Translate

vrijdag 29 mei 2026

Femke, rust in vrede🐾

Femke — archeoloog, securitybedrijf en natuurgeweld in één klein hondenlichaam

Sommige levende wezens lijken gemaakt voor de eeuwigheid. Onverstoorbaar. Altijd aanwezig. Alsof tijd op hen geen vat heeft.

Zo ook Femke, ons buurmeisje.

De kenmerken van een Cairn Terriër pasten werkelijk naadloos op dit vrolijke schepseltje. Alsof de rasbeschrijving speciaal voor haar geschreven was, ergens in een stoffig Schots hondenarchief door een oude professor met een glas whisky in de hand.

Femke ging keurig op puppycursus en eindigde prompt als beste van haar klas. Niet alleen vanwege haar luisterend vermogen, maar vooral vanwege haar onverwoestbare eigenwijsheid en eigengereidheid.

Een hond die best luisterde… mits het volledig overeenkwam met haar eigen planning.

Haar baasje Jessy liet haar plichtsgetrouw meerdere malen per dag uit. Aan een lijn. Een héél lange lijn. Een lijn die desondanks nog vaak niet lang genoeg bleek. Want die lijn was voor Femke eigenlijk het laatste restje beschaving tussen haarzelf en de grote boze buitenwereld.

Zonder lijn zette zij onmiddellijk haar Oost-Indische oorkleppen op en verdween zij frank en vrij de natuur in, op zoek naar sporen die volgens haar uiterst dringend onderzocht moesten worden. Waarheen die sporen leidden deed er niet toe. Tijdsbesef bestond dan niet meer. Evenals iedere vorm van gehoorzaamheid of selectief luisteren.

Femke werd geregeld getrakteerd op lekkernijen. Als dank daarvoor bewaakte zij huis, haard, Jessy, Ger en eigenlijk de complete straat alsof zij hoofdbeveiliger was van een zwaar bewaakt militair complex.

En omdat zij telkens beloond werd voor haar waakzaamheid, werd zij steeds alerter.

Werkelijk alles vormde een potentieel gevaar. Pratende voorbijgangers. Katten die uitdagend paradeerden in haar blikveld. Passerende honden. Een verdacht bewegend blaadje. En last but not least: rolluiken.

Vooral rolluiken.

Zodra ergens in de straat het bekende rolluikgeluid klonk, veranderde Femke spontaan in een particuliere alarmcentrale met ingebouwde sirenefunctie.

Als een kleine securityfirma op vier pootjes waarschuwde zij de complete omgeving voor naderend onheil dat meestal bestond uit iemand die simpelweg zijn privacy zou kunnen storen🐾

Ook wij gingen geregeld met Femke wandelen.

De procedure was altijd exact hetzelfde.

Nog vóór de begroeting volledig afgerond was, kon zij nauwelijks wachten tot de lijn om haar nek zat. Vervolgens schoot zij met de kracht van een raketlancering vooruit door velden, paden en bossen, alsof ergens een nationale spoedvergadering van honden plaatsvond waar zij absoluut niet te laat mocht komen.

De lange lijn stond daarbij strakker dan strak.

Wij hingen erachter als twee nauwelijks meetellende grassprietjes in een orkaan.

Ongelofelijk hoeveel energie er in zo’n klein schepseltje paste.

Boven de grond was zij geïnteresseerd, maar vooral ónder de grond. Femke was namelijk niet alleen hond, maar tevens archeoloog, bodemonderzoeker en parttime mijnwerker.

Met een fanatisme waar menig CAT-graafmachine respect voor zou hebben begon zij overal te graven naar haar ultieme levensdoel: de mol.

Onverstoorbaar.

Het was maar goed dat de boswachter niet voortdurend in de buurt was wegens graven zonder vergunning of natuurtechnische toestemming.

Femke zou vermoedelijk direct zijn gearresteerd wegens illegale bodemactiviteiten.

Nog een prachtige anekdote.

Jessy had gevraagd of wij “de donkere engel” even wilden uitlaten omdat zij verplichtingen elders hadden. Dus de freule werd thuis opgehaald. Niet met een limousine zoals deze prinses eigenlijk verdiende, maar gewoon — pedis apostolorum — te voet.

De lijn ging om.

Bochten werden amper gehaald.

Binnen twee seconden stonden wij alweer in half rennende galop richting bos, meegesleurd door een hondje van nog geen tien kilo dat blijkbaar over de trekkracht van een middelgrote tractor beschikte.

“Ik heb een ongelofelijke haast” van Herman van Veen was hierbij geen lied meer maar een complete levensbeschrijving.

En toen besloot Donar persoonlijk de hemel open te trekken.

De wolkensluizen gingen wagenwijd open en noodgedwongen weken wij uit naar een enorme boom midden in het bos. Daar stonden wij dan. Doorweekt. Druipend. Schuilend onder een bladerdak waar inmiddels ook complete vogelgezinnen onderdak hadden gezocht.

Maar Femke? Die was pas net warmgedraaid. Vol enthousiasme begon zij opnieuw te graven. En hield niet meer op. Rondjes om de boom. Meer zand. Nog meer zand. Nog iets meer zand.

Wij begonnen ons langzaam af te vragen of deze boom überhaupt nog overeind zou blijven staan. Het leek alsof Femke persoonlijk bezig was een complete ondergrondse parkeergarage aan te leggen.

Na ongeveer een half uur stopte de regen eindelijk. Wij wilden verder. Femke niet.

Die was volledig opgegaan in haar archeologische opgravingen en had vermoedelijk bijna het middelpunt van de aarde bereikt.

Uiteindelijk liep zij toch weer braaf met ons mee. Uitgeput? Geen sprake van. Hooguit even in de energiebesparingsstand.

Op haar hoofd prijkte ondertussen nog een prachtige kluit aarde in de vorm van een kleine piramide. Een stille getuige van haar heroïsche krachtinspanning.

Dit was in 2024. En nog vele wandelingen zouden volgen.

Altijd hetzelfde enthousiaste starttafereel. Altijd dezelfde energie. Altijd die vrolijke ontembaarheid.

Er zijn nog talloze wandelingen, avonturen en gezondheidsverhalen op te sommen, maar de kern van Femke is hiermee geraakt.

Een klein hondje met een enorme aanwezigheid.

Helaas… van het concert des levens krijgt niemand een programma. Ook dit engeltje niet.

Femke werd ongeneeslijk ziek en is op 28 mei j.l. overleden.

Meer dan tien jaar mocht zij vertoeven aan de zijde van Jessy, Ger en kleindochter Jessy. Meer dan tien jaar van wandelingen, blafconcerten, graverij, koppigheid, trouw en onvoorwaardelijke aanwezigheid.

Zij heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten bij iedereen die haar ontmoette.

Aanraken en voelen kan niet meer.

Maar in gedachten blijft zij onverstoorbaar voortwandelen.

Met gespannen lijn.

Neus vooruit.

Op jacht naar het volgende spoor.

En ergens… diep onder een denkbeeldige boom… graaft Femke waarschijnlijk nog steeds verder 🐾

dinsdag 26 mei 2026

La Luna - blijf daar alsjeblieft vanaf

 

🌙 La Luna — blijf daar alsjeblieft vanaf

Daar hangt ze weer.

La Luna. Onaangedaan. Onaanraakbaar. Alsof ze hoog boven onze collectieve menselijke chaos een eeuwigdurende avonddienst draait zonder portofoon, zonder crisisoverleg en zonder nieuwsapp.

Ik sta zojuist buiten. De lucht strakblauw alsof iemand haar zojuist met glasreiniger behandelt. Onderaan onze  haag die zich voorbeeldig gedraagt. 

Geen oorlog. Geen politieke discussie. Geen haast. Geen "meer, meer, meer"-mentaliteit. Alleen groen blad en daarboven de maan. Tevreden hangend alsof ze denkt: zoek het beneden maar uit.

En eerlijk? Ik geef haar groot gelijk.

Wij mensen zijn merkwaardige wezens. We krijgen een planeet cadeau met bossen, zeeën, bergen, walvissen, vlinders, paarden, zonsondergangen en koffie. 

En wat doen we?

We voeren oorlog.

Nog een oorlog.

Nog een oorlog voor de zekerheid.

We bouwen fabrieken, vullen oceanen met plastic, maken ruzie op internet over zaken die drie dagen later alweer vergeten zijn en produceren meer troep dan een peuterspeelzaal na een kinderfeest met limonade en cake.

Zelfs hoog daarboven slingert ruimtepuin rond alsof de mensheid ook van het heelal een rommelzolder maakt. Oude satellieten. Afgebroken onderdelen. Met een beetje pech zweeft er ergens ook nog een verloren USB-kabel rond waarvan niemand nog weet waarvoor die dient.

En daar hangt ze dan.

La Luna. Kalm. Stil. Wijs.

Misschien kijkt ze soms naar beneden. Naar die drukke blauwe knikker vol haastige mensen die altijd denken dat nóg meer het antwoord is. Meer spullen. Meer meningen. Meer snelheid. Minder luisteren. Minder stilstaan.

Misschien schudt de maan heel langzaam haar bleke hoofd.

"Nee jongens," fluistert ze dan. "Niet hier ook."

Laat haar daar maar ongerept hangen. Walhalla. Elysium. Kosmische rustruimte. 

Geen parkeerplaatsen. Geen files. Geen projectontwikkelaar die denkt: hier passen moeiteloos vierhonderd luxe appartementen met uitzicht op Saturnus.

Voor één keer.

Laat de mens gewoon eens ergens níét aankomen. 🌙

maandag 25 mei 2026

Hugo Boss

Hugo Boss

Hu is ho go is gaan. Boss is baas.

Zomaar een paar omwentelingen in mijn hoofd die uiteindelijk leiden naar een verhaal over een viervoetige, melkchocoladekleurige prins die ergens het midden houdt tussen Assepoester, een boswachter in opleiding en iemand die zich inmiddels met overtuiging gedraagt alsof hij eigenaar is van alles wat groeit, bloeit en nat wordt binnen een straal van enkele kilometers.

Hugo is namelijk niet begonnen als een succesverhaal. Niet geboren op een zacht kussen naast een warm fornuis waar liefde vanzelfsprekend was en het leven zich vriendelijk ontvouwde, maar ergens in een ver land aan de randen van Europa, waar het lot soms minder royaal strooit met kansen en waar achterstand zonder overleg wordt uitgedeeld aan hen die zich daar onmogelijk tegen kunnen verweren.

Achtergesteld geboren tegen wil en dank. Klein. Afhankelijk.

En zoals wel vaker gebeurt in het leven werd hij niet gered door grote woorden, ingewikkelde systemen of eindeloze vergaderingen, maar simpelweg doordat een paar lieve ogen hem zagen voor wat hij was en vingers op een toetsenbord besloten dat ook dit mooie wezen bestaansrecht had.

Dan komt er ineens beweging in een leven. Een jawoord. Een besluit. Een nieuwe wereld.

Waar hij eerst achteraan liep in de hondenmaatschappij zit hij inmiddels stevig op de troon. In India zouden ze wellicht zeggen dat hij een betere kaste heeft getroffen. In zijn geval betekent dat vooral een warm huis, mensen die hem liefhebben en een indrukwekkende ontwikkeling in de discipline "strategisch kijken alsof hij al drie dagen geen eten heeft gehad".

In het begin leefde hij voorzichtig. Ietwat teruggetrokken. Alsof hij eerst wilde onderzoeken of het geluk werkelijk van plan was om te blijven.

Maar geduld is een bijzondere eigenschap. Geduld wint vaker van haast.

Langzaam verdwenen de scherpe randjes van onzekerheid en kwamen daar andere zaken voor terug. Rust. Trots. Zelfvertrouwen.

En ergens onderweg ontstond ook iets wat nog het meeste lijkt op natuurlijke autoriteit.

Hugo werd pointman van zijn roedel. Verkenner. Gids. Manager buitendienst.

Controleur van bospaadjes, grasvelden, waterstromen en alles wat toevallig beweegt, vliegt, kruipt of volgens hem aanvullende inspectie nodig heeft.

Zo ook vanochtend.

Wij Carla en Han fietsen door het bos terwijl de wereld zich van haar betere kant laat zien, zuurstof rijkelijk wordt uitgedeeld en mensen, vogels en honden ogenschijnlijk hetzelfde doel hebben gevonden; simpelweg genieten van wat er al is.

Dan zien wij hem. Een bruin bewegend silhouet. Met daarachter een lange lijn.

En aan het andere uiteinde zijn trouwe hoedsters. Een volwaardige roedel van drie.

Meer hoeft het leven soms niet te zijn. Geen haast. Geen grote plannen. Gewoon samen onderweg.

Hugo heeft inmiddels een waterrijke missie achter de rug en staat geduldig te wachten terwijl druppels langzaam van zijn melkchocoladekleurige jas afdalen alsof hij zojuist persoonlijk een overstroming heeft bestreden die alleen hij kon oplossen.

Dan volgt het moment. De blik. Het stille signaal.

Genoeg gepraat mensen. De vergadering is gesloten. Er is werk aan de winkel. Er moet gewandeld worden.

Er moeten geuren worden beoordeeld alsof het geheime dossiers betreft. Er moeten boszaken worden afgehandeld.

Want Hugo mag dan ooit klein zijn begonnen. Tegenwoordig regeert hij. Vriendelijk. Bescheiden. Maar onmiskenbaar.

Hugo is tenslotte...

de Boss.


zondag 17 mei 2026

Wesp evolueert naar hoornaar gevechtshelikopter

 

De dag waarop de wesp evolueerde tot gevechtshelikopter


Vroeger had een wesp hier nog een beetje manieren. Die kwam luid zoemend binnengevlogen, vloog drie rondjes rond de confituurpot, botste tegen het raam alsof hij zijn rijbewijs in een cornflakesdoos had gevonden en verdween weer vloekend richting buurman.

Maar tegenwoordig? Tegenwoordig krijgen we internationale toestanden.

Het is mei. De zon schijnt voorzichtig alsof ze zelf nog twijfelt aan Europa, de barbecuegeur hangt alweer scheef in de straten en ergens tussen bloeiende seringen en overmoedige tuincentra zijn de Aziatische helikopterhoornaars opnieuw uit hun winterbunkers gekropen.

Niet toevallig.

Want terwijl gewone mensen hun tuinmeubels afspuiten, zitten die gevleugelde psychopaten vermoedelijk diep in verborgen fabriekshallen plannen te smeden voor hun nieuwe wereldorde.

Ik zie het zo voor mij.

Een gigantische industriële loods ergens in een verlaten havengebied. Stalen balken. Rode alarmlichten. Een enorme landkaart van Europa tegen de muur.

En centraal op een olievat: één gigantische Aziatische hoornaar met de uitstraling van een mislukte dictator in een leren jas.

“Eerst de bijenkasten… daarna de terrassen.”

Applaus van duizenden minihelikopters.

De natuur had duidelijk géén inspraakavond georganiseerd. Geen bewonersbrief. Geen gemeenteraadsbesluit.

Plots hing er gewoon een vliegende Aziatische gevechtsdelegatie in den hof.

Want de Aziatische hoornaar is gearriveerd alsof hij hier een all-in vakantie geboekt heeft. Zonder paspoort, zonder werkvergunning en vooral zonder enige intentie om ooit nog terug te keren.

Dat beest hangt voor een bijenkast alsof het de portier van een nachtclub is.

“Jij niet binnen. Jij ook niet. Volgende.”

De honingbijen zelf draaien ondertussen overuren alsof ze in een burn-outseminarie van de sociale inspectie zijn beland. Hele kolonies vliegen af en aan met de zenuwachtige blik van wijkagenten op oudejaarsnacht.

In Azië schijnt daar allemaal evenwicht in te zitten. Natuurlijke harmonie. Zen. Bamboefluiten op de achtergrond. Bijen die collectief een hoornaar roosteren in een soort vliegende sauna van 46 graden.

Hier in Europa? Hier kijkt een doorsnee honingbij naar zo’n hoornaar alsof er plots een gepantserde tank door het fietspad van Center Parcs rijdt.

Complete paniek.

En eerlijk gezegd: ik begrijp die bijen.

Want die hoornaar ziet eruit alsof de natuur op een dronken vrijdagavond dacht: “Wat als we een wesp kruisen met een helikopter en een slecht karakter?”

Dat geluid alleen al. Niet zoemen. Nee nee. Dat ding klinkt alsof ergens in de verte een opgefokte tweetaktmotor met kwaadheidsproblemen opstijgt.

Zelfs katten herbekijken plots hun levenskeuzes.

De eerste keer dat ik er eentje zag, dacht ik nog optimistisch: “Ach, zal wel een stevige wesp zijn.”

Vijf seconden later keek dat beest mij aan alsof híj de eigenaar van de tuin was en ik huurachterstand had.

Ik stond daar plots heel nederig met mijn gietertje.

Zelfs de gewone wespen lijken tegenwoordig onder de indruk. Die hangen wat verderop rond alsof ze hun criminele activiteiten tijdelijk hebben opgeschort uit puur professioneel respect.

En ondertussen vergaderen overal experts, biologen, imkers en gemeenten over vangkooien, nesten en bestrijding.

Maar diep vanbinnen weten we allemaal: de Aziatische hoornaar heeft zich hier intussen gedragen als elke overmoedige toerist ooit.

“Mooi land. Goed eten. Ik blijf.”