Intro. De film War of the World. Het verhaal van de buitenaardse invasie op aarde.
Angstaanjagende robotachtige machines zaaien wereldwijd dood en verderf onder
de mensheid en zijn uit op totale verwoesting. Het leger kan niets uitrichten.
De noodklok wordt geluid. Het is wachten op het bittere eind. Maar dan komt er
uit onverwachte hoek hulp opdagen, onzichtbaar maar doeltreffend tot in de
haarvaten van de moordzuchtige Aliens die geen weerstand hebben tegen aardse
bacteriën. Dat is hen fataal geworden.
De mens zegeviert en gaat stug door met haar eigen vernietiging, vaak uit winstbejag, milieu en de wapenwedloop. De oceanen zijn verandert in een plastic smurrie waar we niet meer
uitkomen, naar het schijnt.
Kern. De krant van vandaag. Er zijn barsten in de ondoordringbare geachte beschermingslagen
van de kerncentrale van Tihange. Dit baart de omliggende landen grote zorgen. Een kernramp
als in Fukushima, Tsjernobyl staan nog vers in ons geheugen gegrift. Niemand kan
iets veranderen aan het onveiligheidsgevoel wanneer het betreffende land de maatregelen
naar eigen dunken, simpeler inschat. Ook dat is democratie. Maar wat als het te
laat is en er een lek ontstaat? Wie zal het zeggen.
Als voorzorgsmaatregel
worden er nu op grote schaal jodiumpillen gefabriceerd voor 3 miljoen
huishoudens en de bestaande voorraad wordt significant vergroot.
Mocht het komen tot een nucleaire
ramp dan kunnen de jodiumpillen kennelijk het verschil gaan maken tot een
straal van circa 100 kilometer in de omtrek. Het gebruik van jodiumpillen zorgt
ervoor dat de schildklier verzadigd raakt met het onschuldige jodium. Schadelijk
radioactief jodium dat vrijgekomen is wordt dan niet meer in het lichaam
opgenomen of sneller uitgescheiden.
Ik heb mij laten
vertellen dat radio actief spul vele decennia levensbedreigend actief blijft en
ziektes tot gevolg kan hebben waartegen geen menselijke resistentie mogelijk
is. Dus het is niet alleen een kwestie van voorraad aanleggen en verstrekken
aan de gedupeerde bevolking.
Ik denk weer terug aan de
tijd van de koude oorlog waar regeringen en hoogwaardigheidsbekleders ondergrondse
bunkers hebben gebouwd om zodoende een theoretisch kans op overleving veilig te
stellen.
Het is gelukkig nooit
zover gekomen dat de uitverkorenen in bunkers hebben moeten wonen in een sterk
verontreinigde en giftige omgeving om de rit van het leven uit te zingen
