende visser die een walvis aan de haak heeft en deze in zijn roeibootje mee aan wal neemt, durf ik te stellen dat de dagelijkse ellende een ver van ieders bed show is geworden. En reeds bekend voordat mijn krant stelselmatig op de deurmat neer ploft.

Dagelijkse onderwerpen aangaande Syrië zijn ingehaald door Rusland en Rusland is ingehaald door de nieuwer nieuws dat ook alweer de revue gepasseerd is. Ook daar word ik niet meer warm of koud van.

Waar mijn bloeddruk wel van omhoog komt is crimineel onrecht, bezuinigingen, ontslagen en huiselijke- en persoonlijke ellende. en last but not least het zakkenvullen en graaien door grootverdieners in de top. Maar ja ik ben maar een eenvoudige hulpverlener, in hart en nieren. Blij met een bedankje of een schouderklopje ingebed met respectvolle bejegening. Daarmee is mijn dag al rijk genoeg gevuld!

Mijn vrouw is op deze ochtend beneden, terwijl ik in alle rust zit te genieten op de wijze als hierboven omschreven. Plots hoor ik haar hard schreeuwen. Ik spurt naar beneden en de bovenste versnelling en zie haar staan in de waskamer. Ze zegt tegen me; hij is dood en wijst tegelijkertijd de ogenschijnlijke plaats van delict aan. Het lijk ligt verborgen onder een laken vlak naast de wasmachine. Ik onderzoek als verondersteld volleerd forensisch rechercheur deze plaats en til het laken omhoog.

het lichaam is koud en kil en stijf. De overledene ligt er roerloos stil bij. De overledene is een veldmuis. Dit is ook de enige keer dat ik een muis niet zie wegvluchten voor zijn vijand, de mens. Klein en fijn heeft hij zich met zijn laatste krachten teruggetrokken onder dit groen gekleurd laken en is gestorven.

Het diertje had en heeft nog steeds een prachtige zachte bruine pels en uit zijn oogkassen staren twee geopende koolzwarte stipjes afkomstig van gedoofd levenslicht. Zijn of haar meer dan sierlijke hoofdje, nekje en armpjes zijn nog naturel van kleur en onbeschadigd. De rigor mortus is reeds ingetreden. Het omgeslagen laken heeft niet kunnen voorkomen dat de doodse kilte, totalitair bezit neemt van dit tere fragiele lijfje.

De wonden aan de achterzijde van het lichaampje zijn niet gering en tevens met bloed besmeurd. Buiten onze woning zijn nooit muizen of dergelijk klein spul te bespeuren. Hier kom ik zo meteen op terug.

In onze woning is nog geen gevleugeld insect te vinden, laat staan muizen. Dat komt door de ongevraagde waakacties van de buitenwacht maar ook door onze eigen discipline. Echter soms heeft het raam in de waskamer open gestaan op de kiep stand. Dit om de vochtige dampen van de droger en wasmachine te laten ontsnappen naar de vrijheid buiten onze domus.

De kierstand heeft er wellicht voor gezorgd dat deze muis in zijn ultieme krachtinspanning ontsnappen kon aan zijn belagende buitenwacht. In de voedselketen namelijk is een muis een klein nietig onderdeeltje waarop vrijelijk gejaagd kan en mag worden want er zijn geen regels om dit soort on- geëtiketteerde muizen te beschermen. De buitenwacht heeft met vele natural born killers vermoedelijk op listige wijze de jacht ingezet op dit arme diertje bij gebrek aan betere tegenstanders.

De muis is vermoedelijk erg moe en verzwakt aan zijn avontuur begonnen en zodoende een makkelijke prooi. Voorstelbaar werd de jacht op hem geopend en kon hij niet heelhuids wegkomen onder de nagels van zijn belagers die hem te grazen hebben genomen, gelet op zijn verwondingen op zijn rug.  Deze David heeft zijn belagende Goliath niet kunnen bedwingen maar met een laatste krachtinspanning is hij terechtgekomen in het domein van zijn grootste vijand, de mens. Wij dus.

Voor de mens heeft een muis mogelijk nog meer angst als voor zijn andere doodsvijand, de katten. Een muis kan geen deuren openen maar in zijn ooghoeken heeft hij vermoedelijk het raam op de kiepstand gezien en hierop geanticipeerd.

Aangedreven door overlevingsdrang, honger en adrenaline puur heeft hij de buitenmuur van mijn woning beklommen en heeft hij via een smalle opening -kiepstand raam- de waskamer uiteindelijk bereikt. Doe hem dat maar eens na in blinde paniek. Omlaag klimmen is er niet meer bij, dus vallen van grote muizenhoogte, plof pijn ajakkes. Ik sprak reeds over zijn verwondingen. Zijn achter-gestel is danig verbrijzeld dan wel gedwarslaesie-d. In ieder geval heeft deze adrenaline junkie XL mouse op slechts en alleen zijn armkracht weg kunnen kruipen voor zijn belagers.

Laat die kierstand nu veel te klein zijn om een belagende kat door te kunnen laten. Geluk bij ongeluk voor de dodelijk gewonde muis! Door zijn ernstige verwondingen waaronder een dwarslaesie heeft deze kleine held zijn wonden niet meer kunnen likken en kruipt hij naar zijn doodsbed.

dit heldhaftig diertje heeft in de waskamer naar iets gezocht waar hij van dacht dat is mij bekend en veilig. Dat werd dus ons groen zacht beddenlaken. Een good tool om onzichtbaar en uitgemergeld aan het einde van zijn Latijn te sterven. Ik vraag mij af of wij mensen dit erg vinden, want deze kleine diertjes hebben het niet in zich om met leuke grimassen hun liefde en aanhankelijkheid te showen.

In ieder geval zijn mijn vrouw en ik totaal onwetend van de strijd van dit katten-muizen drama geweest.

Wat zouden we gedaan hebben voor dit diertje dat net als vele soorten spinnen een ajakkes gevoel geeft en dat daarom ver bij ons vandaan moet blijven. Wie zal het zeggen.

Achteraf realiseer ik mij een aantal zaken. Ik woon best wel in een rustige leefomgeving. Allerlei diersoorten komen naar de mens in zijn domein. Doodeenvoudig omdat wij mensen hun plekjes land hebben ingepikt.

Deze vreemde menselijke kijk leert dat de mens sommige veredelde gedomesticeerde plezierige diersoorten in al hun glans en elan toelaat in zijn domein. De akelige dieren worden verbannen en met pek en vuur of met loslopende katten bestreden.

De katten (de ogenschijnlijke belagers in dit verhaal) worden op de dag van vandaag bijna verheven tot de goddelijkheid gelijk als de heilige koe in India. Nu lopen er geregeld zwerfkatten hongerig bij mij door de buurt. Door sommige katten liefhebbers worden deze kattenzwervers dan ook aangelokt. Elke dag opnieuw, 365 dagen per jaar door voor hen een smakelijke katten-dis buiten klaar te zetten. Dus uitgehongerde katten kunnen zich alsnog komen laven aan drinken aan dit katten fastfood.

Het voordeel van deze overbevolkte katten biotoop is het gegeven dat er bij mij in de buurt bijna geen veld- of andere muizensoorten meer te vinden zijn en door hun volle buikjes zijn de katten niet zo snel meer maar af en toe nog wel. Dat vinden menselijke muizenhaters prima. Levende muizen zijn eigenlijk niets meer dan kattenspeeltjes en moeten steeds verder van de bebouwing gezocht worden.

De mensen die katten houden of voor zwerfkatten zorgen zijn zich geenszins bewust van onnodig veroorzaakt leed en erger. Zo gaat dat, want wat niet weet dat niet deert.

Ik noem de ledematen van de dode muis geen kop en poten en zo. Gelijk als bij de paarden heb ik het over armen, benen en hoofd. Dat verdient deze muis in deze ode aan de doden. Rust zacht anonieme dode muis.

Winkelrituelen

Als ik vrijdags vrij ben, mag ik al sinds geruime tijd mee boodschappen gaan doen. Mijn rol is chauffeur, winkelkar duwen en in-en uitladende pakezel. Mijn eega maakt dan van al die ingeladen lekkere dingen heerlijke dissen. Dat is me wel aan te zien. Ik ben dan ook niet de smalste van het stel. Maar dit terzijde. Ik heb trouwens geen oogkleppen op.

Ik ga alleen mee winkelen als ik niets anders hoef te doen dus volledig stres loos. Verder geen snelheids- of tijdslijn bij het winkelen want dat werkt niet in mijn geval.

Op weg naar de winkel heb ik meestal een geleide herinnering en begin meestal onder het autorijden al te glimlachen. Bij mannen heet dit multitasken. Meerdere dingen tegelijk (denken, doen) en ook nog autorijden en ademen. Sjiek is mig dat. Ik bemoei me nooit met de boodschappenlijst. Denk ik tijdens deze tour of duty van, Hee dat lijkt me handig of lekker, dan laad ik dat item gewoon in de winkelkar. Deze vrijheid is mij al jaren toegestaan.

Het tijdstip van winkelen is bepalend voor het –snelle- verloop. Zelfs wanneer der Parkplatz niet al te druk is ga ik op de verst mogelijke afstand van de winkel vandaan, parkeren. Er zijn namelijk hordes mensen die bij de ingang impulsief psychisch manisch moeten parkeren.

Al moeten ze er 1000 rondjes voor draaien. De kosten aan extra benzine en stress die dit met zich meebrengt is bij hen dan ook bijzonder. De benzinekosten worden in een soort van ruilverkaveling terugverdient door nog meer luxe- en dergelijke artikelen goedkoop in te kopen. Bovendien en heel belangrijk, het auto parkeren is pro Deo.

Mijn enige risico op weg naar de ingang van de winkel is om aangereden te worden door een Nikki Lauda achtige auto-parkeer-stresser-crosser. Als we levend en wel over de winkel drempel zijn beland kunnen we de start- of pole positie innemen. De eerste pit-stop is bij de broodbakmachine. Je krijgt er machinaal vers brood en soms is de voorraad op en moet er machinaal bij gebakken worden. De machine geeft dit dan ook woordelijk aan in helderde Duitse taal.

De werkindeling is dat ik met de winkelkar manoeuvreer, laagvlieg, ontwijk, rem, gas geef en dat mijn eega de inkopen inlaadt en adhoc de haltes bepaalt. We opereren onafhankelijk maar wel dicht bij elkaar. Zo langzamerhand weet ik de haltes en anticipeer ik als een professional. Ik mijd zo goed als ik kan, tal van personen met karren en verdere drommen van stilstaande aanbidders voor volgestouwde winkelrekken.

De winkelrekken hebben bijkans een hemels aura over zich waardoor velen de “weg” kwijt schijnen te raken. De kar wordt namelijk in het midden van het gangpad gedropt. Idem als een weeskind in de holst van de nacht bij een weeshuis. De uitgestalde winkelwaren worden als de nieuwe Messias bekeken en mogelijk zelfs nog prevelend geadoreerd. Deze plechtstatige haltes maken dat overal opstoppingen en bijna botsingen ontstaan. Af en toe spreekt iemand heel erg hard. Dan is er geen ruzie of zo maar men heeft het hoorapparaat niet aan of op een te zachte bezuinigende modus ingesteld.

Dit proces gaat door tot we in de buurt van de kassa rondcirkelen. Vreemd is dat iedereen bij de kassa kennelijk alle tijd van zijn leven heeft en uiterst geduldig op zijn beurt wacht zonder te morren.

Maar ja je hoeft je dan ook geen zorgen te maken over de auto-parkeer-betaal-tijd. Dat geeft rust. Deze bijkomende factor heeft tot gevolg dat mensen langer in de winkel blijven en meer kunnen en willen besteden. Tjing tjing kassa van de winkelier. Is dat nou slim of slimmer!

Het zicht van menig jampotten coureur achter mij is niet altijd goed, als weer eens blijkt dat ik blauwe Ἀχιλλεύς, lees Achilles, hielen krijg door botsende ijzeren winkelkarren op mijn hielen.

De onthaastte klanten die ik hierboven bedoel, zijn minimaal 40+ en betalen met biljetten. Uitslapers en die van de haastige soort komen later op de dag. De winkel is dan ook langer open dan dicht.

Ik wil toch een kanttekening plaatsen. Er hoeft in deze winkelketen nooit een ambulance te komen wegens een aanrijding of valpartij met, door of tussen deze coureurs locale. Wonder boven wonder is er altijd maar weer sprake van structuur in deze ogenschijnlijke ongeordende mierenhoop.

Wat mij in ieder geval verbaast is dat sommigen als een ware Hyena in de aanval gaan op weg naar hun prooi in de winkelrekken. Linéa recta zonder oog voor eventuele verliezen of achterblijvers. Dit zijn de ogenschijnlijke wolven in schaapskleren.

Deze wolvensoort heeft altijd gelijk, is als eerste aan de beurt, hebben de meeste rechten, rijden vaak in auto’s met gele kentekenplaten. Kortom zij zijn het oudste dus ook het verstandigste.

Bij het verlaten von der Parkplatz volgt de allerlaatste te nemen behoedzame oneffenheid. Levend en heelhuids wegrijden naar huis. Namelijk die gevaarlijke wolvensoort schakelt geen navigatie in. In tegenstelling tot hun hoorapparaat dat wel op de stand uitgeschakeld staat. Niet nodig, zij hebben in hun tunnelvisie altijd voorrang. De automatische piloot is ingeschakeld. Uitkijken en uitwijken geldt alleen nog maar voor die anderen.

Mocht u zich nu aangesproken voelen. Ik heb het niet over U of mijzelf. Ik heb het over Die Anderen.

Als ik vrijdags vrij ben, mag ik al sinds enige tijd mee boodschappen gaan doen. Mijn rol is chauffeur, winkelkar duwen en in-en uitladende pakezel. Mijn eega maakt dan van al die ingeladen lekkere dingen heerlijke dissen. Dat is me wel aan te zien. Ik ben dan ook niet de smalste van het stel. Maar dit terzijde. Ik heb trouwens geen oogkleppen op.

Ik ga alleen mee winkelen als ik niets anders hoef te doen dus volledig stres loos. Verder geen snelheids- of tijdslijn bij het winkelen want dat werkt niet in mijn geval.

Op weg naar de winkel heb ik meestal een geleide herinnering en begin meestal onder het autorijden al te glimlachen. Bij mannen heet dit multitasken. Meerdere dingen tegelijk (denken, doen) en ook nog autorijden en ademen. Sjiek is mig dat. Ik bemoei me nooit met de boodschappenlijst. Denk ik tijdens deze tour of duty van, Hee dat lijkt me handig of lekker, dan laad ik dat item gewoon in de winkelkar. Deze vrijheid is mij al jaren toegestaan.

Het tijdstip van winkelen is bepalend voor het –snelle- verloop. Zelfs wanneer der Parkplatz niet al te druk is ga ik op de verst mogelijke afstand van de winkel vandaan, parkeren. Er zijn namelijk hordes mensen die bij de ingang impulsief psychisch manisch moeten parkeren.

Al moeten ze er 1000 rondjes voor draaien. De kosten aan extra benzine en stress die dit met zich meebrengt is bij hen dan ook bijzonder. De benzinekosten worden in een soort van ruilverkaveling terugverdient door nog meer luxe- en dergelijke artikelen goedkoop in te kopen. Bovendien en heel belangrijk, het auto parkeren is pro Deo.

Mijn enige risico op weg naar de ingang van de winkel is om aangereden te worden door een Nikki Lauda achtige auto-parkeer-stresser-crosser. Als we levend en wel over de winkel drempel zijn beland kunnen we de start- of pole positie innemen. De eerste pit-stop is bij de broodbakmachine. Je krijgt er machinaal vers brood en soms is de voorraad op en moet er machinaal bij gebakken worden. De machine geeft dit dan ook woordelijk aan in helderde Duitse taal.

De werkindeling is dat ik met de winkelkar manoeuvreer, laagvlieg, ontwijk, rem, gas geef en dat mijn eega de inkopen inlaadt en adhoc de haltes bepaalt. We opereren onafhankelijk maar wel dicht bij elkaar. Zo langzamerhand weet ik de haltes en anticipeer ik als een professional. Ik mijd zo goed als ik kan, tal van personen met karren en verdere drommen van stilstaande aanbidders voor volgestouwde winkelrekken.

De winkelrekken hebben bijkans een hemels aura over zich waardoor velen de “weg” kwijt schijnen te raken. De kar wordt namelijk in het midden van het gangpad gedropt. Idem als een weeskind in de holst van de nacht bij een weeshuis. De uitgestalde winkelwaren worden als de nieuwe Messias bekeken en mogelijk zelfs nog prevelend geadoreerd. Deze plechtstatige haltes maken dat overal opstoppingen en bijna botsingen ontstaan. Af en toe spreekt iemand heel erg hard. Dan is er geen ruzie of zo maar men heeft het hoorapparaat niet aan of op een te zachte bezuinigende modus ingesteld.

Dit proces gaat door tot we in de buurt van de kassa rondcirkelen. Vreemd is dat iedereen bij de kassa kennelijk alle tijd van zijn leven heeft en uiterst geduldig op zijn beurt wacht zonder te morren.

Maar ja je hoeft je dan ook geen zorgen te maken over de auto-parkeer-betaal-tijd. Dat geeft rust. Deze bijkomende factor heeft tot gevolg dat mensen langer in de winkel blijven en meer kunnen en willen besteden. Tjing tjing kassa van de winkelier. Is dat nou slim of slimmer!

Het zicht van menig jampotten coureur achter mij is niet altijd goed, als weer eens blijkt dat ik blauwe Ἀχιλλεύς, lees Achilles, hielen krijg door botsende ijzeren winkelkarren op mijn hielen.

De onthaastte klanten die ik hierboven bedoel, zijn minimaal 40+ en betalen met biljetten. Uitslapers en die van de haastige soort komen later op de dag. De winkel is dan ook langer open dan dicht.

Ik wil toch een kanttekening plaatsen. Er hoeft in deze winkelketen nooit een ambulance te komen wegens een aanrijding of valpartij met, door of tussen deze coureurs locale. Wonder boven wonder is er altijd maar weer sprake van structuur in deze ogenschijnlijke ongeordende mierenhoop.

Wat mij in ieder geval verbaast is dat sommigen als een ware Hyena in de aanval gaan op weg naar hun prooi in de winkelrekken. Linéa recta zonder oog voor eventuele verliezen of achterblijvers. Dit zijn de ogenschijnlijke wolven in schaapskleren.

Deze wolvensoort heeft altijd gelijk, is als eerste aan de beurt, hebben de meeste rechten, rijden vaak in auto’s met gele kentekenplaten. Kortom zij zijn het oudste dus ook het verstandigste.

Bij het verlaten von der Parkplatz volgt de allerlaatste te nemen behoedzame oneffenheid. Levend en heelhuids wegrijden naar huis. Namelijk die gevaarlijke wolvensoort schakelt geen navigatie in. In tegenstelling tot hun hoorapparaat dat wel op de stand uitgeschakeld staat. Niet nodig, zij hebben in hun tunnelvisie altijd voorrang. De automatische piloot is ingeschakeld. Uitkijken en uitwijken geldt alleen nog maar voor die anderen.

Mocht u zich nu aangesproken voelen. Ik heb het niet over U of mijzelf. Ik heb het over Die Anderen.