Dedication van boddiebilders

FIBO, daar waar sport, helden, eiwitten, creatine en narcisme samenkomen,

10 april j.l. ben ik samen met mijn gezin onderweg naar de FIBO in Koln per trein. We stappen deze keer niet uit de trein bij de Hauptbahnhof in Koln maar verderop direct aan de Kolner Messe waar een groot sportspektakel de FIBO georganiseerd is. U weet wel opgepompte dames en heren op varia podia, ingewreven met bruine tinten die de spieren en de lichaamsaders nog beter onder de huid naar voren weten te toveren.

Vetzucht of iets in die richting is in geen wegen of paden meer te herkennen. Vet is namelijk weg-getraind, weg-gedieet, geslonken, verdampt of stiekem geholpen door onmisbare stimulantia die velen schijnen te aanbidden. Kennelijk voor elk wat wils. Of het ook gezond is, dat is de vraag.

Het is er mega druk, vele toeschouwers, adepten waaronder mijn gezinnetje en ik betalen entreegelden om al het moois, grotesks of zelfs absurditeiten te aanschouwen. Een aparte dag die je eens een keer gezien moet hebben. De dagprijs is 25 euro p.p. een schijntje in vergelijk met de meeste muziek festivals.

De hele fitness wereld lijkt aanwezig te zijn, maar ook diverse andere bewegingssporten vullen het feeërieke palet op deze mooie warme zonnige zondag. Bij binnenkomst vliegen de boom boom bastonen ons op een aangename indringend wijze in de oren. De mensenstromen wijken -zonder te botsen- uiteen in deze georganiseerde mierenhoop. De menigte is divers, sportief en niets onthullend gekleed en is op gevoel goed in te schatten waar hun finesse ligt op deze FItBOdy.

Voordat de mega ruimten via grote opwaartse-  en neerwaartse trappen bereikt kunnen worden, is het een en al menselijke pracht en praal, hier geshowd aan het publiek.  Het is er druk maar niet te druk.

Overal kunnen spierbundels, fitness babes  bekeken, aangeraakt en gefotografeerd worden.  Zij poseren graag en geduldig met hun fans op de foto. Ik ken niet zoveel toppers uit deze wereld behalve Arny maar de topper Marcus Ruhl is ook aanwezig en hij trekt lange rijen fans die met hem op de foto willen. Het duurt dan wel ff maar dan heb je ook iets voor het nageslacht. Wij hebben in geen enkele rij gestaan. Het gaat om de indrukken en niet om de foto's van vergane glorie.

Narcisme ten top geshowd en sowieso goed voor hun bloedeigen reclame en merchandising. De eiwitrijke groei-producten staan in tonnen opgesteld in torenhoge rekken waar een bergbeklimmer nog flink wat moeite voor zou moeten doen om uit de eiwitbergtop er eentje veilig naar beneden te kunnen halen. Ook de creatine producten lijken niet aan te slepen voor dit publiek!

Ergo bergbeklimmen, deze tak van sport heb ik niet kunnen ontwaren in deze pain-game!

We lopen en lopen langs talloze stands met uit de bilnaad getrainde en opgepompte mensen. Ik vraag me weer af, wat is er mis met een minieme portie aan lichaamsvet. een lichaam dat alleen maar bestaat uit grofweg botten, spieren en aders lijkt mij niet erg levensvatbaar. Maar soms moet er gepiekt worden en 10 april is kennelijk het moment om het beste voor de dag te komen, voor contracten, reclame en verdere naamsbekendheid. So be it!

Plots wordt er op een van de vele podia een show gegeven. Door "boddiebilders" en "fitnessters". Geen competitie deze keer. Hun kledij is zelfs iets groter dan normaal. Het is een mooie show met veel aparte personages.

Over smaak valt niet te twisten en iedereen mag zelf uitmaken of het over- of onder- de top is, met het laatste woord aan de sportfanaat op de bühne zelf. Iedereen mag de mate van gespierdheid en af-getraindheid mooi vinden of niet. Maar ik verzeker jullie, er is geen grotere dedication als deze mensen voor hun sport welke zij volledig in hun body en geest hebben doen nestelen.

De hierboven geschoten foto onder niet al te beste omstandigheden geeft een indruk van deze spier- en fitness bundels. De dames staan strak door hun spiercorset dat om hun ledematen en torso is gedraaid, getrokken en afgeknepen. Een wonderbaarlijke perfectie. Daar kan geen botox tegenop. De heren doen er nog een schepje bovenop. Ruggen zo breed als pingpong tafels. Armen en benen als boomstammen die niet meer wijken voor welke uitdaging dan ook. De tweede van links heeft een innemende torso. Na de show is hij aan mij voorbij gelopen. Hij is in realiteit en van dichtbij nog breder als ik al dacht te kunnen zien op het podium.

Ik vind het top wat die mensen in hun eigen disciplines hebben tentoon gespreid. Daar is menig uurtje training en voeding aan vooraf gegaan. Op de hierboven geplaatste foto moeten jullie maar eens goed opletten voor de vierde van rechts, hij staat iets voorover gebogen en draagt een zwarte korte broek en op zijn arm tattoos.

De atleet heeft een wervelende show gegeven die uitgeblonken is in plezier zonder enig leedvermaak en pure klasse. Soms mis je iets in het moment maar bij hem schijnbaar niet, of toch! Hij is kolossaal gespierd en verhoudingsgewijs top afgetraind en super geproportioneerd.

Zoom eens in op de foto links hiernaast en bekijk er de rechterarm van de meest rechtse atleet en niet de Mexicaanse vrouw in het midden!

Zijn arm is kennelijk bedekt met een schouder tattoo. Ernaast zijn twee armen zichtbaar, van een vrouw en van een man, die in het verlengde achter hem poseren. Er lijkt niets mis te zijn aan zijn postuur.

Zijn showmoment straalt van meet af aan plezier en een strak professioneel Kunne uit. Hij doet volgens mij niet vergeefs een gooi naar de hoofdprijzen in zijn eigen klasse.

De laatste tijd zie ik geregeld video's van invalide sporters voorbijkomen op facebook  Deze sporters en in mijn ogen super atleten doen niet onder voor hun valide medemensen. Zij zijn ijzersterk en hebben de sport-tool aanwend om er deels bovenop te komen en hun lichamelijk of geestelijk gemis in te passen in hun dagelijks bestaan door opofferingsgezindheid en dedication.

Steeds weer sta ik versteld van de indringendheid van de video's. Kennelijk kan niets of niemand de samenhang van menselijke geest en lichaam aantasten.

Dedication: the willingness to give a lot of time and energy to somethin because it is important

Sport verbroedert, zo zegt men. Maar aan de top is het reuze eenzaam.

Na een mooie dag trainen treinen wij naar huis.  Ook in de trein is iedereen een boddiebilder. Ik leg dit even uit. Nagenoeg iedereen heeft een klein plat zwart rechthoekje in de hand. Er wordt met vingers op gespeeld, gewreven en hartstochtelijk omklemd. Dit wonderlijke apparaat weegt niet veel maar de hele dag een dergelijk finesse apparaat in de handen geeft over ettelijke jaren aan de handen krommingen en andere negatieve aanpassingen in de evolutie van de mens, dat kan ik garanderen. Of spiergroei in de polsen en vingers van de gebruikers waar deze nu nog niet getraind is. Of RSI. Een polsziekte die heden ten dage uitgestorven schijnt te zijn.

Enfin, het apparaat dweept met de volgers. Niets is meer belangrijk. Een vrouw heeft oordopjes in haar oren welke verbonden zijn met de zwarte rechthoek in haar hand. Op een hypnotische wijze dwingt de zwarte rechthoek haar tot praten. Het gesprek gaat nergens over maar frappant is dat het haar niets uitmaakt dat zij te horen is met haar zangerige vervelende stem, noch voor de anderen in het compartiment waar ik vanwege de drukte een staanplaats heb toebedeeld gekregen. Zodoende kunnen de treinzitters op lekkere banken spelen met zwarte rechthoekjes. Dat is pas krachtsport. Ook kun je het platte zwarte rechthoekje met slechts een hand bedienen!

Ik kijk naar buiten en langszij de trein is het mooi weer nog steeds, het landschap vormt en vervormt zich op een pittoreske wijze aan mijn ogen voorbij, een heus panorama. Je moet het wel willen zien. Ik trein langs gehuchten waarvan ik niet geweten heb dat zij bestaan. Zo'n aparte vreemde dorpsnamen heb ik nog nooit gehoord.

Oh ja, in de trein heerst een doodse stilte.  De laatste helse bastonen van de FIBO stromen langzaam uit mijn oren als vergane glorie van extravaganza en extrinsieke menselijkheid tot een meer dan introverte stille treinreis huiswaarts. Een mooie contradictie alweer.

PS nergens in de trein staat er een opschrift  oid van "stilte coupe"

Oh ja als bewijs heb ik een paar foto's geschoten op de FIBO als bewijs of herinnering voor dit blog.

Soms kun je ook een woord  neertypen zoals je het hoort en niet zoals je het behoort te schrijven body builders - boddiebilders. een knipoog om niet alles zo serieus te nemen.

Dit soort verhalen schrijf ik als tegenpool van mijn politieverhalen op:
www.andereverhalen.blogspot.com

gr Han

Henk en Yuri, de grootste contradictie ooit

In de sport heb ik deze week tijdens de Olympische spelen de grootste tegenstellingen mogen aanschouwen. De een is kapot na verlies de ander is kapot voordat hij mag verliezen. Een verhaal over een gouden droom en inzet.

Op de wedstrijd judo dag in de klasse -100 kg is Henk Grol de torenhoge favoriet. Henk is net een werkmier, een wezen dat ongeveer 8 keer zijn eigen gewicht kan tillen 24/7 en dan nog niet tevreden is over zijn eigen geleverde super prestatie.

Op judogebied heeft Henk van iedereen gewonnen op de talloze toernooien die op onze aardkloot  georganiseerd zijn of waren de laatste decennia. Dan vraag je je af wat er zo speciaal is aan de naam van een toernooi wanneer je iedereen van de tatami (mat) gooit.

Dat maakt niets meer uit tenzij je in het brein van Henk Grol kijkt. De gouden plak en bijbehorende titel van de Olympisch Kampioen OSRio2016 ontbreekt nog op zijn palmares. Daarvoor heeft Henk vele jaren 24/7 zonder pardon voor zichzelf, alles opzij gezet voortgejaagd als een robot.

Deze wedstrijddag is Henk fit, sterk en tactisch geordend, in tegenstelling tot vroeger wanneer hij er weer eens als een briesende stier invloog. De tegenstanders zijn zo sluw als een vos door de kracht en de techniek van Henk tegen hem in te zetten en daarmee te scoren in hun voordeel. Weg droom, weg titel. De tweede plaats telt eenvoudig niet voor hem.

Enfin, Henk wint snel zijn 1^e partij met ippon, tegen een sterke lastige opponent. Ook iemand wiens droom wordt uitgeblazen door zijn sublieme werpactie.

Dan moet hij aan de bak tegen een fransoos die hij al talloze malen heeft verslagen op de mondiale toernooien. Henk komt onfortuinlijk op achterstand en kan de race tegen de klok niet meer uitwissen. De partij gaat naar de fransman die uiteindelijk de bronzen OS plak krijgt omgehangen. Weg droom, weg Olympische titel, alweer!

Vlak na de verliespartij en einde Olympische droom als Henk er helemaal doorheen zit krijgt hij van een journalist de microfoon onder zijn neus en de vraag hoe het met hem is en waarom hij niet gewonnen heeft. Kippenvel als deze granieten blok rustig en bedeesd zijn tranen binnen houdt en voorkomt dat zijn stem gaat trillen. Ook nu is hij bereid om zijn zegje te doen. Een korte terugblik en inzage in zijn brein gunt hij iedereen. Hij legt de schuld van het verlies bij zichzelf neer. Niet bij anderen. Wat een topper ook buiten de mat.

Henk legt zijn hele judoleven al de lat hoog, onbereikbaar voor gewone stervelingen. Hij heeft geleerd van zijn inschattingsfouten uit het verleden. Krachtjudo wordt ingewisseld door tactisch vernuft, afgesproken met de bondscoach. Dat moet de winst brengen. De Judosport is te zeer veranderd voor hem. Uittillen en andere krachtpatserij is niet meer toegestaan. Het zichzelf voorbij lopen ten koste van de tactiek, dat doet hij niet of minder. Rustig en beheerst beginnen is het motto. 

Ik moet presteren, zo zegt hij verder in het interview. Druk legt hij zichzelf op want niemand anders durft dit bij deze krachtpatser. De trainingsklok is een grote stress klok volgens Henk.

Ik denk dat Henk het plezier in de sport mist door zijn eigen druk door te menen alleen maar te moeten presteren voor een volgende titel en overwinning.

Henk doe eens rustig aan op halve kracht zou ik hem willen adviseren. Denk eens aan het principe van de judo zoals Jigoro Kano het bedoeld heeft, jita kyoei! Op halve kracht waarschijnlijk gooit Henk nog iedereen van de mat en waarschijnlijk leert hij dan ook nog genieten van het moment, dat zou zijn MUST mogen zijn.

In tegenstelling tot Henk loopt er een andere topper maar tevens Brabantse genieter op de Olympische Spelen en talloze toernooien, dat is Yuri van Gelder. Yuri is de helft van Henk in grootte, gewicht en postuur.

Maar Yuri - lord of the Rings - heeft veel gewonnen en is zijn eigen bedenkelijke weg gegaan. Hard trainen, maar ook plezier, mag niet vergeten worden. Alleen vliegt Yuri regelmatig uit de bocht met zijn escapades en poeders die hem al schorsingen hebben gekost. Een enfant terrible voor coaches.

Kennelijk heeft Yuri een groot talent want als trainingsbeest is hij niet altijd op tijd op de training en blijkt hij een intrigant voor de turn coach. Deze heeft hem nu nota bene op de Olympische spelen terwijl hij geklasseerd is voor de finale, verbannen van de OS. Een kort geding bij de rechter, een komische spraakverwarring gezien de lengte van Yuri heeft zijn verbanning definitief gemaakt.

De verboden vruchten waren te nabij voor Yuri. We hebben meer van dergelijke debacles meegemaakt, Adam en Eva en de appel in het paradijs, George Best drankorgel en voetballer, de WK1974 met het Nederlandse team, de uitsluiting van vele Russische atleten, Kenia doet er op dat gebied nog een schep je bovenop, de zachte heelmeester van het IOC. De lijst van extra vagant (on)sportiviteiten is schier onuitputtelijk. Oh ja de gehele para Olympische ploeg van de Russen moet het ontgelden en mogen niet deelnemen aan de OSRIO2016!

De verboden vrucht zou ook het Holland Heineken House kunnen zijn, met de bekende groene Heineken bierflesjes, reclames en sport verbroedert tijdens de lange carnavals avonden in dit mega spektakel. Dat gaat niet meer om sport maar om vertier en het vieren van idolen en gouden plakken. 

Dat valt dit jaar nogal mee. Maar er staat nog veel te gebeuren.

Dit en ander vertier heeft Yuri de kop gekost. Wie weet had Yuri toch nog een medaille gewonnen op zijn eigen favoriete onderdeel. Daar komen we nooit meer achter.

Heeft de sport hier verloren of Yuri of de geneugten des levens HHH! feestvreugde, plezier en trainingsintensiteiten gezegend met talent.

Henk met wat minder aan ijzeren discipline en de intensiteit van het moeten presteren. Yuri ietsjes tot veel meer, toch!

Onder druk wordt alles vloeibaar of diamant, Ranomi en Daphne, sterkte

Met respect voor de sport en de sporters geschreven,