Magnolia

De winter is al een paar dagen vóórbij. De lente klopt aan bij alles en iedereen in zicht, gevoel of gedachte. Planten bloeien en luiden het voorjaar in. Soms laag bij de grond, soms zichtbaar tot aan het balkon. Deze mooie fragiele doorzichtige sneeuwdeken van plantenbloesem onthult alle ingrediënten voor een mooi voorjaar en hopelijk een mooie zomer in eigen land, want vliegen en/of reizen kan nog niet dit jaar, volgens erudiete prognoses, waarschijnlijk.

Deze struik zwermt al om mij heen sinds de beginjaren 90 van de vorige eeuw. Zij heeft  mij gebiologeerd vanaf haar prille status van enkele sprieten die als altijd omhoog prijken naar de zon, die zij welgevallig heeft nagebootst of dit heeft trachten te doen. Weet dat de aarde 1300 keer in de planeet Jupiter gepropt kan worden. Jupiter op haar beurt kan 1000 keer in de zon gevolumineerd worden.  Dus de zon nabootsen is not done.

Echter mijn magnolia is in de trant van 3 keer is scheepsrecht, nu in mijn tuin geplant. Iedereen ook mensen die verstand hebben van planten en flora duiden mij dat mijn Magnolia het niet zal redden. Gelukkig heb ik niet geluisterd en heb haar 3 keer mee helpen verhuizen.

Vreemd dat de de twee stammen, die keihard als een gewei op een groot edelhert uit de grond zijn ontsproten, geen nieuw wasdom kunnen of in het verleden konden waarborgen. Stijf en stram heb ik hen tot nagenoeg aan de wortels afgebroken. Mijn Magnolia heeft sindsdien dapper teruggevochten en heeft als vanouds nieuwe stammen opgebouwd die al dit fleurigs weer tentoonspreiden. Dankzij de ononderbroken goeie hartkloppende sapstromen onder haar bast.

Helaas is deze witte pracht tijdelijk en weer snel voorbij. Weldra zullen de forse groene bladeren van mijn Magnolia het ontij keren en solitair blijven verwonderen aan hen die het willen zien. Voor sommigen een vast baken van herkenning en voor de meesten als doodgewoon iets zonder verder interesse te betitelen.

De vliegende brigades rondom zullen zetelen in deze groene oase met een beschutting als een vergankelijke parasol.  

 

Magnolia je bent al op leeftijd. Ik ben zeer benieuwd wat je goals voor de toekomst zijn.....

PS: Mijn Magnolia, een van je doelen/goals zijn meewiegen met de wèntj. Ik zag het zojuist. Of jij zei goeiedag tegen mij of jij tempert de windige weerstand zolang tot het moment dat jouw fluoriserende witte pronkende zonnebloesem los zal laten en zich mee zal laten voeren op wat komen gaat...

Vrolijk Pasen...

De sage, de mythe, het duimzuigen alla de gebroeders Grimm,

In deze vertelsels zou de paashaas gekleurde eieren verstoppen volgens volksgebruik en uitbreiding op het katholieke geloof. Want een ei is nu eenmaal geen brood en geen vis. Maar wel een voedzame proteïnebron na de vastenperiode...

Dit jongetje is nog te jong om te lezen of te googelen, maar de verhalen over dé paashaas geeft hij eigen inkleuring. Want wat hij wel weet is dat de ganzenfamilie mooie blauwachtige- of groenachtige gekleurde  eieren legt en een haas nimmer en nooit niet, laat staan een paashaas.

Hij heeft er kennelijk al genoeg geraapt. Zijn kennel van ganzen heeft hij goed doorvoed om de mythe rondom de spreekwoordelijke paashaas, waarin hij niet gelooft, gestalte te kunnen blijven geven met een eierbombardement op zachte bodem...

Dan gaat hij op pad en vers van de pers worden de eieren gelegd op verholen plekjes zodanig óm op 1e paasdag gevonden te worden door de kleintjes. Zulks om deze ongelofelijke mythe in stand te houden...

Fijne paasdagen voor jullie...en dat de lente ons snel mag komen opzoeken

Gr Han

Pearl, Eyewish of toch maar de Ambu...

Het verkeert in het verkeer van waarschuwend, timide tot banaal agressief. Het lijkt op een mierenhoop, helaas gaat met dit scheldwoord de vergelijking helemaal mank. 

Het mensenverkeer lijkt op een mierenhoop maar dan in een totaal ongeordende versie. Mieren daarentegen, daar kunnen we nog wat van leren qua kadaverdiscipline, inzet, uithoudingsvermogen, plaats etc.

Vanmorgen dan, het is nog koud en mijn lief en ik verplaatsen ons bij uitzondering, gemotoriseerd in onze car. Fietsen is bij ons sportief- en lijfvermaak. De dag is net aangebroken, de wind houdt nog eventjes zijn adem in. Het zonnetje spiekt stiekem op onze aardkloot door het wolkendek heen. 

De meesten slapen uit want het is bijna iedere dag zondag. Behalve dan dat je van ons kabinet niet meer overal mag komen. Vroeger was het richtpunt in de week de verplichte kerkdienst en hosanna op de zondagochtend, met zegeningen, elegieën of klaaggezang, hypocrisie op de eerste bank en met hosties adreanalistisch opgepept. Na het zingen pas de kerk uit en niet eerder! Volksverlakkerij of dwepende ideologieën en de heiligen adoratie waaraan niet te ontkomen valt (te bezien)

Enfin op de terugweg naar huis zitten mijn lief en ik in onze car, ingegespt zoals de Wetgever dit heeft betaamd, met de voet losjes op het gaspedaal, beide handen aan het stuur en daarbij weinig toeren makende, ergonomisch en economisch totaal verantwoord, want onze car is energetisch gestroomlijnd en rijdt op E10 met een licht uitgevoerde motor voor plaatselijke verplaatsingen, slechts.

Op dit rustige en stressloze sukkeldrafje -want dat gaat bijna net zo snel als accelereren, afremmen en bijbehorende oerdriften- heeft mijn lief alles in de gaten in een kleine actie radius rondom ons. 

Dan naderen wij de bebouwde kom, afremmen hoeft niet want de snelheid klopt op natuurlijke wijze in wettelijk toegestane kilometrage. Geen autoverkeer van voren of van achteren.

Alleen  maar een fietser voor ons op het van de rijbaan met een lint van liguster hagen, afgescheiden, verplichte fietspad.

De interne TomTom van mijn chauffeuse begint te rinkelen zoals zo vaak, gelukkig. Van, kijk uit hij komt...

Ik zal de fietser kort  introduceren. Hij is van het manneljjke geslacht. Hij draagt een retropetje, grijzig vervaald. Dit petje is vermoedelijk al lang bij hem. Hij draagt een tweedelige overall blauw van kleur. Zo'n ouderwetse in de jaren 50 en later van de vorige eeuw, gebruikelijk, qua kleur van korenblauw naar grijzige sleet omtoverend bij veel dagelijks gebruik. Om zijn hals een wollen das ook al met vervaalde sletige kleuren. Zijn oren zijn groot. Een hoorapparaat hierin kan ik niet ontdekken.

Zijn fiets is er een zwarte gestaalde perfectie zonder electrische hulp die heden ten dage zo vaak uit een langwerpige koekjestrommel gemonteerd op de drager, komt. Nee deze fietser doet het zelver. Ook hij past zijn snelheid aan wanneer hij -hier en nu- zijn fietspad diagonaal doorkruist en de rijbaan, pardoes voor ons oversteekt. Het ligusterlint op deze plek is ietwat doorbroken. Hij hoeft niet af te stappen, te stoppen of om te kijken. hij heeft kennelijk ook een voorzienende blik! én blindelings vertrouwen in de medemensheid.

Zou hij nét daar een olifantenpaadje ervan gemaakt hébben. U weet wel een olifantendoorgang is een niet bedoeld paadje, door mensen platgetrapt om een kortere route te installeren voor plaatselijk gebruik... 

De man is al wat ouder. Dat kun je zien want met de leeftijd groeit er van alles aan ieders lijf van omvang tot aan de oren. Zijn oren zijn mistig omgeven door een uitstekende extra haargroei in de vorm van een bijna uitgebloeide paardenbloem...en wiegt mee met de zachte wind en zijn houterige bewegingen.

Ik weet zéker dat zijn oren ooit super gefunctioneerd hebben. Maar nu niet meer, helaas. Echter bij het berijden van zijn olifantenpaadje heeft hij gemeend dat er geen gevaar of verkeer in zijn buurt is, was, of komt. Althans dat denk ik...

Vermoedelijk heeft hij op basis van zijn gerenommeerde leeftijd ongelimiteerde voorrang, overal en altijd. Dit recht is hem kennelijk ondisputelijk aangereikt en verleend bij het behalen van zijn gezegende AOW leeftijd, die al weer een tijdje op zijn spoor mee treint.

Zicht uit zijn ooghoeken heeft hij wel nog. Zijn hals en nek kunnen niet meer torderen en draaien zoals vroeger. Het zal zo'n vaart niet meer nemen zal hij wel denken. En als ze me zien dan stoppen ze (die anderen) wel, toch!

Op het moment dat hij de rijbaan kruist steekt hij zijn linkerarm omhoog naar ons. Heeft hij dan toch de voorzieningen méé?  Alsof hij ons groet en bedankt voor het verlenen van voorrang aan hem, Primo de fietser. Of hij geeft een stopteken uit de losse pols, óók dat zou kunnen.

Glück muss man haben, zegt de Pruus wel ééns.

Nu snap ik wel weer waarom er zoveel fietsongelukken gebeuren heden ten dage. Want iedereen heeft rechten maar géén plichten, zo schijnt het te zijn en te moeten...

Ik wens jullie een fijne zondag, iedere dag...

Ps: we zijn toch nog een uurtje gaan fietsen, nog steeds lachend over deze Primo.

Grüße der Han

Blij, blij, blij

 

Blij blij blij, vorige week maar ook vandaag

Vorige week dinsdag is het zeer warm, ongeveer 26 graden Celsius tikt de temperatuur aan. Van koel winterweer een zeer korte omslag naar midden zomer, zou je denken. Ik ga voor korte tijd naar ons buitenterras. Zonnestralen doorklieven laserstraalachtig en genadeloos het aardse karpet.

Er vliegt van alles door de lucht, mezen, mussen, ontelbare soorten insecten en last but not least, bosduiven. Bosduiven zijn een verhaal apart. Ze zijn dom en laten zich geregeld vangen en oppeuzelen door het gilde van roofvogels die als een dief in de nacht komen aanvliegen als een Stelth bommenwerper, stil, onzichtbaar en genadeloos voor de willekeurige prooien. De day after vind je her en der in je huiseigen Botanica plukken grijze veren als stille stomgeslagen getuigen… 

Naar mijn idee zijn mét name bosduiven een meer dan kwante vogelsoort. Ze bewegen hun nek als rubbere Robbie of een beter voorbeeld is wellicht als lookalike van Michael Jackson in extase op zijn podium in Neverland. 

Daar waar mussen en merels (blackbirds) doeltreffend en architectonisch hun vestingen bouwen op beschutte plekken met verstevingen rondom, daar is de bosduif een richtige amateur met een Olympische gedachte. Hij probeert jaar opnieuw zijn nest te bouwen op een uitstekende ante onder mijn dak zonder versteviging. Dagdagelijks ruim ik zijn bouwmateriaal in de zin van ontelbare takjes en twijgen op omdat de basis van bouwtechniek eenvoudigweg ontbreekt in het duiven DNA.

Maar enfin deze duivensoort is een soort van vólhouders en uiteindelijk Lukt het op miraculeuze wijze -met hulp van bovenaf, zou je denken- om een nest te bouwen en kroost voort te brengen.

Ieder jaar lach ik weer opnieuw over hun bouw- en bedrijfs-vliegkunsten. Niet recht in hun gezicht maar met ingehouden adem.

Zïttende op het terras begint het gekrakeel en tumult weer met volle inzet en élan met een takken- en twijgjesregen als eerste aanzet op mijn terras. Kennelijk heeft één duif dit in zijn of haar smiezen gekregen dat ik dit dolkomisch vind.

Op een gegeven moment hoor ik het vleugelklappen recht boven me. De zon schijnt nog steeds en richt haar zonnestralen binnen mijn actie radius. Dan begin het plots te regenen, denk ik!

Ik voel nattigheid op mij. Regen? Nee dus.

Ik kijk en zie op mijn bovenarm en op mijn been dat 2 bommenflaters zijn losgelaten die hun doel niet hebben gemist. Word ik toch nog bestraft voor mijn roekeloze gedachten en big smile.

Hoog onder mijn dak op de ante zit hij, de grijze colossus en hij kijkt mij aan van, zo hier heb je niet van terug. De plakaten op arm en been zijn groengelig van kleur maar stinken niet, vers van de pers. Een korte schoonmaakbeurt op de badkamer verlost mij van deze natuurlijke vorm van duiven expressie.

Ik bedenk me plots dat ik héél blij mag zijn dat koeien als ze niet op stal staan en buiten rondlopen, dat zij niet kunnen vliegen. Anders had ik mij geheel overgoten met flaters in een gierkelder gewaand.

Immers een duivenflat is beter dan een koeieflater op je mieter.

Als Wiedergutmachung laat ik deze vliegende brigade van BOB de Bouwers maar begaan en probeer niet meer uitbundig toe te geven aan dit komische geheel….

Hommelus bumblebee deel 2

 🐝🐝Bumblebee 💙 part two.       So weit die Füße tragen, 😥

🐝Gisteravond doemde jij alweer op in mijn tuin met je geel/zwart uitgedost kostuumpje. Of je bent komen aanvliegen, dat betwijfel  ik eerlijk gezegd. Eerder op de dag had ik je al verplaatst in een ietwat florarijkere omgeving, op ongeveer 5 meter van ons eerste trefpunt. Sterk en slim tegelijk dat je op dezelfde plek bent teruggekomen.   

Je wordt dus wel opgemerkt. Want jij bent niét  in je normale doen,  aangeslagen als een punchdrunk bokser die na 10 tellen uit de wedstrijd ligt. De trainer heeft de handdoek in de ring geworpen maar jij, jij wilt maar doorgaan, tegen beter weten in. Against all odds, by all l means... Jouw lichaamstaal spreekt wederom uitgebluste boekdelen

Dan moet ik denken aan de film, So weit die Füße tragen. De roman waarin een Duitse soldaat moet gaan vechten an die Ostfront en daarbij gevangen genomen wordt en veroordeeld voor harde 25 jaren gevangenenkamp zonder uitzicht op eventuele strafkorting. Keer op keer weet hij te onvluchten maar steeds weer teruggehaald door het wrede regime. Halfdood geslagen bezint hij steeds opnieuw op potentiele uitbraakpogingen. Opgeven is geen optie. Uiteindelijk belandt hij via tal van onmenselijke omzwervingen in vrijheid en kan hij na vele jaren leed, naar huis geraken. 

Tragikomisch of lotsbeschikking? Wie het weet mag het zeggen.

Dan denk ik weer aan jou,  bumblebee. De plek waar ik je heb uitgezet in de hoop dat je kunt wegvliegen is op één meter hoogte gelegen. Je bent 2 tot 3 cm lang. Afdukelen van deze verhoging is ongeveer 40 tot 50 keer jouw lichaamslengte. Bij ons homo sapiens zou een dergelijke val in dit spreekwoordelijke ravijn, de onmiddellijke onherroepelijke dood betekenen. Daarbij opgeteld dat je ziek en gebrekkig bent. 

Maar nee, je kruipt voort en voort naar jouw pickUp point in onbekend gebied. Het gevaar loert rondom want er vliegt van alles door de lucht, op zoek naar voedsel en prooien...

Je voeten zien eruit als ronde bolle ankers, niet het meest geschikte voortbewegingsmateriaal over land. In de lucht ben je meer in je voordeel. Jouw kleine rappe vleugels brengen je normaliter gezwind daar waar jouw genen wíllen dát je heengaat. 

Op zoek naar bestuivingen van ongekende driften en last but not least, honing als een zware drugsdelinquent,  daspas jouw metier, n’est ce pas! Maar nu niet want je vleugels zijn vreselijk gehavend en kaduuk helaas.

Een Durex batterij eh ik bedoel uiteraard Duracell, (slip of my mind) daar lijk jij het meest op. Doorgaan daar waar iederéén stopt, behalve jij dan. ADHD uithoudingsvermogen is een betere benaming. Sommigen zijn er mee gezegend en sommigen zijn  er mee gedoemd…

Ik geef jou weer ietwat toverdrankje, sugarwater, nu van een theelepeltje. Jouw voelsprieten communiceren met jouw geest en verlangen, jouw poten, zes in aantal blijven stampen en bewegen. Echter er is geen weg meer terug of naar voren voor jou. 

Ik weet nu wat het is met jóu, je bent aan het vechten met je levenscyclus. Onderwijl loop ik jou achterna met mijn suikerwaterschep in optima forma. Je weigert ogenschijnlijk of snoep je stiekem toch nog van dit levensverlengende honing placebo?

Beste bumblebee of hommel bij-achtige, volgens de leugen en/of statistieken beleef jij een levenswandelende mijlpaal van slechts 28 dagen. In onze mensentijd ongeveer een maand. Bij ons mensen worden de vrouwen ouder dan de mannen. Bumblebee ben jij een meisje of een jongetje? Ik weet het niet.

Als ik de levenscyclussen van mensen en bumblebees vergelijk dan is de tijd-spanne met plussen en minnen te vergelijken. Bumblebees leven 1 maand. Mensen leven 80 × 12 = 960 maanden. In de middeleeuwen was dit bij ons mensenras anders. Tóen werden de mensen díe hard werkten slechts 36 jaar oud en stierven van armoe en ellende, de rijken daargelaten. 

Jij bumblebee bent door de eeuwen heen constant gebleven in je levenscyclus en je mag sterven na 28 dagen. Tegenwoordig bij ons mensen ben je met 67 jaar nog niet oud en worden tal van levensverlengende conceptiemiddelen in de farmaceutische Regeringsfabrieken aangewend om de leeftijd te rekken en te strekken tot de elastieke uitgetrokken levenslijn uiteindelijk knapt.

Niet omdat het moet maar omdat het kan, met Mrna ons nieuwe idool, als voorbeeld. Sterven mag niét meer onder ons mensen. De inentingsspuiten zijn niet aan te slepen. Over operaties maar te zwijgen! Die moeten wachten tot de laatste covid inentingsspuit is aangewend.

Jij bumblebee mag rustig creperen na 28 dagen, geen mens die erom treurt, behalve de bloemen, de vogels, de gewassen, de imkers, de honingproductie en ik.

Wel frappant dat jij met een intensiteit van 960x meer als een mens zou kunnen, hebt geleefd.

Daarentegen is jouw elegie (klaagzang) van nu al 2 dagen in onze menselijke tijd vergelijkbaar met 64 maanden (circa 5,5 jaren). Een ongelofelijk equivalent, dat zijn weerga niét kent. Behalve dan bij een eendagsvlieg die naast zijn levenscyclus zelfs zijn ziekte in een en dezelfde dag moet trachten te persen,

Bumblebee ik ben benieuwd naar jouw voorspoedige Elysium, vaarwel💙👍👊

Het is hommelus

Vanmiddag heb ik je ontdekt. Je zit, kruipt of ligt naast mijn opblaasbare zwembadje. Je geelzwarte kleuren, lijkend op een operationeel politie-uniform, trekken meteen mijn aandacht. Ook al ben ik gepensioneerd, ik heb nog steeds een  blauw hart en in mijn bloedbanen staat geschreven; “hulp verlenen aan hen die deze behoeven". 

Ik kan niet met je communiceren. Maar jouw lichaamstaal spreekt boekdelen. Hongerklop als een fietsenrenner die al ontelbare kilometers in het diepe rood zwalkend voortbeweegt en tenslotte van uitputting van zijn fiets is gevallen, net niet het ravijn in. Maar wel bijna rip in de fauna wereld, maar net niet helemaal.

Ik wek je fors uit je hommel-coma, met mijn bladblazer. Tenslotte moet het terras gekuist worden. Ik slalom om je heen en zorg er behoedzaam voor dat je niet in de maalstroom van geperste uitgeademde mechanische lucht terecht komt om erin te verzwelgen.

Ondertussen vind ik je zielig en heb met je te doen. Ik krijg dan plots een fantasie in mijn hoofd van iemand met de grootst mogelijke voorstelbare dorst in een woestijn op weg naar een oase die een tergende fata Morgane blijkt te zijn. En dus weer geen uitzicht op verkoeling en inneembare vloeistoffen. Slechts én alleen maar droogte onder een verzengende ondraagbare hitte. Je kunt niet meer functioneren, je organen dreigen er mee te stoppen en mummificatie ligt op de loer.

Dan bedenk ik me plots dat in dergelijke gevallen suikerwater zou kunnen helpen om lijf en ledematen weer aan de gang te krijgen. Mijn wake up call plaats ik bij mijn eigen life coach die mij op een schoteltje de gevraagde supervloeistoffen aanlevert.

Hommelus zo noem ik je vanaf nu, lieve bij-achtige, plaats ik op het schoteltje. Mét je trechter mondje begin je meteen met het opzuigen van jouw noodrantsoen in optima forma. Je lijkt op een miereneter (zie video) en gelijkmatig hevel jij al dit lekkers naar binnen. 

De water-suiker oplossing is kennelijk een wondermiddel want na korte tijd klim je van het schoteltje af en gaat rustig verpozen. Want genoeg gedronken is genoeg. Ik plaats je opnieuw op het schoteltje, want er is nog fors over. Jij weigert en laat mij zien dat je dankbaar bent. Je klimt over mijn handen, zachtjes en teder. Je lijkt wel dankbaar vóór deze geste. Ik aai jou met mijn wijsvinger over je rug, wat je kennelijk aangenaam vindt. Je schrikt niet en ondergaat mijn aanraking vol vertrouwen en laat dit rustig gebeuren. 

Hommelus ik ben oprecht blij vóór jou. Ik plaats je eventjes in de luwte in de schaduwzijde onder een heus flora parasolletje. De vogels rondom tjilpen naar hun jongen in de nestjes oftewel controle op afstand. Met je twee voorpoten begin je te oefenen Hommelus, over je hoofd naar beneden opnieuw en opnieuw. Je heft je lijfje op. Na nog een korte power Nap zie ik dag je uitgevlogen bent als een jong nestvogeltje. Op zoek naar nog meer honing en bestuivingen.

Ik lees dat jij veel sneller kunt bestuiven dan je familielid de bij, ooit zou kunnen.

Krachtpatser, ik wens je het allerbeste. Mocht je weer uitgepuft raken, kom dan maar langs in onze tuin.

Ik weet nu waar ik op moet letten. Vooral je geelzwarte contouren en krachtige lijf zal ik pertinent blijven herinneren

De reincarnatie van een zwarte kuip

 De reïncarnatie van een zwarte kuip 

De laatste tijd als ik mij camoufleer in mijn tuin outfit heb ik een paar assistenten die mij doodstil op mijn tuinpad vergezellen, een schop, een schoffel, handschoenen en een zwartkleurige kuip die ik overal achter mij aan meezeul opwaarts naar de hoogtestages en neerwaarts naar de diepe dalen in mijn petit tuintje. Alles van generlei voedingswaarde wordt dan verwijderd, en dan heb ik het niet over onkruid, want onkruid bestaat niet. Maar de diverse fossiele gedaantes van wat ooit is geweest in mijn flora/fauna hoekje onder de felle krachtige zonnestralen in het aanschijn van het verder voortbordurend leven in de lucht dan wel afdalend tot de armoedige woestijn droogtes rondom eenieder van ons. lang leve de opwarming van de aarde en daarmee r.i.p ijsbergen-ijsberen op de polen en veel van het leven daar.

De grond op micro inzicht in mijn tuin heeft vele gedaantes van kletsnat tot een taaie knokige droogte waar geen doorkomen aan is met geen een van mijn assistenten.  Alsof de grond drooggekookt is in een grote pan in een veel te hete verzengende lava maalstroom. In mijn tuin komen tal van flora lijken uit de kast. Vooral echte eikels en geen spreekwoordelijke! zijn hier bedoeld, en de hun vergezellende eiken bladeren die perkamentachtig ogen/aanvoelen en kennelijk gemummificeerd, zo licht als een veertje. Vaak dwarrelend in de maalstromen van de vele winden en soms stormen, als een vrije balletuitvoering op hun tenen van sierlijke prima donna's in tutu's.

Enfin, de grond luchtig maken, planten en verplanten is mijn lust. De stoffige dode massa wordt eco waardig afgevoerd in mijn zwarte kuip. De dna van mijn kuip bestaat uit een te hoog maar saai pvc gehalte. De conditie en de consistentie is aan sterk tanende krachten onderhevig. Laten we stellen dat het pvc-dna geen lang leven beschoren is. Scheuren in verhouding zo groot als de scheuren in de Groningse woonbuurten, zijn geen uitzondering. Vanaf de navel tot aan de voeten is de kuip nog fragmentarisch in orde, maar voor hoelang nog.

Merels, mussen en duiven behoren tot het vaste externe leef quotum bij mij thuis. Zij nestelen hoog onder het dak. De merels op ongeveer 3 meter vanaf de vloer. Daar hebben pa en ma blackbird een mooi steady nest gemaakt. 4 dagen geleden is echter gebleken dat de jeugd 3 in aantal in opmars is, en dat de verzengende zonnewarmte de nesttemperaturen hoog opdrijven. Zij kijken mij aan als zij de hoofdrol spelen in een comedy uit de jaren '30 vorige eeuw. De Marx Brothers, wie kent ze niet! Ik kan een lach niet onderdrukken en fantaseer verder over een leuk zwembadje voor deze Marx Blackbirds.

Pa en ma blackbird verlaten vaker voor fikse tijden het nest. De merel kroost lijkt verveeld, hot en dorstig. De reïncarnatie van de zwarte kuip ontspint aan mijn brein. Het nuttige met het aangename te verbinden lijkt hier bijzonder op zijn plaats. Ik bedank de zwarte kuip nog net niet voor zijn bewezen diensten wanneer ik hem met zijn hele hebben en houwen op de kruiwagen plaats. Gewapend met een groot mes fileer ik hem horizontaal rondom helemaal open, tot net boven diens navel.

De reststukken kunnen eventueel nog van dienst zijn, zoniet gaan zijn in de maalstroom van de afvalverwerking, waaruit tal van pvc gelieerde gedaantes zullen ontstaan. Pvc-dna is best wel sterk in de verandering.

Ik plaats het zwembadje op een mooie hoogte, een paar stenen erin voor vogelpootje baden only, een paar ijzeren figuren die een aanlokkende werking veronderstellen.  De oranje stenen Türsteher houdt alles in de gaten. Voor bezoekers is geen corona pas noodzakelijk.

Dan zie ik dat de blackbirds een voor een uitvliegen, onhandig tegen een muur knallen en daarna weer verder naar een beschutte plek. Pa en ma blackbird blijven als fourageurs en beschermengelen in de buurt tot het volledige moment van zelfstandigheid.

De mussen komen wel drinken. Vandaag is het weer super heet. ik ben benieuwd of de blackbirds of andere vliegers komen badderen. Dat ze niet weggejaagd worden en welkom zijn, dat weet de vliegende brigade al heel wat jaren...

Bambie en de mam

 

Samen met Carolina Tmmrs  ontmoeten wij, Bambi en de mam💙

In de late zaterdagochtend 19062021 van deze niet al te zweterige dag is het fijn toeven en relativeren en waar doe je dat het béste? Natuurlijk in de buitenlucht met een zacht verfrissend briesje in je gelaat. Mijn haren bewegen amper maar die van mijn lifecoach dansen mooi gezwind mee met het winderige orkest. De stale rossen laten zich al pedalerende liefelijk meevoeren en begeleiden door aangename zonnestralen op ons pad.

Wij fietsen  door velden en smalle wegen in agrarisch gebied. Vogels kwetteren als bazuinblazende herauten bij de intocht van Sinterklaas of andere beroemdheden. Het lijkt wel of de vliegende brigade meelift op de wind in de rug op onze route. Luie buizerds laten zich gewild meevoeren op luchthermieken met uitgestrekte grote sterke vleugels en spiedend op zoek naar bewegende prooien onder hen in het veld.  

We lavéren feilloos langs allerlei opgeworpen  barricades op de smalle weggetjes. Paardemest doet het goed in de tuin, heb ik mij laten vertellen...op de weg helaas niet. Tenzij beoogd om fietsers onderuit te doen gaan! Das pas agrarisch in optima forma.

Wij doen een klein klimmetje en ogen dan naar een naderende mooie bosrijke omgeving van torenhoge beuken waarin je je verloren waant. Daarna benaderen wij langs de bosrand een dorp op onze route. Waarna wederom met gezwinde spoed en feelgood tempo in de richting van een pittoresk fiets parcours wordt afgestevend, zij aan zij of is het hij naast zij! De route zal ik niet verraden want het moet er niet te druk worden. Egoistische gedachte, nee rust in de natuur staat voorop hahaHan!

Wilgen staan naast deze mooie weg op gepaste afstand van elkaar opgesteld met diepe wortels, die veel kunnen hebben. Zo sterk dat het bitumen weggetje omhoog geduwd wordt omdat de wortels nieuwe banen inslaan op weg naar verder leven of expansie.

Het gebied is broek-ig of bruch-achtig dwz veel water, zumpfig, moerasachtig. Op de fiets heb je niet veel last van prikkende insecten die als ware vampieren klaar staan voor onvrijwillige  bloedafname. Ik heb meesfal geluk, mijn life coach mínder maar zij wapent zich preventief tegen deze vliegende aantijgingen.

Op onze route kabbelt een beek achter de wilgen, vergelijkbaar met Oostenrijk in het klein. Er zijn weinig natuurgenieters op dit pad hier en nu. Dat geeft anderen uit de fauna gemeenschap ook eens de kans om gebruik te maken van deze natuurlijke habitat.

Plots voor ons uit het niet zijn wij getuige van een ware Disney verfilming. Er loopt een groot roodbruin moeder ree de weg op en blokkeert met haar frêle statige ranke figuur ietwat timide de vrije doorgang. Wat heeft zij toch een mooie kleur deze schijnbare top tot teen roodhuid. Wij naderen rustig en stoppen met pedaleren op onze stalen rossen.

Dit ree is niet bang maar staat op de uitkijk. Wij kunnen haar in haar donkere amandel-ogen kijken maar zij niet bij ons, voordeel van zonnebrillen. Zij scant de omgeving af en lijkt niet bang of onder de indruk te zijn voor onze aanwezigheid. Ik schreef het al, aan de overkant van de weg achter de wilgen kabbelt het beekje. Een mooie drenkplaats voor dit moeder ree. Hóe ik dit wéét? Zij heeft namelijk geen gewei. Dan plots draait zij om en loopt terug naar de plek van waaruit zij gekomen is.

Tot die plek gekomen stoppen wij onze stalen rossen. In het groene struikgewas is nog redelijk zicht om dit mooie roodbruine ree te kunnen zien. Zjj staat een 10tal meter verderop in het bosgewas. Zij blíjft staan en even later komt bambi te voorschijn. Zij voegt zich bij haar moeder en samen paraderen zij dieper het bos in. 

De overtocht over dit weggetje zal zeer zeker op een later tijdstip plaatsvinden.

Mooi dat wij deze bjjzondere familie hebben mogen aanschouwen.

Mensen verbeteren hun infrastructuur en verarmen en kappen daarbij vele bossen in spé en daarbij onverlet het leefgebied van de overige fauna adepten...

Callicarpa

 

Deze paarse parelstruik kent vele aangename hoedanigheden,

Van de winter was je grauwgrijsbruin getint. Idem als de kleuren van een egel gehuld in zijn speervormige alomdekkende mantel tussen de bladeren. Op je ranke wiegende kale lijfsprieten zitten de knoppen reeds in de dop. Afwachtend op het moment om dit naargeestige winterfranje af te leggen en uit je schaduwkleuren te voorschijn te komen.

Je hebt weinig aanspraken, rulle grond, een beetje water bij droogte zijn genoeg voor schitterend wasdom in zomer tot en met de herfst. 

Nu in juli 2021 beginnen je roze vruchten zich stilletjes te presenteren op de achtergrond. Je bent en blijft bescheiden vóór dit moment suprême . Roze ovaal vormige  bloesem met witte lange fluitende sprieten afgeroomd met een geel fluitrietje, benadrukken al dat moois, dat ongetwijfeld komen gáát.  Jouw fluitende sprieten lokken het leven, dat jij verder geeft als aspect van de voedselketen in het klein. Wis en waarachtig, dat dan weer wél

De ongetwijfelde start van de serie van pracht en praal. Al dit fraais wórdt extra benadrukt door contrasterende groene bladeren, gevormd als ovaalachtige handen, die jouw aanwezigheid graag willen dragen en beschermen. Vlinders en tal van  leden van de grote bijenfamilie komen gráág op bezoek. In de zon veinzen jouw bladeren kameleonachtig blauw, maar zoals bekend schijn bedriegt, ook hier. 

Wanneer jouw paarse  parels tevoorschijn komen, verliezen al veel planten hun blad en kleuren. Jouw schoonheid doet van zich spreken, zonder woorden!

Als een lorelei palm jij vogels in, met hypnotische stille krachten, die nog niet naar het zuiden op reis gaan. De felle paarse  trosvruchten vinden gretig aftrek bij de vliegende gevederde brigade.

In elk jaargetijde doe je iets voor de samenleving, van groeien, bloeien, tot nectar- en vruchtendonaties. Dit alles met oogverblindende veranderende verschijningsvormen.

Dan lees ik dat je uit China komt   "Made in China" daar heb ik mijn twijfels altijd al over gehad. Aftands blik en bedenkelijk pisbakkenstaal zijn een paar begrippen die ik, nu op mijn toetsenbord toucheer en in zwarte letters weergeef op een licht witachtige achtergrond. Licht neurotisch en bevooroordeeld, ongetwijfeld...

Er komt toch nog iets goeds uit China. Callicarpa in tegenstelling tot de vele bedenkelijke hebbedingetjes...

Sol - Corason - corona

De laatste maanden heb ik last van een zg. writersblok. Ik zie echter tal van pennen- en penseel- strelers óp fb opduiken en zij laten ons glimlachen over hun ingetogen artistieke kunsten.

Ik zelf ben in een strijd verwikkeld tegen blijvende beperkingen. Elke dag opnieuw ga ik de strijd aan en mérk steeds dat ik aan het einde van de dag weer eens verloren heb en een paar passen tekort kom. 

Maar steeds opnieuw dénk ik steeds weer, de volharder zal het tij keren en winnen. want hoop doet leven. toch!

De tijd zal mij persoonlijk de naargeestige uitkomsten gaan leren en de bevoegde instanties zullen hun waarde oordeel over mijn tanende fysiek gaan vellen. Hopelijk land ik zachtjes...

Dan zie ik deze foto voorbij komen, terwijl het Coronavirus ondertussen de mensheid diep in zijn bestaan raakt en voorts tal van levenslijnen abrupt beëindigt of daar onverhoeds verwoede pogingen toe ondernemen zal.

Het schijnt dat dit vreselijke virus niet of slecht tegen de zon en diens temperaturen kan aarden. 

De zon is mede debet aan de groei van dit oogstrelende geelkleurig gewas, dat dient als een smakelijk ingrediënt in onze voedselketen. Maar tevens een pittoresk aspect ten tijde van de aanwas op de uitgestrekte velden, ieder jaar weer opnieuw als de bijen blijven bestuiven, dat dan weer wel.

Het lijkt in deze fotosetting erop dat dit gele goud de gehele aarde zal gaan overwoekeren én uiteindelijk zal winnen van de huidige- en komende pandemieën, die  ongetwijfeld (on)gelijkvloers over onze aarde  uitgestrooid gaan worden....


Keep safe and keep strong,

Donkere wolken over de natuur

Donkere wolken pakken zich samen boven onze hoofden en worden onberispelijk verspreid over alle oorden, waar mensen vertoeven en de vele onderscheidenlijke dierlijke soortgenoten. 

Het bijenseizoen is net met kleine voetstapjes voorwaarts begonnen aan het voorjaarseizoen 2021, vooral met het nestelen en een voorzichtige eitjesproductie voor de immens slinkende bijenbevolking. 

De imkers kijken reikhalzend uit naar deze vliegende brigades. want zonder bijen is er geen leven mogelijk. Helaas vandaag is het stormachtig en zullen de werkbijen en de koninginnen zich moeten vastklampen aan alles binnen hun bereik.

Bij het zien van deze mooie prent, hiernaast, zullen de bijenvolken watertanden en sappelen om te beginnen met hun onbeheersbare slavenarbeid door hun zoete verslaafdheid, het verzamelen van honing uit minuscule overdadige sappige plantenmondjes. Het gevaar van de donkere samengepakte wolkenvelden zullen zij enigszins inschatten en op de koop toenemen op hun vliegende werkbewegingen. De hevige  storm op dit moment, maakt landingsbanen ongewis en de wiegende plantenmondjes wellicht onbereikbaar.

Jammer voor de bijen die 24/7 werken aan het nestelen, voortbestaan en het verzamelen van honing. 

Helaas voor hen, fauna houdt van flora en wilde beren snoepen en likken van hun honingraten en bestaansrechten. Een dierlijke berehuid verdraagt nu eenmaal vele injectie-angels van angstige gefrustreerde bijen die hun have en goed met hun onmetelijke inzetten trachten te beschermen. 

Gelukkig hebben de mensen de helaas sterk slinkende legioenen van imkers die bijen wel op hun juiste waarden inschatten. Bermen worden tegenwoordig onder politieke druk gefoerageerd met illustere bloemensamenstellingen. Wel tegen het geven van subsidie maar dan toch...

De mens en liefhebbers van mooie plaatjes voelen de pijlen van de weergoden niet, wanneer zij de aarde onder een sluimerende verstikkende wolkenstormdeken hullen. De prachten en pralen op de wassende vruchtbare gronden, zullen hun panorama prachten slechts voor korte tijd verliezen.

De hoop dat de gele botanische prachten op de prent afgebeeld, behouden zullen blijven tot het moment dat de bijen aan dit buffet hebben aangezeten of aangevlogen, is bittere noodzaak. Daarna zal ook deze oogstsoort worden opgeofferd aan landbouw perikelen. 

De aanlokkende boom met zijn rode prachten staat solitair tussen de onmetelijke laagbloeiende gele prachten. Moge ook deze boom, zijn kruin, takken en blader virtuositeit, behouden tot diep in de herfst. 

Deze boom kan immers een heuse beschutting bieden tegen zon, regen en storm aan alles wat langszij vliegt, loop of graast. Met goedvinden van de met machinerieën voorziene ploegende mens in zijn vele ongenadige en ongenaakbare gedaanten en uitdossingen.

Gelukkig blijft op het moment van het maken van deze prent, de mensenmassa op afstand door de helse invloeden van corona. Moge deze bewonderenswaardige plek verder verholen blijven voor ongewenste aantastingen.

 De weersgoden verzoeken ons en maken duidelijk wie de dienst uitmaakt. Na korte tijd laten de weergoden ons weer met rust en kunnen wij met zijn allen verder met........