Pasen 2019

Pasen in NL. Warm weer 26 gr Celsius, brunch gelegenheden (all you can eat) zijn overvol, genieten van elkaar en bovenal met elkaar. 

Auto’s op de overvolle parkeerplaatsen. Gasten zitten krap en ruggelings met de andere anonieme genieters in deze horeca achtige establishments, te genieten. 

Dit zijn de te mooie  piketpaaltjes anno 2019 om vooral niet te missen.

Pasen is de belangrijkste  christelijke feestdag want Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging. 

Dat moet gevierd worden ook al is de vastentijd nog niet teneinde! Kerken zijn overvol om het woord van Jezus te kunnen aanhoren.

Op goede vrijdag jongsleden nog vleesloos, maar vanaf afgelopen zaterdag zeg maar de dag van de Kennedymars in Sittard, zijn tal van versnaperingen en dierlijke proteïne meer dan plichtmatig op te voeren in de feeërieke menu’s van de Horeca.

Kinderen gaan naar hun ouders, kindskinderen rapen paaseieren, echte en/of bruine- of witte van chocoladecacao vervaardigd en ingewikkeld in de meest grandioos voorstelbare zilverpapieren kleurenpallets.

Het familiegevoel wordt waar nodig gefinetuned. Vetes en sores en hebzuchten worden begraven. Gelukkig paasfeest wordt er frequent gemeend gehand-drukt, ook al is deze gedachte maar voor heel eventjes…een vluchtige realiteit. 2019 is nog lang genoeg als voedingsbodem voor hernieuwde twisten en onenigheden. Expres en goed bedoeld of per ongeluk…

Waarom verhaal ik hierover,? Dat komt door bovenstaande foto van de bijna slaven Josy-6, Bertha-6 en Sophie-10. Afgedrukt in 1912 in “South Carolina USA. Het kinderwetje van Van Houten uit 1874 is in NL ingevoerd en de leerplicht volgt alras in 1901 omdat de wet van Van houten geen zoden aan de dijk zette. 

Het idee is goed maar de realiteit is anders en zuur afdwingbaar. Zo ook in de USA. In 1912 klopt het nog steeds niet, daar in South Carolina.

De kinderen zijn doodop door lange werkdagen als moderne slaven. Hun handen zijn ontveld en kapot gewerkt. Persoonlijke hygiëne is er niet. Kleding wordt afgedragen tot het finaal kapot is door slijt en stank.  Ogen staan doods. Ontsnapping naar een beter leven of een vlucht aan deze hel op aarde is er niet. Plezier is er slechts en alleen voor de rijken, niet voor de kinderen. Spelen is ingeruild voor hard buttelen en de harde hand bij niet opvolgen of luisteren....

De kinderen zijn te jong en gedwongen door volwassenen, die of niet beter weten of elk menselijk gevoel in hun lijf en leden missen.

Om 04.00 uur s-nachts beginnen met een vel te lange en harde werkdag voor een 6jarige is niet normaal, ook toen niet….

Deze kinderen van de foto zijn al lang niet meer onder ons. Ik vraag me af of zij nog geluk gekend hebben in hun armoedig bestaan,

2^e paasdag in NL. Ikea, here we come.......

UP AND DOWN HILL IN BROENSEM

 
Niet met jolly jumper onderweg maar met stylo. Een verweerd stalen ros, dat dan weer wel. Oud, versleten, verweerd gezicht, sterk nog steeds, lasten dragend onder verzwarende omstandigheden net als ik, over een rustig tracé met rotondes en afwisselende straatverlichting overdag in groen en rood. 

Netjes stallen wij stylo droog en beschut bij de Schrieversheide. Stylo zal trouw op ons wachten. Maar hij is gewond en lekt zijn bloederige olie eigenschappen, als hij maar niet in het zicht van de haven leegbloedt. 

Woensdag gaat hij naar de stylo dokter. Ik hoop niet dat ik hem moet laten euthanaseren. Dat zou mij veel leed doen voor mijn -al 13 jaar- trouwe vriend. Hoop doet leven, nietwaar! Maar als het moet dan moet het, brrrrr......

Goed gemutst en voorzien van stevig schoenenmateriaal gaan we op weg via de longwalk route op de hei. Via bospaden, omhoog en weer omlaag. De knoppen van de gepasseerde bomen en struiken zitten barstenvol goede moed en voorjaarssappen om luikend te ontspringen bij de warmte van ietsiepietsie nederdalende zonnestralen, die óns loopbaan pad daar, super aangenaam maken.

Dan zien we een mooi panorama aan onze ooglensen voorbij paraderen. Net als in de woestijn met een rode beek als fata morgana dwingend om langs te gaan door honger en dorst aangedreven...

Ik waan mij als in de western met Bud en Terence (niet die van Huang) maar HILL. Wij gaan dan ook up hill door het witte droge kietelende zand, meter na meter. De schoenen zijn niet moe en kennen geen dorst, dus wij ook niet. Gestaag volharden wij op onze route. 

Down hill is geen optie op deze quest for stretching en outdoor participatie. Genietend van iedere stap in Broensem op diens hei. Het panorama blijft langszij met ons meetorsen, zover onze ogen reiken.

Dan vinden wij het etablissement en bestellen wij een rond smakelijk gerecht. Niet de lachwekkende pratsjerige bonen van Bud en Terence maar wel een gerecht van oogstrelende kleur en eendere omvang.

Even later spelen de weergoden op en plensen hagel en natte sneeuw over de hei en haar kroost.

Even maar en vooral plaatselijk, nat, koud en guur.

Bijna thuis samen met de trouwe stylo is daar alles droog zonder deze dag ook maar nat te zijn geweest.

Helaas stylo bloedt nog steeds, heeft hij een opleving of levert hij een van zijn laatste krachtinspanningen voor ons, zal ik 911 bellen? Of wachten tot woensdag voor consult bij de stylo dokter......

Fijn weekend voor jullie,
Gr Han

Hagelstenen

Het ene moment loop je in de natuur, onbezonnen, leergierig voor de momenten die eraan staan te komen. In petto. 

Samen met mijn lief loop ik kilometer na kilometer gezwift,  onvermoeid pas na pas op de heenweg de wind mee, op de terugweg wind  -koud- van voren- linea recta tegen  onze smoelen gekant.

Sportief zijn onze schoenen, opgewassen tegen de vele af te leggen kilometers per pedis apostolorum. 

De route loopt van Geilenkirchen in de richting Ubach Palenberg, in Germany uiteraard. NRW voor de liefhebbers. 

Germany is groot, soms te groot. Je kunt lopen wat je belieft maar je zult nooit alles kunnen zien, dat is nu eenmaal zo.

Het Wurmtal is the place to be voor mijn lief en ik, puur genietend van de omgeving, zonder honger want die is oorverdovend gestild in hartje Geilenkirchen via een superbrunch in een gezellige Gaststätte met overheerlijke spijs en drank ohne Ende, bijkans. Dat mag wel voor een keer.

De ingeslagen calorieën worden meter na meter verbruikt on our tour of duty of the fittest. Mooi deze tijd, deze plaats, dit moment, deze natuur, afgelegen dat dan weer wel. Wij ontdekken deze exclusiviteit in het Wurmtal puur per toeval.

Tegenwoordig zien veel mensen ze vliegen op weg naar verre Oriëntaalse oorden en mystieken, die als je echt wil, vlak naast je op je levenspad meelopen. Vastgehouden met camera’s selfies en meer van deze commerciële reclamistische bombarie. 

Een SelfieVraag, geniet je van de shot van de exhobistische Selfie of van het moment waar je aan het genieten bent, puur met je intimi.

Enfin, de Romeinen uit zuid Europa hebben via hun Via Appia, 2000 jaren geleden ook al de pracht en de praal van de de mythische omgeving van het Wurmtal ontdekt en hebben zich hier gevestigd. 

De vele afgelegde kilometers hebben karrevrachten aan vuil en stof en viezigheid in hun sandalen geabsorbeerd en meegenomen op hun overwinningstoer.

Daar waar de Romeinen gekomen zijn hebben ze zich neder gelaten en hebben zij vestingen, heirwegen en badhuizen gebouwd. Genietend van helend water op of nabij natuurbronnen via Romeinse spitsroeden of superb gevoel voor heil, heling en zalving.

Na veldslagen of overwinningen pur sang als ware Angstgegner voor boeren en buitenlui. Spitsvondig en beheerst in de omgang met de disciplines van de korte zwaarden en schilden tegen vaak ignorante tegenstanders. Ook toen al het credo, techniek gaat voor domme kracht.

Overwinningsroes vs slavernij en vernedering van de overwonnenen.

Weer enfin, ook de overwinnaars van toen zijn verslagen door nieuwe overwinnaars. Denk maar eens aan de slag bij het Teutoburgewald waar de Germanen, de romeinen de baas zijn geworden, na een jarenlang mêlee.

Tegenwoordig zijn de vondsten uit het verre verleden weer een antieke ontdekking die ons ernstig nieuwsgierig maakt naar ons collectief verleden en afkomst, ook wel geschiedenis genoemd,

De vesting in het Wurmtal  is verwoest met grof geweld. Nagenoeg met de bodem gelijkgemaakt en bijna extinguished maar nog net niet helemaal. De fenix van overblijvend steenmateriaal heeft de basis gelukkig nog bijeen kunnen houden…voor het nageslacht, of voor ons passanten die een en ander wel kunnen appreciëren.

Tegenwoordig staan er excellente plakkaten met informatie hoe het eens was, bij de Romeinse badplaats. Afgeblust met arbitraire graffiti van onnozelaars als ondankbare mentaliteit  van onze huidige verwrongen tijdgeest.

Ik verwonder mij daar steeds meer over. Deze perverse uitingen die in het Wurmtal bij het Romeins Badhuis die het vredelievend karakter van wat eens was, stilletjes en ergerlijk tenietdoen. Ondanks de ongedwongen inzet van velen die deze geschiedenis wel waarderen en daar moeite voor gedaan hebben.

Mijn lief en ik slijten op onze moderne sandalen net als toen de romeinen gestaag verder, dankend in onze herinnering voor dit achtergelaten moois. Na de mooie ruïnes is er oog voor een kabbelend beekje, dat ons lonkt als een Lorelei met stereotiep lonkend water klater muzikaal bijeengegaard  met stroomversnellingen door kunstmatige aangebrachte hoogteverschillen. 

Zou er forel zwemmen in deze wonderbaarlijke stroom? Wie of wat zwemt daar tegen de stroom in? Wie het weet mag het zeggen.

Het verharde weggetje baant steeds verder onder onze spreekwoordelijke sandalen uit  en brengt de natuur met de hedendaagse cultuur zij aan zij. Elkaar verdragen. Wel dwingend door ooit dampend bitumen, maar ja dit bitumen is functioneel net zoals de Romeinse Heirwegen van toen. 

Nu mogelijk boven op elkaar uitgemeten. Het logische pad volgend naar verplaatsbaarheid van A naar B, beauty en noodzaak van snelligheid als economische basis gedachte, ook toen al!

De natuur neemt steeds meer en sneller terug van wat eens is afgenomen. Namelijk richting Ubach Palenberg lopen mijn lief en ik door een bosschage, een limeriek natuurverschijnsel, de natuur blijft namelijk op de loer liggen en wint het uiteindelijk van steen, bitumen en metaal. De natuur niet, maar de rest vergaat langzaam maar zeker richting afgrond, daar helpt uiteindelijk niets tegen.

We lopen in de boschage en plots wordt ik gewenkt door een boom vol met prachtige weerlichtende bloei en bloesem van de lente, gelijk als hagelstenen die liefelijk en tegelijk vernietigend kunnen zijn.

Zou het Romeins badhuis in het Wurmtal vernietigd zijn door de wraakzuchtige onderdrukte mens of door de lange adem van de natuur met de helse hagelstenen bloei, of onderaardse wortelbehandelingen, zonder verdovingen…..

Greetz Han

Zwart, wit en grijs

Zwart en wit zijn bijkans verboden kleuren om heden ten dage te noemen of te etaleren. 

Alles wat hiermee te maken heeft of een accent naar het duistere verleden en is bijna als een misdaad te betitelen.

Niet gekeken naar culturen of omgangsvormen in het land van vestiging. Nieuwe ogen dwingen, zal ik maar zeggen…helaas.

Anti geluk en aangevallen waarden, speels dwingend en politiek gemasseerd tot nieuwe verworvenheid en deceptie van het verleden van het tot dusver ongevaarlijk geachte zwart en wit.

Vrije meningsuitingen zijn verworden tot een doffe valselijk geachte glans.


Zwart, wit en grijs dan,


Op het groene weelderige malse sappige gras sta jij met dan gemodelleerd naar een te bereiken compositie waarin zwart, wit en grijs elkaar aftasten, beroeren en appreciëren.

Jouw weelderige vormen mogen er zijn. Gegeseld door de zon en weldadig vermengd met de wind en geaccentueerd met een glanzende bodylotion, die jouw wulpse vormen doen uitvergroten.

Rondingen en welvingen die adembenemend mooi staan aan de waterkant, schaduwen opwerpend op de waterspiegel. Vrouwelijk als een nimf of lorelei, vast op een rots, de omgeving regulerend.

Het waterpeil is sereen zacht en wiegt mee om deze foto compositie te doen slagen.

Jouw schepping is gedurfd, modern ook toen al verketterd vanwege mogelijk geachte flowerpower impulsen against the establishment van de oude grijze antieke garde.

Geen Italiaanse Ferrari, Bugatti of Fiat maar wel met de flair van immigranten in Amerika gemaakt naar oude normen en waarden uit zuidelijk Europa en verder ontwikkeld en gemodelleerd in het land van Uncle Sam.

Grijs en modern zijn samengevoegd als een fenix uit zwarte- en witte tinten. Grijs is het resultaat van menging, hot, modern, vlot, excentrisch en lenig. Ineengevlochten met metaal als bovenste laag, onderhuids gekerfd en gegriefd bovenhuids, speels, lach’s en economisch correct, na veel vijven en zessen.

De economie van de oude- en nieuwe garde omarmen dit illustere samenspel van wulpse curven, gewaagde uitdossing en sexappeal.

De motorgeluiden klinken stereofonisch volwassen, ruig en indringend voor de adepte clientèle.

Langs jouw grijze aanwezigheid staat wit en zwart hand in hand beroering zoekend met established grijs in metaal, in beweging, met plezier, volle tank en lege beurs,

Witte handschoenen omvatten het stuur en de zwarte robe raakt het compartiment om samen de horizon op te zoeken naar…..geluk, vrede, hartstocht of avontuur