Psychisch leed

Psychisch leed of PTSS in wording, wie zal het zeggen!

vorige week heb ik een aparte casus behandeld samen met collega Tom tijdens onze politionele incidenten afhandelingsdienst. Ik kom daar zo meteen op terug.

Op de morgen van 25 oktober 2015 is de wintertijd ingegaan. Buiten is het zacht, droog en aangenaam weer, weer. Ik trap op de pedalen van mijn psychologische metalen metgezel, mijn Batavus fiets, alias GI, de kilometers weg onder mijn zadel en nader snel mijn plaats van tewerkstelling. Ik dacht altijd dat GI een afkorting was voor General Infantery maar helaas het is Galvanized Iron. Dit terzijde.

Plots draai ik met mijn stuur een grote doorgaande weg naar het centrum in, GI volgt mijn inspanningen gedwee. Het lijkt wel of de zon schijnt en mij verwarmt. Dat is niet zo, het is de zachtgele lantaarnverlichting die mij verwelkomt en mijn gestalte uittekent als een donker silhouet op het fietspad onder mij. Dat silhouet beweegt zich even snel voort als ik, hoe hard of langzaam ik ook fiets.

In de verte zie ik de tenten van de Oktoberfeesten. Ze zijn verlicht als een aureool boven de stad. De mensenmassa's zijn vertrokken om hun accu op te laden of hun roes uit te slapen. Het is muisstil op een aangename manier. Dan kom ik een voetgangster tegen met in haar bijzijn een grote hond die zijn ochtend routine uitvoert en doet wat iedere hond doet. Ik vraag mij af of zij net uit bed komt of mogelijk heeft deelgenomen aan de festiviteiten in de bruisende stad, die nu slaapt of in een te kort coma ligt.

Wat hebben we het toch goed in Nederland. Een bruisende stad vol met drank en plezier. Op het bureau hoor ik dat er diverse aanhoudingen verricht zijn i.v.m. drank, belediging aan het adres van mijn collega’s en mishandelingen et cetera. Deze daden moeten vanmorgen worden afgewerkt door mijn collega’s van de afdeling Opsporing. Er zullen wel verdachten zijn die nu ontnuchteren en een minimale financiële kater overhouden aan hun verderfelijke acties van vannacht. Misschien ook nog een "warm" onthaal thuis door het ongeruste gezin. Wellicht moeten sommigen op de spreekwoordelijke blaren gaan zitten.

Aan het bureau word ik belast met de binnendienst intake, moeilijk maar ook mooi politiewerk.

Deze inleiding staat haaks op de casus die ik afgelopen week heb meegemaakt. Collega Tom en ik worden door de meldkamer gedirigeerd naar een kerkdorp in ons Basisteam. Dit dorp ligt een stukje uit de buurt van het stedelijk gebied. Er is iets aan de hand met een waardevol transport en politie assistentie is daarbij noodzakelijk. Op de bedoelde locatie gekomen is er sprake van een technisch mankement. De waarde auto kan niet wegrijden i.v.m. malheur en de tweede man staat in de kou en regen te vernikkelen en kan niet instappen.

Assistentie van het moederbedrijf is noodzakelijk om alles weer aan het rollen te krijgen. Hun werkzaamheden lopen een flinke achterstand op. Het is niet anders. Tom en ik beveiligen de plaats. De weg is druk met verkeersverplaatsingen. Tja, het regent en niemand mag ten slotte nat worden. Dan maar benzine erdoorheen jagen in warme knusse blikken van auto's.

Ik raak in gesprek met de werknemer die nu buiten staat te vernikkelen. Hij heeft korte mouwen aan en is niet voorbereid op een flinke wachtpartij buiten zijn warme Transporter. Ondanks het feit dat de kou zijn lichaam teistert geeft hij geen kik, zijn kippenvel op zijn armen en bleke gezicht doen anders vermoeden. Hij heeft een verweerd en gegroefd gezicht. Wanneer zijn persoonsgegevens genoteerd worden voor onze bureaucratie blijkt dat ik hem zeker 10 jaar ouder ingeschat heb dan dat hij werkelijk is.

Zijn huidige werk doet hij pas sinds korte tijd. Hij is afgezwaaid uit het leger en is twee keer op uitzending geweest in Afghanistan. Tijdens zijn eerste uitzending heeft hij de leeftijd van 18 jaar. Hij heeft een leuk Brabants accent en lacht veel alsof het allemaal normaal is wat hem overkomt en niets uitmaakt. Zou het kunnen dat hij een lolbroek is, ik zie verdriet en leed in zijn ogen, ik zal me wel vergissen of toch niet! Zouden droge tranen bestaan?

Ik vraag hem of hij zijn tijd in Afghanistan goed is doorgekomen. Dat valt wel mee, antwoordt hij. Mijn moeder heeft zich dood verschrokken toen ik na de eerste uitzending thuis ben gekomen zegt hij. Minimaal 10 jaar ouder geworden is haar reactie bij het weerzien van haar soldaat en-kind.

Vroeger een feestbeest en nu behoorlijk volwassen geworden, zegt hij. In het zuiden van Afghanistan heeft hij patrouilles gereden en gelopen en is hij behoedzaam genoeg geweest. Hij heeft zwaar onder vuur gelegen in dat broeiende, hete land en hij heeft meegemaakt dat een kameraad op een berm-bom is gelopen waarbij de onderste helft van zijn lichaam is afgerukt. De Afghaanse mensen die hij is tegen gekomen zijn gehard in hun povere bestaan.

De mensen in Afghanistan hebben geen tranen meer over. Hij heeft gezien dat orde handhavers kinderen hard in gezicht hebben geslagen met stokken. De kinderen hebben geen kik gegeven en verdragen alle pijn die hun steeds maar weer wordt aangedaan. Daar is geen ontkomen aan.

Gevangenissen daar hebben een soort van Heras hekwerk. Daar kun je gemakkelijk aan ontkomen. Echte bij diefstal wordt normaliter volgens de rechtsplegingen een hand afgehakt. In dit soort gevangenissen heeft hij vele verminkte mensen gezien die soms geen handen meer hebben.

In Afghanistan groeit de ordeloosheid weer en vergroten de stammen weer hun macht en territoir. Militaire uitzendingen en Missies zijn een druppel op een gloeiende plaat en hebben ook bij de interventie krijgsmachten veel bloed, zweet, tranen, ledematen en levens gekost.

In Nederland heerst op dat gebied een humaan klimaat.

Ik vraag hem hoe hij dealt met zijn oorlogsherinneringen. Hij komt nog af en toe samen met lotgenoten, maten uit het leger. Dan praten ze veel en dat doet hem toch wel goed. Voor buitenstaanders is het moeilijk om begrip te hebben of voldoende inlevingsgevoel. Hulp zal hij zeker vragen mocht hij deze nodig hebben. Daar is hij niet te trots voor, zegt hij tegen mij. Hij kent de nodige gevallen van PTSS onder zijn kameraden. In dit korte gesprek deelt hij mij slechts een paar highlights mede. hij zal veel meer meegemaakt hebben! Daar ben ik van overtuigd.

De Brabander deelt mij mede dat hij indien nodig, zelf ook hulp zal inroepen. Hij steekt zijn zoveelste sigaret op en lacht nog wat alledaagse zaken weg. Alles komt goed, zegt hij.

Een medewerker van het moeder bedrijf komt met apparatuur en even later is de Brabander zich aan het opwarmen in de Transporter. Hij lacht alweer. Ik hoop dat met hem “alles good kump”!

Ik denk en verwacht dat zijn moeder elke dag opnieuw weer bezorgd is over haar spruit. Ik denk dat het monster van PTSS hem om zijn nek hangt. PTSS daar vraag je niet om dat overkomt je, helaas.

Het ga je goed Brabander! Denk ik en zwaai naar hem als hij in de Transporter wegrijdt. Zoals hem zijn er vele lotgenoten. Ik wens hen alle kracht en bijstand die zij nodig kunnen hebben.

Mensen in uniform beschermen alle anderen, vooral de categorie zonder uniform.

Iedere dag weer –ongevraagd- opnieuw

Mais, elk jaar hetzelfde liedje

Ik heb mij nog nooit verdiept in jullie wezen of herkomst. Columbus wel en die heeft jullie ontdekt toen hij bij toeval op Amerika stuitte per boot. In Spanje werden jullie dan met de grote trom binnen gehaald en verder aan-gepast naar de huidige voedingstandaards. 

Lang leve de tortilla’s! Mais je bent wel heel bijzonder te noemen.

Waarom? Op dezelfde plant zijn zowel de vrouwelijke als de mannelijke bloemen vertegenwoordigd. Aan de top van de plant zitten in de pluim de mannelijke bloemen. Ongeveer halverwege de plant zitten in de oksels van de bladeren één of meer kolven bestaande uit de vrouwelijke bloemen. De kolven zijn dan ook de oorsprong van nieuw leven!

Jullie zijn in zoveel verschillende waren als grondstoffen vertegenwoordigd, ondenkbaar, grandioos. De maisvelden worden tegenwoordig steeds groter. Ik typte het woord grandioos al. Ik zal dit nader uitleggen. Mais zorgt ervoor dat de lucht schoner wordt. Ja, de maisfamilie is nog belangrijker dan de bossen waar wij onze zuurstof uit sorteren. De gentechnologie zal mogelijk in de toekomst hun pijlen op de mais business richten en de relatie tussen mais en milieu inniger maken. De reden hiervoor is dat de mais familie behoort tot de plantengroep met een beperkte ademhaling. Mais absorbeert in verhouding gezien veel meer CO2 en produceert veel meer zuurstof dan een bos van gelijknamige grootte. Een nadeel is dat de koolmonoxide in het veevoer weer terug in het milieu gescheten wordt.

Mais in een uitmonstering van militaristische precisie geordend, rechts gericht, 100% in het gelid. Onverstoorbaar voor alles en iedereen. Een front vormend. De wereld voorzien van het broodnodige groen. Elke mais plant groeit nagenoeg even hard en uitbundig. Op de na zomerse avonden wuiven jullie met de wind mee en wijken voor geen millimeter. Jullie teennagels graven als tentakels in de grond. De grond is daardoor standvastig en stevig. Een toevluchtsoord voor kleine dieren die er beschutting en schaduw vinden, als ze dit willen. Onkruid maakt een boog om jullie heen.

Dienstbaar en waakzaam ook. Als de grote metalen monsters jullie naderen wordt er niet geweken, niet gekermd of auwa gezegd. Net boven de aarde vindt een vreselijke guillotine kaalslag plaats. Alles boven de grond uit torenend wordt meegenomen en hergebruikt als voeding of grondstoffen voor varia producten. Bruusk van de sokkel gemaaid. Toch blijven jullie stand houden en geven geen terrein gewonnen. Jullie enkels blijven in de aarde achter tussen de klei en de grond waar jullie zijn opgegroeid. Niet loslaten ook al heeft de rigor mortus van de plantendood zijn intrede reeds gedaan.

Dan komen andere metalen monsters met grote metalen scherpe zeisen en zij ploeteren op het eervolle slagveld en halen de laatste maissokkels uit elkaar, ruw en meedogenloos. De resten worden ruwweg op het land verdeeld op- en onder de aarde. Ter herinnering of ter bemesting van een volgend plantenleven, dat dienstbaar ook weer aan de beurt zal komen.

Mais als kortlevende groen-okergelige held. Steeds heb ik bij het passeren van jullie starre maislegers een deja VU met het terracottaleger van XI’an. Vooral nu er oorlog woedt op de fields bij het dorpje Battle!

Tekst: Han Tummers

Red Light Distraction

Een mooie omgangsvorm, dat wel, maar ook ietsjes apart. Houterig functioneren, integer, krachtige uitstraling en een dekselse aantrekkingskracht voor passanten die acuut intimi worden bij het aanschouwen van jouw eerste lustvolle begerige blik. Gelijk aan die van Medusa uit de oude Griekse mythologie. Of het zinnenstrelende gezang van een lorelei aan een kronkelende mystieke rivier,

Gelet op je Aardse wulpse maten en verschijningsvorm vind ik dat jij oogt als een zij, een esthetische aardse kopie van Eva want die was ook niet meer dan naakt gekleed, behalve dan dat intieme blaadje! Dat doe jij ook keer op keer. Jij loopt rond in je blootje en je bent meer dan prettig wiegend in de omgang met mensen. Je flirt, je nodigt uit maar je komt niet tussen verbintenissen die moeten blijven bestaan of die uit kerkelijke overwegingen en plichtbetrachtingen, wettelijk beklonken zijn.

Opgebouwd ben je van natuurlijke elementen uit de schoot moeder aarde. Minutieus gebeeldhouwd tot een ranke, slanke adembenemende dame, of niet soms.

Adembenemend maar ook geneeskrachtig galant uitnodigend tot een Ménage à un, deux, trois of een veelvuldigheid daarvan. Altijd in voor zielsverwante uitspattingen en zweetsessies. Jij lijkt op een Noors dennenbos qua styling en odeur. Jij maakt je niet druk over je flinterdunne ogende buitenkant.

Je leeft gezond op het platteland en het gebruik van dagelijkse cosmetische schoonheidsmiddeltjes en smeerseltjes, daar ben jij wars van. Jouw huid is natuurlijk doorgroefd door de jaargetijden die beurtelings je huid geselen, opwarmen en afkoelen. Jeetje.

Voor sommigen die je tot heel dichtbij laat naderen werk je verstikkend op hun lijf, ledematen en ademhaling. Jouw schoot waarop gezeten kan worden trekt de zweetparels als het ware uit de lijven van hen, die jouw omhelzing net lang genoeg kunnen volhouden. Jij bent zodanig gehard dat je niet meer zweet. Je huid is droog en aangenaam warm. 

Jij vangt het zweet van je bezoekers en adepten op als een spons of als een vloeitje dat neer gekliederde natte blauwe kroontjespen inkt droogt. 

Volhouden en gelijke tred houden met jou betekent het bedrijven van topsport. Jij blijft gloeien en boeien voor altijd, zo lijkt het te zijn.

Jouw ogen verwarmen en drijven lichamen en lijven ver boven hun kookpunt. Gevangen in de blik van Medusa blijven zij gebiologeerd of in een trance dicht bij je tot hun lichaam schreeuwt om afkoeling. Jij houdt niemand vast of tegen. Vrijwilligheid ten top. Voor iedereen heb je dezelfde uitnodigende vriendelijke vlammende blik.

Zij die alcohol gebruikt hebben denken iets losbandiger om zich in jouw aanwezigheid op te warmen en te laven. Dit zijn de zwetende en puffende otters, die snel uit hun weeklagende roes ontwaken en in paniek wegrennend, een veilig koel heenkomen zoeken.

Jij gaat met je rode brandende hypnotische ogen dieper onder de oppervlakkige huid van je intimi en geeft zodoende een ontspannende heilzame werking aan dit intermezzo. Jij gaat nooit over je grenzen heen. Je bent en blijft een constante uitnodigende factor.

Jij ontgift body en geest en stopt tijdelijk sommige ziekteprocessen, spier- en gewrichtspijnen.

Ook jij stapt niet over de climax-punt heen. Dit punt noem ik lucky number seven.

Dan ontwaak ik uit mijn trance en gezellig samenzijn in mijn infrarood sauna. Het is heet, mijn huid en ademhaling hebben het topzwaar. Mijn angstzweet rent uit de poriën van mijn lijf. Mijn longen schreeuwen om frisse lucht. 

Echter, ik heb mijn saunatijd nog niet helemaal uitgezeten. Ik zet het schuifje van het ventilatie rooster om frisse lucht binnen te laten en om zweet en stoom af te blazen iets meer open. In dit rooster zitten 7 openingen. 

Hierna stroomt de weldadige frisse lucht -meer dan welkom- binnen.

Mijn longen herstellen en nemen gretig zuurstof op. Mijn huid stuwt steeds minder zweet door de poriën naar buiten. Mijn lichaam herstelt zich van deze krachtinspanning. Weer eens ben ik te lang op bezoek geweest.

Afkoelen in water is de toef op de kers ssssttttttttttt, lekker koud en niet meer koortsachtig heet geblakerd maar wel lichamelijk en geestelijk tevreden. Dat gun je iedereen,

Dankjewel voor dit weldadige oponthoud, jij infrarood sauna,

Ik voel me als herboren, tot de volgende keer.

Long blond Animal (LBA)

De jongens uit Den Haag zingen weer eens hun top liedje, long blond animal. Een song verweven van mooi weer met fraaie herinneringen aan mooie meiden gemixt in een muzikale apotheose vanjewelste. Zalen en fantasieën gaan er los van. De jongens van de gouden oorring = GO husselen zang en instrumenten ineen tot een daverend geheel onder de rasse knappe hart-beats van Caesar Z.

long blond animal

LBA, Op afstand in het vizier, niet durven te veroveren. Wat doet GO dan? Ze schrijven er een love song over en laten hele zalen melancholisch mee genieten en zwiepen over liefdesverdriet,  Ah Ah Ah Ah Ah ingepakt in een zwoel uptempo. 

De song gaat over een gemiste droomkans m.b.t. een chick die ertussenuit gepeerd is door de te lange faalangst van een nerveus groentje. LBA blijkt voor dit groentje onvindbaar in het leven dat al snel te volwassen is geworden. Een verloren super kans op eeuwig geluk, met zijn tweeën. 

Met een zinderende foto van een long blond animal, met nadruk op animal, laat ik wat gedachten vrij.

Mijn versie van LBA; Deze ogen weerspiegelen de ziel van een uniek individu. Mooie ogen in een mooi hoofdje geplant betoveren sowieso ieders wereld nog indringender. De hele essence of being, speelt rondom de ogen. Jouw lange donkere stugge wimpers hebben het in zich om er op subtiele aard een heimelijk gordijn van excellente accenten omheen te leggen. Beauty in de dop.

LBA, zintuiglijk aanvaard zijn jouw ogen uiterst scherp ziend als vanaf een roze wolk omlaag, kleuren en contrasten onderscheid jij als geen ander, niet normaal dit kleurenpalet. Jouw ogen doorgronden de wereld en personages als een MRI-scan en onderscheiden allerhande niveaus tot op het bot, zowel positief als ook de categorie met de bedenkelijke eigenschappen. Jouw genetische aard is behoedend als van een overstijgend karakter. Jij ruikt gevaar en naderend misbruik met je mooie evenwichtige gestroomlijnde neusvleugels vanaf grote afstanden wanneer zij een pad in jouw richting trachten te effenen.

Wanneer jouw nieuwsgierigheid is gewekt laat jij je voorzichtig benaderen onder eigentijdse strakke regie. Jouw uiterst behoedzame wederzijdse afstand en aaibaarheid wordt door sommige kleffer-s als arrogant betiteld. Want jij verdoet geen tijd of moeite aan hen die jouw niet waardig zijn. Dit alles is gebaseerd op zintuiglijke waarnemingen en bovenal je zesde zintuig. Je innerlijke alarmbellen luiden altijd vrij snel. Je hebt ten slotte al veel meegemaakt op het pad van je levensloop.

Jouw kleding dan; je houdt van kastanjebruine pasteltinten en down to earth patronen, als van een camouflage kledinglijn, opzichtig maar vooral door warme- en intense kleuren. Op afstand oogt jouw kleding ondoorgrondelijk, nogal mystiek met een enorme aantrekkingskracht op het leven rondom je. Jouw kleding herbergt tal van thermos regulatie mogelijkheden, nice and cool. Jouw odeur vanaf de huid ruikt aromatisch door de kleding heen en op partners sensueel zo niet seksueel.

Dan neem ik de gok op een heuse afgang en stap op je toe. Vanaf verre afstand oog je gracieus, lang,

blond, tenger, gespierd en vooral op en top vrouwelijk. Nabij gekomen zie ik dat je geen schoenen draagt. Een statement misschien? Jouw tenen zijn donker geaccentueerd of geverfd. Je staat elegant en sierlijk op de ronde wereldbol te ogen. Tja, jouw ogen zijn van van grote afstand te zien, als donkere prikjes in de ziel achter ieders netvlies. Van dichtbij zie ik een grote donkere amandelvormige zee waarin men zich verloren waant en zal verdrinken. Maar ook gedroogde banen van tranen. Het leven is niet altijd makkelijk.

Kennelijk ben ik in al mijn hartstocht geen gelijkwaardige partij voor jou. Jij bent veel groter dan ik ooit zal uitgroeien. Zeker veel pindakaas gegeten in je jeugd en daarna uitgegroeid tot een betoverende diva. Ik had niet gedacht dat je zo groot zou worden. Ik ga je toch evenaren in lengte, bedenk ik me plots. 

Ik klim in een boom vlakbij onze ontmoetingsplek en kom na een korte klimpartij op gelijke ooghoogte. Jij nadert mij en komt binnen mijn persoonlijke aanvaardbare persoonlijke afstand. Daar waar ik zeer weinig mensen toelaat. Met je mond nader je mijn mond. Je opent je zwoele lippen. Ik zie dat je elegante vochtige tong een krulbeweging maakt. Ik sluit mijn ogen en wacht op jouw smakkerd. Plots voel ik een briesje wind in de boomtop. Ik kijk op en zie dat je je hoofd afwent en met je tong net naast mijn oor een groene tak omhelst en vermorzelt als een python bij haar prooi. Dan slik jij de groene bladenpracht in je mond door naar je spijsverteringskanaal. 

Ik denk aan een amoureuze actie en jij denkt aan eten. Met je tong bevochtig jij je lippen en wat ik vreemd vind is het feit dat je de rest aan groene bladerenpracht laat leven. Dat vind ik zo knap aan je, leven en laten leven. Ik vergeet mijn afgang en klim omlaag. Jij blijft bij me. Ik bedenk me plots dat je een groot hart hebt en wilt zien dat ik veilig uit de boom klauter en er niet uit duvel. Jij kent erbarmen en genegenheid. Daarom ben je ook als herbivoor geboren.

Tja, jouw hart weegt 12 kilogram, logisch dat je bent zoals je bent, aardig en ongenaakbaar. Vreemd dat jouw skelet opbouw eender is als die van de mens. Toch two of a kind. Mooi deze lijfelijke overeenkomsten.

Terug op de bodem met vaste grond onder mijn voeten zie ik naast mij een aantal kleurige eetbare bloemen gedijen. Ik breek er een paar af. Niet meer bloemen als nodig om mijn dankbaarheid en vriendschap in een florissant statement aan te tonen en te bekronen.

Ik maak alweer de weg omhoog. Echter deze keer niet via boomgekletter. Ik doe dit op een geheel eigengereide methode. Met enthousiasme ruik- en kijk je naar de door mij aangeboden bloemen, om deze daarna smakelijk te verorberen.

In deze flora en fauna pracht ben jij gelukkig en voel je je thuis. 

Long blond animal ik heb je gevonden, ik laat je achter in je habitat want dat hoort ook zo,

mijn ideeënbus en muzikale afsluiting,

Road warrior

Niet zij maar een man die ons onverhoeds passeerde

Tijdens mijn fietswandelingen dicht bij huis word ik af en toe geconfronteerd met vreemde snoeshaan-achtige taferelen. Zo ook jongstleden op een zonnige dag terwijl ik met mijn vrouw op een naast de rijbaan gelegen fietspad in de natuur peddel op mijn fiets. Wij fietsen op gewone fietsen want wij zijn maar wat gewoon. De vogels zingen en tjilpten er vrolijk op los. Kortom het is zomer en lekker aangenaam weer, weer. 

Lekker genieten van een briesje wind langs de oren en in het gezicht. Iedereen lijkt tevreden naar het schijnt. Zonder stress- of tijddruk factoren.

Onverwacht horen we achter ons een fiets-bel, van tring tring met een gematigd aangenaam geluid. 

De beltoon is van normaal volume en uiteraard gaan mijn maedje en ik achter elkaar fietsen. Meteen hierop passeren twee fietsrenners. Bij het passeren zeggen ze nog goedendag. 

Ik denk bij mezelf, mooi gebaar en fatsoenlijk. Dat zou toch altijd zo moeten kunnen.

Echter niets blijkt minder waar te zijn blijkt ons even later, bij de volgende fiets-passeerder van het verbaal maar ook non-verbaal  agressievere soort.

Nadat we een bocht in ons parcours hebben gepasseerd, fietsen we weer naast elkaar op een fietspad dat ook weer naast de rijbaan ligt. De wind briest nu iets harder langs onze oren. Niemand fietst voor ons of nadert uit tegenovergestelde rijrichting. Het weer is nog steeds van sublieme aangename kwaliteit. Ik zou zomaar kunnen wegdromen in dit feeërieke landschap maar ik moet bij de les blijven  want een val van de fiets is snel gemaakt bij onoplettendheid en ik wil niet bloeden deze dag.

Plots schrik ik. Iemand die mij nogal geruisloos van achteren genaderd is roept pardoes, schel en hard van keelgeluid “pardon”. Het blijkt een fietsrenner te zijn die wil passeren, sorry ik bedoel hier; moet passeren, is mijn latente observatie en constatering. 

Hij is al bijna tot op mijn spreekwoordelijke schoot gekropen en zit al bijna op de drager van mijn gewone fiets met gewone snelbinders. Ik zeg tegen hem, heb je geen bel? Nadat ik mij even heb gerealiseerd dat niet iedereen dit prettige landschap leuk vindt. Het gaat sommigen om de vrije plaats op de weg en de af te leggen kilometers.

De onbekende fietser heeft haast haast haast en is confronterend bezig met iedereen voor hem op zijn route!

Ondertussen maak ik meteen plaats voor deze professional in spe. Ik zie vervolgens dat hij in het ontstane “gat” duikt en hard vooruit peert in zijn winnaars mentaliteit. "Te duur" die bel op de fiets, snauwt hij nog achterom zonder om te kijken, waarbij zijn woorden snel wegebben onder de ontiegelijke opbouw van zijn gemiste snelheid.

Ik kan nog net ontwaren dat deze professional op een hele dure fiets zit. Zijn kleding is ongetwijfeld van een duur merk en donker van kleur om ietwat slanker voor de dag te komen. Hij draagt een bril en ongetwijfeld is hij gps aangestuurd, zonder files en omleidingswegen. Zijn kuiten lijken op die van een dikbil stier. Krachtig en veel te overdreven dik opgezet. Veel dikkere kuiten dan die van goede wielrenners.

Mogelijk heeft hij in een afslank-lach-spiegel gekeken bij het aanpassen van zijn te donkere flitsende fietskleding deze dark night. O ja, hij draagt ook nog een dure fietshelm. Daarin zal nog wel wat technisch gps materiaal in verwerkt zijn. Ik heb geen volgauto gezien die hem op afstand feilloos begeleidt.

Deze fietsenrenner en zijn gedrag zijn voor mij en mijn maedje een harde domper op de eerdere passeerbeweging van de “fatsoenlijke” fietsers met normaal gedrag en normale kuiten.

Ik bedenk me opeens. We zijn toch ook allemaal anders in woord, gedachte, voorkomen en fatsoen.

Even later denk ik in de verte bij een koffiehuis een fietsenrenner aan een versnapering op het terras te zien. Deze fietsrenner heeft toch ook een donkere helm, kleding en bril op de tafel voor zich liggen. Dit zal toch niet de road-warrior zijn die mij ijlings gepasseerd heeft!

Neen, zeker niet hij want deze heeft toch een snelheid mission to accomplish.

Dus geniet, ook onderweg want het kan zo voorbij zijn de droom die verandert in een harde werkelijkheid,

A picture of a Soldier and Mother

Brave soldier, female and mother

Shot to pieces in the worst possible nightmare and being bombed at the roadside,

Almost bled to death, but not quite yet. Lucky for her loved ones that’s she’s still alive and kicking,

Still proud and tall in her top female appearance, for her country releasing her American Dream on a stars and striped banner.

In the far away country where they ripped off her limbs, she still doesn’t knows the people and their extreme culture and it’s normally behaviours.

She sent out as a soldier, a mother who leaves her own blood in a safe nest to fight for freedom and democracy in a far and distant land. Civilization as we know it, she doesn’t meet there.

Military foreign unknown helpers and saviours in that far of country and continent are also the undisputed and final enemy in the eyes of the filthy few, the war lords and all of those who have the power to say. Struggling for life keeping is her task and she only meets Death and destructive enemies in a hideous manor.

This strong female soldier returns after her life rehabilitation and is escorted and welcomed by two well-known blue suits. Would her left arm -not seen on this photo- still be real and natural, or is this also as new forged steel of rehabilitation, like her left leg? I hope not.

The blue suits have previously aired her and sent her far away to bring peace in particularly that piece of the world no matter what. No sacrifice has previously proved too heavy, for the honour and glory of her and many other soldiers to her stars and stripes flag.

Saying no, to further economic gain nor control or reduce the arms race is not done, at politics will on behaviour of the blue suits. Soldiers still be food for cannons and bombs, anyway, everywhere.

The blue suits at their desks still decide with a stroke of a pen, to stabilize the supposed world peace, wherever needed. Whatever it takes. Not to mention the political and military supremacy and positive cash flows which will produced.

Personal suffering is certainly the result of the presidential pen stroke, at least when the soldiers come home alive but not save, sound and well.

Mental suffering must be determined to the war victims during a long rehabilitation process. New lifeless limbs turned on to many bodies.

Pride in the flag of your country and this drape over their new body and neck, like a snake strangling.

The blue suits have regrets, as it seems to be in this strong picture with this female hero.

This woman looks the most strongest in this illustrious corporation. Her new limbs will make her even stronger than she already is. Why? Because her new limbs are resistant to everything.

The shelf life of this blue pack is finished or close to it’s end. Their time to rule is almost gone.

New cannon food and American blood will soon be broadcast by new blue suits, on new deadly missions

Gestaalde Godin

Mooi deze gestaalde BB beauty-babe. Als basis beschikt zij over twee perfecte rondingen alsmede twee mooie koplampen die tendentieus voortbewegen. De aanraking met de hele wereld onder haar aanwezigheid maakt deze aangenaam en teder. 

Een waar voorbij rijdend panorama en genot voor het oog maar wel een van de verblindende modus, onbereikbaar voor normale stervelingen als u en ik. OMG niet outlaw motor gangs maar o my god is een meer dan toepasselijke woordspeling.

Slank aerodynamisch clean schoon en zuiver. Haar lichaam bestaat uit voldoende lichaamssappen en vloeistoffen om te kunnen bestaan om voort te bewegen en zwoele sensuele snelheden te bereiken.

Waar zij de lucht in tweeën snijdt wordt zij omarmd en gadegeslagen in de vele pittoreske landschappen die zij passeert. 

Zij is geen snelheidsduivel, zij wil zien en gezien worden.

Haar lichaam wordt op de essentiële punten bij elkaar gehouden door tuigjes en andere enerverende hechte verbindingen, degelijk en solide. Haar hart zit op de juiste plaats in haar lijf, net boven de perfecte ronde dingen.

Zij is in het geheel niet solistisch of eenkennig. Zij deelt haar weelde en aura met iedereen met een kleine vorm van frivoliteit en spirituele onbereikbaarheid. Dat schept tenminste ietwat afstand en respect met allen die kunnen zien of haar “vroem vroem” hart kunnen voelen en horen.

Haar zitvlak dan, dat is strak gevormd in de juiste proporties, maar niet te zacht, het weerstaat weersinvloeden en alle hobbelingen die zij op haar levenspad ontmoet.

Zij is frank en vrij, een ware gestroomlijnde perfectie. Maar toch is haar bottige massa ontzettend zwaar bijna niet op te tillen, wellicht een keizerin op haar gouden 18 karaats troon.

Onderaan in het middelpunt van haar essentie maakt zij een solide driehoek verbinding met de rondingen en de standaard op moeder aarde.

Dat u het weet, ik heb het over de motor die net met de lichaamssappen dus benzine is afgetankt. De vrouwelijke tankbediende – ik vraag mij af waarom zij staat afgebeeld- heeft net de tankkraan dichtgedraaid. Waarom zij lacht, helaas dat weet ik niet.

Ga je vandaag motorrijden zet dan een helm op en verpak je in een veilig pak!

Cyber cops

We schrijven in mijn fantasie het jaar 2050. Mensen worden steeds ouder en de leeftijd van 175 jaar is voor iedereen binnen bereik als een laatste zekerheid. De menselijke gezondheid en de kwaliteit van leven is een High Tech gegeven. Liefde, geluk, maatschappelijke saamhorigheid behoren tot een ver en romantisch verleden. Werken en privé zijn een symbiose aangegaan van de uitkomsten van computer bits, bites en nerds. 

Oorlogen tussen landen worden niet meer gevoerd. Alleen datgene dat de persoonlijke cirkel van invloed raakt wordt nauwgezet bekeken, verdedigd en disposed.

Werkeloosheid bestaat niet meer. De ordeloosheid is gestegen tot onmetelijke hoogten. Regeringen gaan steeds sneller over de kop met hun witte boorden smoesjes en small talk. Misdaadcijfers reizen de pan uit. Elke woning heeft een hekwerk met stroom. Onverlaten en criminelen worden geëlektrocuteerd bij het passeren van deze beveiligde private area’s, opgeruimd staat netjes!

Mensen zijn bang en verschansen zich in hun koninkrijkjes. Zij kunnen zich bijkans niet meer buiten vertonen en/of verdedigen tegen de hedendaagse fucking violence.

Bendes organiseren zich steeds beter en grijpen de misdadige macht in plaats van de laffe regeringen onder de duim van multinationals. Landen zoals wij deze anno 2015 kenden zijn passé. Regeringen behelzen te grote oncontroleerbare continenten. Europa is een complete chaos, eender als de rest van de wereld.

Net als in The good old days is er een vorm van handhaving nodig. Echter niemand wil meer opstaan uit de overblijfselen van de bres van geweld van een neer gemaaide muur. De wet is een lachertje geworden. De uitvoering van de wet zoals men die in 2015 gewend is in de terminologieën van de trias politica zijn vergaan tot microscopische universele weggewaaide stofdeeltjes.

The time of the good old cops die je ongekunsteld kunt aansturen op alles wat kennelijk nodig is in de maatschappij is een vér gepasseerd station. Het recht van de sterkste is een onterechte waarheid onder het juk van giga bendes die de continenten hun wil opleggen en naar hun hand zetten. Daar ontkomt zogezegd niets en niemand meer aan.

In oude en vergane tijden zijn mensen bezig geweest met regeren en hebben zij in hun legitimatie de ordehandhaving van en door de politie in hun portefeuille gehad. Alleen de regeringen hebben de menselijke maat en beloning niet gegund aan de jongens en meisjes van Hermandad. 

Uitgeperst als op een oude gammele olijvenpers hebben de politiehandhavers hun liefde voor het vak en betrokkenheid verloren. Niemand is sindsdien meer opgestaan om het vak van politie uit te oefenen.

Aldus heeft computertijdperk van de high Tech nerds een kille oplossing geboden. Puur en alleen de menselijke onvrede heeft de ordeloosheid in de hand gewerkt. Waardoor de multinationals en machthebbers zich gedwongen hebben gevoeld tot machtshandhaving door een nieuw soort politie, de ACC Automatic Cyber Cops.

Voordelen ACCérs. Cyber Cops zijn geïmplementeerd met al het nodige feitenmateriaal. Zij zijn onverwoestbaar. Zij zeuren niet. De arbeidstijdenwet is op hen niet van toepassing. Salaris betaling en loonsverhogingen voor hen is niet nodig. De Cyber Cops hebben geen politie vakbonden meer nodig.

Ook interessant te benoemen is het feit dat zij geen rust nodig hebben. 24/24 7/7 zijn zij in de weer voor al de problemen die bestreden dienen te worden. Zij zijn correct en meedogenloos hard in hun optreden. Blessures kennen zij niet. Lichaamsonderdelen worden snel vervangen bij defecten. De Cyber Cops kennen geen angst, psychisch leed, stress of conditiegebreken.  

Zij zijn altijd in topvorm, exact en accuraat in optreden. Zij registreren alles wat op hun pad komt. Zij komen met de oplossing, goedschiks of kwaadschiks. In hun kielzog rijden ontelbare ambulances en auto’s van begrafenisondernemers mee om eventuele opponenten van het rechtssysteem op te vangen, te consulteren of naar hun laatste rustplaats (R.I.P) te begeleiden. De bureaucratie is uit den Boze, totally erased. Slechts één YouTube achtig filmpje als getuige van hun acties. Voldoende bewijs voor judge en jury.

De toekomst is ongewis. We worden veel te oud, te ongedurig en vooral ongelukkig. 

In 2015 had er een rem op gezet dienen te worden. Goedbetaalde politiemensen voor een goedbetaalde job met humane schriftelijke verantwoording naar justitie onder controle van het rechtssysteem van Napoleon, de code de penale. Nu is het bijna te laat. Het is 5 voor 12. De mensheid vlucht weg van moeder aarde door overbevolking, angst en de puinhopen van regeringen en zo.

De aarde staat op springen en dreigt uit haar enge voegen te barsten. Nieuwe leefruimtes worden geïnspecteerd (enterprises) op perspectieven voor menselijke repatriëring. Mars is een planeet bij uitstek met de meeste overlevingskansen voor aardse humanity, vooralsnog.

Het licht op aarde zal uitgaan op een wijze zoals de Maya’s al eeuwen profeteren, namelijk met een grote boem, over en uit met een oorverdovend en oogverblindend supernova dat miljarden jaren later nog kan worden gespot in de Andromeda nevel sterrenplaag.

De rem op wantoestanden kan nog steeds aangetrokken worden.

Aan waardering voor politie zit een reëel prijskaartje maar vooral goede pensioenvoorwaarden opgeplakt. #CAO politie2015    > CAO Politie 2018

Ik heet Belle!

Jij met je perfecte rondingen bent gezegend met een feilloos gestyled gespierd zandlopermodel, een adembenemende happening pur sang. Sensueel en beeldend is jouw presentatie keer op keer. 

Jij bezit een ongekende drive en dynamiek en bent als verboden druppels bloeddoping, dit als statement. Je bent hard gevormd door alle doorstane tegenslagen die je tot het uiterste hebben gedreven in de verschijningsvorm die je nu hebt aangenomen. 

No hard feelings babe, tegen de weerstanden die je hebt moeten verduren tijdens jouw meedogenloze levenslessen. Jij komt sterker uit de strijd dan ooit tevoren. Bijna grotesk wat je hebt moeten doormaken.

Uitgegroeid tot een imaginair gebeeldhouwde beauty net als de Griekse Godin Nike. Jouw figuur is pure kracht, souplesse, lenigheid en gestaalde perfectie in menselijke gedaante. Maar toch ben jij anders. Jouw huid is gepantserd als excellent staal. Ik kom daar in de staart nog op terug.

Pumping iron is jou niet vreemd gezien jouw imposante body. Toch ben je passief, geduldig afwachtend op aandacht zo lang als nodig. Powerplay in vrouwelijke gedaante.

Je innerlijke gedrevenheid dan. Je raakt nooit in paniek, je zweet nooit, je blijft rustig, gedwee, mak als een lam, sterk als super girl van de planeet Krypton. Je komt uit de kronieken van het heelal, dat moet haast wel. Jouw samenstelling is van goddelijke precisie, oogstrelend en hard als ja hoor, staal.

Alle menselijke vormen zou je kunnen aannemen en je daarin vinden. Mogelijk te boetseren onder passie en menselijke warmte of nog heter! Alleen door intense zwoele hitte wordt je liefelijk plooibaar en aanhankelijk.

Wat wil je eigenlijk bereiken? Slechts en alleen maar vastgehouden worden in een innige omhelzing in een dans met een zachte tedere aanraking. Dat is alles wat je voor ogen hebt.

Wanneer je intense eerlijke en hartstochtelijke warmte bespeurt, slechts dan alleen geef je super kansen om lichamelijk te groeien, weg aan je danspartner van het moment. Je hebt geen voorkeuren want iedereen mag je aanraken.

Nee zeggen is geen optie, nooit geweest. Jij discrimineert niet naar innerlijk of uiterlijk en je houdt van humane fairplay. Jij neemt alles zoals het komt en reageert op een positieve wijze.

Een imaginaire stijldans met een ultieme metalen passie is je droomdoel. Dat is je bezieling. Jij blijft zoals je bent geschapen met je feilloze rondingen en adem stokkende sensualiteit. Wat een grandioze onbaatzuchtigheid.

Je huidige compagnon groeit bij eventuele bezieling ook uit tot de gestaalde perfectie. Maar deze partner man of vrouw zal zweten, zwoegen, in een roes of in een kick komen te verkeren maar hij of zij zal zeker pijn in de spieren voelen. Deze fases heb jij al lang achtergelaten. Jij voelt geen pijn meer, alleen maar plezier in de drive van je amice.

Mag ik je naar je naam vragen? Ja hoor ik heet belle. Voor de intimi die mij durven aan te raken; Dumbell.

Ik dans van blijdschap het liefst met staal en spieren, 

Roos Rosa

Roos of Rosa

Kun je je naakte bestaan wapenen tegen naargeestige invloeden van buitenaf? Zit er mogelijk iets in je genen opgeslagen om weerstand te kunnen bieden?

Ja, ik zie het al je bent tot op je tanden bewapend. Op je slanke ranke lijf en nek zitten stekels die venijn spuien en zichtbaar leed toevoegen aan onverlaten die binnen jouw meest dierbaarste persoonlijke afstand durven te komen. 

Jouw groene bladerpracht geeft een meer dan voortreffelijke beschutting en voeding aan jouw aard en bloeiwijze. In een lieflijke omgeving zal je ontpoppen tot een begeerlijke koningin, niet in een hiërarchische verhouding maar in een meer humanere setting met de wereld rondom je. 

Jouw sierlijke lichaam is niet broos noch hard maar lenig en wiegend. Ik noem je Rosa, je bent fris, fruitig, knapperig van meebuigend groen dat net sterk genoeg is om je bloem, je kind, te dragen. Jij neigt graag mee in de richting van de wellevendheid, echte beauty van binnenuit en democratie.

Helaas blijft jouw pracht niet ongezien. Je bent verworden tot een economisch verhandelbare attractie van anderen die jouw solitaire aanwezigheid niet willen sparen. Menselijke robotachtige mechanieken knippen op het juiste profijtige moment jouw navelstreng en vastigheid met moeder aarde meedogenloos door.

Jouw geschreeuw in stilte wordt door niets en niemand gehoord. Je wonden worden afgeblust met een zee van water. In deze stervende zwanenzang zal je nog korte tijd flonkeren en schitteren. Je bent een offer van de tijd dat tentoongesteld zal gaan worden in een vaas of anders.

Je buigt je hoofd al. De economische prosperiteit heeft voorzien in een oneindige reeks van nakomelingen die net als de slachtdieren opgehokt worden tot hun laatste minuut, niet in vrijheid maar in gevangenschap.

Je brengt in je doodstrijd nog net vreugde en tegelijkertijd rouw naar voren. Jouw bloemen zullen zich nog een keer oprichten en fier het aardse bestaan verlaten. Vaker vluchtig geworpen op een zerk om dierbaar gestorvenen te vergezellen op hun tocht naar hun laatste vredige rustplaats.

Een strijd van leven en dood, net als in vele oorlogen, waarin ook alles toegestaan is.

Jammer, het is nooit meer stil ook niet voor minimaal 2 minuten,

Common sense is a flower that doesn't grow in everyone's garden

Lieve Heer toch!

Het valt mij regelmatig op dat vooral in het voorjaar aparte brisante types mijn pad kruisen met flamboyante uitspattingen in kleuren- en fleuren prachten, van bomen tot planten en insectensoorten. Hun levens lijken de wulpse lente- en overige bronstige tijden in te luiden.

In de natuur hupt van alles als het gras twee kontjes hoog is, er zijn er die van burlen houden met hun Bambi achtige ogen en liefelijke bruine schutkleuren. Lammeren blaten in hun zwarte en grijswitte kleuren achter hun moeders aan in de kleine groene steppes tussen de afrasteringen.

De mens doet ook mee. Vooral die van de 50+ in de tweede jeugd met ronkende motoren, bolides met open daken, in en out prachtig gestyld. De rest voelt de adrenaline van de natuur en trekt de volume knoppen open van hun getto soundblasters want hun keus is de beste en iedereen moet er vooral getuige van zijn, ondanks hevige oorpijnen en migraine die e.e.a. met zich mee schijnt te brengen.

Jacco dan, hij heeft een nieuwe camera, pentax opzij gezet en met nog scherpere finesse jaagt hij op plaatjes zoals de holenmens vroeger op zijn prooi in vlees of vrouw. Daarbij een spreekwoordelijke knots in zijn slaghand vasthoudend.

Dan wordt een vliegende (red-hot) schone fotografisch geschoten. Haar vormen zijn wulps, rond, uitdagend, oogstrelend maar vooral verblindend. Zij vliegt bekoorlijk in de rondte op zoek naar voedsel en voortplanting. Onder haar harnas zit haar vliesachtige bustehouder of onderkleding als een ware beschermlaag tussen lichaam en harnas. De vliesachtige armen maken dat deze schone kan opstijgen en rondvliegen naar de mooie affaires in deze wereld die er voor haar toe doen.

Haar gezicht is lieflijk zwart geschminkt met accenten en contouren die je met het normale blote oog niet kunt zien. Een geraffineerd gestroomlijnde visie met een robotachtige blik in de ogen. Doe dat maar eens na met de menselijke mascara en oog make-up. Haar lippen zijn zwoel klaar om toe te happen, te kussen of te bijten indien nodig bij vliegende macho soortgenoten in aantocht. Zij bepaald de amoureuze kant op haar tijd en voorwaarden. Hey mannetjes geduld is hier een schone zaak en op zijn plaats.

Ik herinner mij plots dat een dergelijke liefelijke dame in aantocht op mijn armen is geland een zomer terug. Passie, onbeantwoorde liefde of lust kon ik toen niet ontdekken. Wel heeft zij mijn arm als een catwalk gebruikt. Ik heb haar laten begaan in haar oogstrelend korset met zwarte punten. Ik heb me nog bedacht dat of zij door een hagelgeweer zou zijn aangeschoten maar de 7 zwarte stippen zijn als een emaillen laag ingesmolten in haar harnas. Zij is ge-catwalkt zonder ontberingen met een
zinderend applaus in stilte, van mijn kant. Ik heb haar met plezier bekeken en geen strobreed op haar pad gelegd. Volgens mij een tevreden beestje tot dan toe.

Plots heb ik een venijnige steek gevoeld. Mijn vlees is kennelijk meer dan welkom geweest als voedsel tussen haar kaken en andere bijtmiddelen en afgeroomd met haar bijtende pies. Ja, dat kunnen deze liefelijk ogende beestjes als geen ander.

Zij heeft in ieder geval genoten op mijn catwalk en als dank heeft zij haar pijnlijke sporen in mijn vlees achtergelaten. Waarom? Voor haar en weet en voor mij een prangende vraag. Op het moment dat ik haar venijn heb gevoeld is zij opgestegen naar grote prettige hoogten om te doen wat lieveheersbeestje nou eenmaal doen. Wat? ik zou het niet weten.

Nu is het weer tijd voor deze beestjes. Ik vind het moeilijk om er lieveheer voor te zetten. Misschien willen ze de mens laten voelen wat alleen de mens zoal vernietigen kan of zo! In stilte in het minieme klein, als statement.

Freedom

Once you were small, fragile, lovely but also stricken with a smooth touch of boldness under your skin. You were born in a time when there are no handwritten laws.

Edicts are pronounced by the corrupt rulers or authorities. But you were born without a golden spoon in your mouth. That means since your early childhood, bowing to your masters.

You are in your early existence clergy and physically damaged and abused in your intimate virgin childlike innocence and -zones. Without consequences for the lusty culprits. Your educators have swapped you during a meal for a plate with tepid and cowardly food.

At this awful early time you have forgotten to express your own grief. Many tears dried up and died on your cheeks and lips, until the last tear pales in the face of your miserable life so far.

The secular ingratitude, the corruption, the manipulation of your body and mind by others appear not withstand strong your mental abilities. In the hard school of life is to sink or swim. You stay happily on your mistrial grounds.

What keeps you straight up? You do not know. Eventually your intrinsic values prove an invisible protective coating to superimpose your soul and spirit. So your following the initial step towards physical resistance, with a majority of survival sense.

What do you need to put in resistance? You do not know, far too young at age. But fortunately the progres of developing your mind is swith. Gradually your body, mind and soul together forged a virtual clenched fist.

Also cunning, trickery and deceit are items you use for your own benefits. Soon your strength increases physical. Thus you make your second major step towards survival.

The second step is that the roles playfully begins to turn around in your direction. You outcome your own comfort zone. Abusers, now are fooled very hard by you. Secretly, playful and cunning are key concepts in the new plan for a better future.

In this dictated lawless time the fightingscene is the arena and the use of swords and shields. You are not yet one of them. Gladiators practice together in martial arts and some seem to survive in the arena in brutal battles by defeating the opponent gladiator.

During the brutal conception between your mother and the perpetrator - a fighter to the death - you became the living fruit of a brutal birth. Let these genetic traits now come in handy. Another advantage beyond your extreme beauty looks.

You found eventually a coach -a slave- who teaches you techniques and tactics to survive and to kill, Yeh! You improve these skills on daily routine for many hard years. Commitment to rebellion, revenge or defending your life and kill the opponent will turn out as this need, comes your way. 

Eventually you're going to live in nature and you have to fight your way out to this hard free life. You have many abusers permanently silenced by deathly sharp sword blows. Your sweet revenge is beautiful. An eye for an eye and a tooth for tooth. That is how it is. They took the gamble to block the way of your life path, disastrous. They don't can do this a second time. Their debauched mutilated dead bodies are the last evidence of their bloodely defeate.

The faith in humanity you have lost. In peace, tranquility and wisdom you will live your life under a free sky. Whether you remain solitary life is yet uncertainty. The future will tell if the time is right to make a right choise in this matter.

One advantage you have already,  since your birth, you are especially handsome woman with beautiful blond golden locks!

But your picture is photoshopped!

One drawback, people remain poor and greedy for power.

Domus

Onder een brug aan een rivier ligt een ingedeukte grote kartonnen doos. Er steken twee modderige voeten uit. Bouwkundig een farce, behalve voor zijn bewoner. Het is zijn huis. De hemel is zijn dak verder niets. Zomers warm en s ’winters ijskoud. 

Schoenen heeft hij niet. Voeten zijn gehard door ruw dik onooglijk eelt. Zijn lichaam is tenger en vies. Schoonwassen zou hem lekker doen ruiken, maar dan verdwijnt zijn laatste greintje weerbaarheid. 

Eten en drinken gaan bij hem niet volgens de schijf van vijf, maar volgens de onhygiënische restanten in vuilnisbakken. Is het mogelijk om zo te blijven leven en waarom deze (on)vrijwillig gemaakte keuze?

Heeft de man genoeg van de maatschappelijke carrière of politieke correctheid, de betalingsdiscipline van de belastingwetgeving of heeft hij het hoofd buigen en in de maat lopen, opgegeven?

Zijn huis is mobiel, inklapbaar wanneer hij door de handhavers wordt verwijderd. Bijkomend voordeel, zijn tegenwoordig huis kost niets en is volledig recyclebaar. Steeds weer steekt hij ongestraft zijn huis in de brand. Van de restwarmte geniet hij, voor slechts een kort moment, maar dan toch.

Een nieuwe woning zoeken gaat snel. Een gratis kartonnen doos vinden diens uiteinden uitklappen en voilà de woning is klaar voor gebruik, met gratis buitenairco zonder het irritante mechanische gezoem.

Als jong kind ben ik beschermd opgevoed met mijn familie in een woning van steen met een stevig pannendak. Verwarming slechts in een kamer via de kolenhaard, welke warmte en genegenheid uitspuwt. Als kind weet ik niet beter. Naar bed gaan in een ijskoude slaapkamer. Snel warm worden door de kruik, wat een luxe toen. 

’s Morgens niet naar buiten kunnen kijken door de bevroren ruiten met ijs-rozetten erop.

Overdag buiten spelen met kinderen, warm gekleed in de kou ravotten. Het computertijdperk is dan nog niet aangebroken.

Tegenwoordig zijn huizen super-de-luxe. Het verondersteld geluk ligt via een elektrisch infuus aan de social media vastgeklemd. De wereld ligt binnen bereik in de woning.

Veel woningen staan onder water, lezen we in de krant. Het dak is niet kapot, water loopt niet ongeremd door de gang. Nee, de hypotheekschuld is groter dan de economische waarde.

De man in de kartonnen doos is wel schuldenvrij. Hij is met niets gekomen en neemt afscheid van het leven materieel gezien, nagenoeg met niets. In zijn hart zit een ongekende niet te bevatten rijkdom van tevredenheid.

Waarschijnlijk zal niemand hem volgen op zijn pad en dus blijft hij alleen achter,

Een amfibie in huis!

Padden (bufo’s) en kikkers (anura) en dergelijke amfibieën zijn niet bang om nat te worden. Ze zoeken een habitat of veilig onderkomen ergens in Europa. Waar, dat maakt hen niet zoveel uit. Er moet wel vreedzaam geleefd kunnen worden in co existentie met anderen, lees groteren in de voedselketens op aarde.

Een bufo heeft maling aan (lands)grenzen of op notarieel papier beslechte eigendomsrechten. Daar waar Bufo gaat, daar staat hij en doet zijn ding. Bufo is met weinig tevreden en leeft in volledige harmonie met zijn omgeving. 

Het voordeel van bufo is dat ie zijn kop dichthoudt, althans je hoort hem niet. Zijn neef Anura is gezegend met een kwakblaas. Vooral nodig als lokinstrument voor soortgenoten. Maakt af en toe een herrie in het voorjaar waar je niet goed van wordt (vals zingen) vooral als ze in een orkest een deuntje mee kwaken of kwekken.

Mijn woning heeft exterieur een stenen trap. Onderin is er een putje gemaakt om doorsluizend hemelwater waardig en selectief af te voeren als een waterval. Dit putje ligt ingebed in een stenen vloer. De cementophoging onder de stenen zou eigenlijk afgemeten recht en waterdicht moeten zijn.

Nou wil het feit dat mogelijk hemelwater debet is aan een slijtingsproces van rul cement. Want er zijn net als in een grot een aantal ruimtes ontstaan die NU een plezant, lees plezierig,  onderkomen geeft aan onze bufo, sinds jaar en dag.

Ik weet niet hoe oud een bufo kan worden maar hij is een vaste kraker en deel-huisgenoot geworden van ons menselijk habitat. Hij leeft van insecten en op zijn stenen onderkomen met uitstulpingen binnen zijn bereik wordt nooit en te nimmer een dood insect of überhaupt een insect aangetroffen.

Wij van de menselijke tak voeren hem niet, we geven hem als blijk van waardering genoeg vrije ruimte om zijn eigen ding te kunnen en blijven doen. Wat we wel zien is dat bufo met zijn soortgenoten kan communiceren op een verbale- maar ook op een non verbale aard en voortplantingswijze. Hij heeft geloof in de labiele toekomst en vindt het vooral prettig “toeven” bij mij en mijn gezin. Hij betaalt geen huur maar neemt gewoon zijn leefplekje in, in ons habitat. Leuk hé!

Bufo heeft ons ook deelgenoot gemaakt om zijn en onze eventuele angsten te overwinnen. We zijn gewend zo niet gehecht geraakt aan hem. Wij zijn niet meer bang voor hem en hij is helemaal niet bang voor ons. Het is wel altijd uitkijken geblazen om niet op hem te trappen. Dat komt door zijn camouflagepak en –kleuren maar ook omdat hij angstvrij is. De mens –wij dus- hebben hem nog nooit een strootje in zijn weg of op zijn pad gelegd.

Volgens mij denkt hij  van;  ik trap niet op jullie mensen dus dan zullen jullie ook niet op mij trappen….  Toch weer een mooie geweldloze gedachte.

Alleen, Bufo weet niet dat wij veel zwaarder zijn dan omgekeerd evenredig het geval is.

De laatste tijd gaat hij helemaal niet meer opzij en blijft als het ware in het looppad staan als een ridder te paard op een smalle brug, getooid met lans en schild en harnas.

Hij wacht ons op op zijn ingenomen eigen territorium onderin op de stenen plavuizen vloer. Dat is his world geworden. Er liggen bladeren en het is er zwoel en vochtig nat. Kortom een ware vakantieplek voor onze Bufo.

Vanmorgen is het weer zover. Hij staat als het ware breed geschouderd op zijn “vloerdomein”. Er ligt een hoop bladeren en veger en blik staan klaar om zijn overzicht en territoir overzichtelijk te maken. Bufo denkt er niet aan om ook maar een centimeter opzij te gaan voor zijn menselijke onderdanen zoals hij mij en mijn gezin schijnt in te schatten.

Fier, trots en onbewogen als een standbeeld, star voor mij en mijn gezin om de komende confrontatie als het ware snel af te slaan. Ik begrijp zijn gematigde offensieve houding niet. Bovendien heeft bufo  priemende, verzengende en dwingende ogen die groter lijken als zijn eigen lijf en leden.

Bufo is in staat om verbaal en non verbaal in staat om te communiceren. Want in het uitgeslepen onderkomen zit zijn soortgenoot van andere kunne. Hoe ik dat weet? Zoiets zie je. Maar dan moet je wel het hele plaatje kunnen en willen zien.

Als ik weer een keer de blader omgeving heb gekuist met veger en blik blijkt pas waarom Bufo er staat als een ware rots in de branding. Zijn vrouwtje is voor driekwart weggekropen in hun onderkomen. Echter plots beweegt er nog iets op de plavuizen. Een miniatuur Bufo van 3 cm. Meneer Bufo is non verbaal aan de slag geweest –tjakka- en heeft zijn AOW en nageslacht veilig gesteld.

Ik denk dat de natuur en dan in het bijzonder alle andere wezens dan de mens meer vertrouwen hebben dat het weer goed komt, dan andersom. Later blijkt dat er nog een verder Bufo kleintje wandelt met een lichaamsscore van bijkans 1 cm. Deze laatste is wel bang want hij kruipt bij het zien van mijn cameralens weg tegen de muur.

Dus de uitkomst van de symbiose is dat ik het Bufo onderkomen niet opnieuw kan en mag dichtmaken met cement en dat we elkaar moeten blijven tolereren. Het enige dat ik wil bespreken met Bufo senior is dat er slechts een beperkt aantal plaatsen zijn in zijn onderkomen. Hij heeft recht op wat hij nu heeft ingenomen. Ik wil echter geen verdere uitbreiding van Bufo. Het schijnt dat ik me hiervoor geen zorgen hoef te maken want in tegenstelling tot de mens weet de Bufo van natura wanneer genoeg, genoeg is. Hoop ik!

Bufo zal mij niet uit mijn woning wegwerken, althans dat hoop ik. Namelijk, jonge Bufo’s gaan zelf voor hun eigen territoir –elders- zorgdragen.

Zo niet dan ga ik aangifte doen van het kraken van mijn woning, have en goed. Of ik kom op voor mijn habitat. Dan moet ik wel wachten tot ie in zijn winterslaap is gedoken om de koude te weerstaan in zijn morbide amfibische natuur. Dan kan ik ‘m gemakkelijk verbannen en verplaatsen. Ik hoop niet dat ik dergelijke stringente maatregelen hoef toe te passen. De toekomst zal het echter uitwijzen.

Bufo’s en vooral Anura’s hebben vele natuurlijke vijanden zoals vissen, vogels, zoogdieren en reptielen. Veel soorten worden direct of indirect bedreigd door de mens, een aantal soorten is hierdoor sterk bedreigd of uitgestorven. Ze worden NU gelukkig vaak beschermd door de WET.

Het Bufo mannetje is veel kleiner en schijnbaar hulpelozer dan zijn vrouwtje…. Baas boven baas!