Het ene moment loop je in de natuur, onbezonnen, leergierig
voor de momenten die eraan staan te komen. In petto.
Samen met mijn lief loop
ik kilometer na kilometer gezwift,
onvermoeid pas na pas op de heenweg de wind mee, op de terugweg
wind -koud- van voren- linea recta tegen
onze smoelen gekant.
Sportief zijn onze schoenen, opgewassen tegen de vele af te
leggen kilometers per pedis apostolorum.
De route loopt van Geilenkirchen in de richting Ubach Palenberg,
in Germany uiteraard. NRW voor de liefhebbers.
Germany is groot, soms te groot.
Je kunt lopen wat je belieft maar je zult nooit alles kunnen zien, dat is nu
eenmaal zo.
Het Wurmtal is the place to be voor mijn lief en ik, puur
genietend van de omgeving, zonder honger want die is oorverdovend gestild in
hartje Geilenkirchen via een superbrunch in een gezellige Gaststätte met overheerlijke
spijs en drank ohne Ende, bijkans. Dat mag wel voor een keer.
De ingeslagen calorieën worden meter na meter verbruikt on
our tour of duty of the fittest. Mooi deze tijd, deze plaats, dit moment, deze
natuur, afgelegen dat dan weer wel. Wij ontdekken deze exclusiviteit in het Wurmtal
puur per toeval.
Tegenwoordig zien veel mensen ze vliegen op weg naar verre Oriëntaalse
oorden en mystieken, die als je echt wil, vlak naast je op je levenspad meelopen.
Vastgehouden met camera’s selfies en meer van deze commerciële reclamistische bombarie.
Een SelfieVraag, geniet je van de shot van de exhobistische Selfie of van het
moment waar je aan het genieten bent, puur met je intimi.
Enfin, de
Romeinen uit zuid Europa hebben via hun Via Appia, 2000 jaren geleden ook al de
pracht en de praal van de de mythische omgeving van het Wurmtal ontdekt en hebben
zich hier gevestigd.
De vele afgelegde kilometers hebben karrevrachten aan vuil
en stof en viezigheid in hun sandalen geabsorbeerd en meegenomen op hun overwinningstoer.
Daar waar de Romeinen gekomen zijn hebben ze zich neder gelaten
en hebben zij vestingen, heirwegen en badhuizen gebouwd. Genietend van helend
water op of nabij natuurbronnen via Romeinse spitsroeden of superb gevoel voor
heil, heling en zalving.
Na veldslagen of overwinningen pur sang als ware Angstgegner
voor boeren en buitenlui. Spitsvondig en beheerst in de omgang met de disciplines
van de korte zwaarden en schilden tegen vaak ignorante tegenstanders. Ook toen
al het credo, techniek gaat voor domme kracht.
Overwinningsroes vs slavernij en vernedering van de
overwonnenen.
Weer enfin, ook
de overwinnaars van toen zijn verslagen door nieuwe overwinnaars. Denk maar
eens aan de slag bij het Teutoburgewald waar de Germanen, de romeinen de baas
zijn geworden, na een jarenlang mêlee.
Tegenwoordig zijn de vondsten uit het verre verleden weer
een antieke ontdekking die ons ernstig nieuwsgierig maakt naar ons collectief
verleden en afkomst, ook wel geschiedenis genoemd,
De vesting in het Wurmtal is verwoest met grof geweld. Nagenoeg met de
bodem gelijkgemaakt en bijna extinguished maar nog net niet helemaal. De fenix
van overblijvend steenmateriaal heeft de basis gelukkig nog bijeen kunnen
houden…voor het nageslacht, of voor ons passanten die een en ander wel kunnen appreciëren.
Tegenwoordig staan er excellente plakkaten met informatie
hoe het eens was, bij de Romeinse badplaats. Afgeblust met arbitraire graffiti
van onnozelaars als ondankbare mentaliteit van onze huidige verwrongen tijdgeest.
Ik verwonder mij daar steeds meer over. Deze perverse uitingen
die in het Wurmtal bij het Romeins Badhuis die het vredelievend karakter van
wat eens was, stilletjes en ergerlijk tenietdoen. Ondanks de ongedwongen inzet
van velen die deze geschiedenis wel waarderen en daar moeite voor gedaan
hebben.
Mijn lief en ik slijten op onze moderne sandalen net als
toen de romeinen gestaag verder, dankend in onze herinnering voor dit achtergelaten
moois. Na de mooie ruïnes is er oog voor een kabbelend beekje, dat ons lonkt
als een Lorelei met stereotiep lonkend water klater muzikaal bijeengegaard met stroomversnellingen door kunstmatige aangebrachte
hoogteverschillen.
Zou er forel zwemmen in deze wonderbaarlijke stroom? Wie of
wat zwemt daar tegen de stroom in? Wie het weet mag het zeggen.
Het verharde weggetje baant steeds verder onder onze spreekwoordelijke
sandalen uit en brengt de natuur met de
hedendaagse cultuur zij aan zij. Elkaar verdragen. Wel dwingend door ooit
dampend bitumen, maar ja dit bitumen is functioneel net zoals de Romeinse
Heirwegen van toen.
Nu mogelijk boven op elkaar uitgemeten. Het logische pad
volgend naar verplaatsbaarheid van A naar B, beauty en noodzaak van snelligheid
als economische basis gedachte, ook toen al!
De natuur neemt steeds meer en sneller terug van wat eens is
afgenomen. Namelijk richting Ubach Palenberg lopen mijn lief en ik door een bosschage,
een limeriek natuurverschijnsel, de natuur blijft namelijk op de loer liggen en
wint het uiteindelijk van steen, bitumen en metaal. De natuur niet, maar de
rest vergaat langzaam maar zeker richting afgrond, daar helpt uiteindelijk
niets tegen.
We lopen in de boschage en plots wordt ik gewenkt door een
boom vol met prachtige weerlichtende bloei en bloesem van de lente, gelijk als hagelstenen
die liefelijk en tegelijk vernietigend kunnen zijn.
Zou het Romeins badhuis in het Wurmtal vernietigd zijn door
de wraakzuchtige onderdrukte mens of door de lange adem van de natuur met de
helse hagelstenen bloei, of onderaardse wortelbehandelingen, zonder verdovingen…..
Greetz Han
