 |
| look alike van de rollatorman |
Dan zit ik tijdens mijn
Revalidatie in een mooie setting te luisteren (wel in het Duits, aber das ist
kein Problem) naar een interessante therapeutische uiteenzetting over spieren
en kracht in relatie tot een wel of niet goed functionerend lijf.
Zonder meer
een interessant onderwerp.
De Therapeut doet zijn betoog heel goed. Hij verhaalt
niet zoals de meesten van zijn collegae het maar trekt de aandacht onder de
aanwezigen door, vragen te stellen.
Voordeel hiervan is dat iedereen met zijn
of haar gedachten bij de les getrokken wordt, positief meedoet in het aandragen
van antwoorden uit een gemêleerd eigen repertoire.
Dan noemt de therapeut de
naam van een heer met een rollator. U weet wel, degene over wie ik geblogd heb
net voor oud en nieuw. tik hierachter op de link voor het verhaal > Een kerstgedachte
Hij is rustig en doet mee
aan de interessante discussie wanneer hem een vraag wordt gesteld. Zijn naam
zal ik later noemen maar ik fantaseer er intussen stevig op los want de
discrepantie die ik met deze naam en de Rollatorman heb is, ongekend en lustig.
Dan is de Schulungs bijeenkomst
afgelopen en sta ik gepland voor de Muki Bude. Dus laat ik het
aanwezigheidsformulier aftekenen (denn so sol das sein) en ga de
trainingsruimte binnen. Bijna alle apparaten zijn bezet. Ik ga als een jager
die op de loer ligt naar een prooi naarstig op zoek naar een vrij
trainingstoestel. Dat is snel gevonden en kan dus ga snel beginnen met mijn revalidatieprogramma.
Voor vandaag heb ik armen, benen en onderrug op mijn performance.
Ik neem plaats op dit
mooie trainingstoestel. Ik kan er twee verschillende oefeningen uitvoeren, toegedacht
voor mijn schouders, rug en triceps.
Ik ga met verve aan de
slag. Vóór mij in mijn vizier, zie ik op een beentoestel de Rollatorman zitten.
Hij doet plichtsgetrouwd zijn oefeningetje en strekt zijn benen een aantal
keren in een z.g. leg extension. Na de inspanningen wacht hij om op adem te
komen en tegelijk de ontzuring toe te laten in zijn smalle frêle benen.
Dan opnieuw en nog eens.
De pauzes zijn groot gemeten in tijdsbestek, voor mij veel te lang. Maar zijn mimiek
en methodieken maken dat ik hem blijf observeren. Ik kan moeilijk de hele tijd
naar de grond staren. Door de buitenramen komen ettelijke zonnestralen naar
binnen die zijn gezicht aaien en weldadig strelen. Hij wordt nóg rustiger.
Vreemd, maar door zijn
rustige presentie word ook ik iets rustiger, kennelijk is dit besmettelijk.
Meer voor hem dan voor mij zal even later blijken.
Ik pak mijn eigen (draad)
oefeningen weer op en ga door met trainen, vele herhalingen met minder kilo’s
aan gewichten. Dan kijk ik de Rollatorman aan van opzij en het is net alsof hij
veranderd is in een vleesgeworden standbeeld in zijn zwarte met de naam Adidas bedrukte
trainingspak.
Ik kijk nog eens en zie dat
zijn kin omlaag wijst en zijn nek aangespannen hangt ondersteund door Atlas de
draaier die zijn hoofd onvermoeibaar omhoog houdt! Stoïcijns, rechtop zittend blijkt mij dat de Rollatorman zijn oogleden aan de binnenkant aan het bestuderen is en
kennelijk verzonken is in diepe overpeinzingen. Ik wil hem niet wakker maken,
want hij en Atlas de draaier zouden kunnen schrikken en het hoofd op de grond doen vallen, in mijn fantasie dat dan weer wel!
Door andere
omgevingsgeluiden wordt de Rollatorman wakker als een dief in de nacht en meteen gaat hij door met zijn
oefeningen alsof hij betrapt is met nietsdoen.
Maar goed dat ik hem niet
bij zijn achternaam Schimanski heb genoemd. Dat zou voor hem pas schrikken geweest zijn.
Ik weet niet of hij met zijn voornaam Horst heet en ik weet ook niet of hij
Tatort volgt of leuk vindt. De fictieve Horst Schimanski is zijn tegenpool in
alles.
Wat ik wel weet is dat de
Rollatorman nu veel beter beweegt en meer zelfvertrouwen heeft dan toen ik hem
voor de 1e keer ontmoet heb.
Voorstelbaar is hij goed
op de hoogte van zijn route op dit trainingsparcours. Zijn rugoperatie is goed
verlopen. De tijdspanne tot volledig herstel duurt hem te lang maar hij kan weer
beter voor zijn vrouw gaan zorgen…..........Nicht Immer aber Immer besser,
PS: De ReHa in Geilenkirchen brengt alles wat jij als cliënt zelf wilt of er voor over hebt om beter te worden. Máár, je moet er wel wat voor doen en overhebben. Namelijk, alles wat je niet oefent of genoegzaam beweegt gaat terug in kracht, lenigheid, conditie en samenstelling van spier tot bot.
Je lichaam zal niet meer investeren in wat jij zelf ook niet wilt of kunt doen. Dat is een navrante vastgestelde wetenschap
ps: Vandaag 15 januari afscheid genomen en gesproken met Herrn Schimanski in de ReHa te Geilenkirchen. Blijkt dat afgelopen week-end zijn vrouw plotseling en onverwacht is overleden na 65 jaar samen lief en leed gedeeld te hebben. De kinderen regelen nu de begrafenis etc. Hij is in de ReHa. Niet om te oefenen denk ik maar om ff de gedachten af te leiden van het overlijden van zijn steun en toeverlaat. Hem veel sterkte toegewenst met zijn intrinsieke ondraaglijke verlies. Ik zag hem bijna denken van kon ik maar naar mijn vrouw.......
tjus Han
