Afgelopen week wordt het nieuws ongenadig keihard in ieders
ogen en oren geschoten met een mitrailleur salvo dat zijn weerga niet kent. Je
kunt proberen om je te verstoppen maar helaas er is geen ontkomen aan. Niet
voor ouderen, niet voor dementen, niet voor jongeren en zeer zeker niet voor de
toekomstige heersers van de wereld, ons kleine grut.
De jeugd heeft weliswaar de toekomst maar het verschrikkelijke
nieuws is bijna te cru voor woorden. Alles wat we zien en horen wordt onder
onze hersenpan opgeslagen. Ook de synoniemen en de klanknabootsingen van de geweldsexplosies.
Dan komt er een jongetje thuis van school. Hij heeft geen
levenservaring, net zindelijk begint hij aan zijn verantwoordingen; lezen,
leren, vallen en vooral weer opstaan. Zijn onbekommerdheid is sinds afgelopen week
knock-out gegaan door het immense verdriet in Nederland en in de wereld.
Vreemd er is geen school want het is vakantie. Maar een
jongetje uit zijn klas zat in een vliegtuig dat is neergestort. De hele wereld
maakt zich nu druk hierover. Vandaag op school wordt er gepraat over de
inzittenden van het vliegtuig, waaronder het vriendje uit de klas. Hij zal
nooit meer spelen met dit vriendje.
Gemene mensen hebben gezorgd voor het
afschieten van het vliegtuig met raketten. De hele school en leerkrachten herdenken
in een momentum het overlijden van het vriendje en alle andere inzittenden.
Het jongetje vraagt thuis aan zijn ouders of pudding uit Rusland
slecht of vies is. Want dat zegt de hele wereld. Het jongetje heeft veel vieze
beelden gezien met doden, bloed en een neergestort vliegtuig, op de sociale
media op het nieuws, elk uur van de dag. Liever speelt hij buiten maar, dat gaat
nu niet meer. Zijn klasse vriendje is dood en heel Nederland rouwt.
Het jongetje denkt altijd dat grote mensen wijs zijn en
goede dingen doen of proberen. Maar zijn ouders antwoorden hem dat het leven
niet over rozen gaat maar ook over harde, gemene stekelige doorns.
De pudding uit Rusland is niet om van te eten. Deze pudding lijkt bedorven….
