Soldaat en moeder

Soldaat en moeder

Aan flarden geschoten of ge-berm bombed

Bijna doodgebloed, maar nog net niet helemaal

Nog steeds trots en fier in haar uitstraling, ook op haar land en haar leider, de american dream

In het land waar zij haar ledematen afgerukt en verloren heeft, kent zij de mensen en hun cultuur nog steeds niet

Zij is een uitgezonden militair, een moeder die haar kroost op een veilig nest achterlaat om te gaan vechten voor de vrijheid en democratie in een ver en afgelegen land. De civilisatie zoals wij die kennen is er nu en nooit niet, voor handen.

De militaire buitenlandse helper en redder in dat land en werelddeel is tevens en definitief de onbetwiste vijand in de ogen van de filty few, de war lords en zij die het voor het zeggen hebben. Ook al marchanderen zij anders! Dood aan de vijand, boem

Deze sterke vrouw keert terug na haar revalidatie en wordt geëscorteerd en welkom geheten door twee blauwe pakken. Zou haar linkerarm -niet te zien op de foto- nog echt en natuurlijk zijn of is deze ook zo goed als nieuw nagemaakt van revalidatie-staal, maar wel gevoelloos, net als haar linker been? Ik hoop van niet 

De blauwe pakken hebben haar eerder uitgezonden en weggestuurd om vrede te brengen ergens ver weg in de wereld. Geen enkel offer is daarvoor te zwaar gebleken voor de eer en glorie van het eigen vaderland en de stars and stripes vlag

Nee zeggen tegen verder economisch gewin noch het beteugelen of het minderen van de wapenwedloop is not done, zo vindt de politiek van de blauwe pakken. Militairen blijven kanonnenvlees, hoe dan ook

De blauwe pakken zitten achter hun bureau en beslissen met een pennenstreek op advies van anderen achter bureaus, de te nemen maatregelen om de veronderstelde wereldvrede te stabiliseren, waar dan ook. Koste wat het kost. Niet te vergeten de politieke- en militaire suprematie en positieve geldstromen die dit opleveren zal

Persoonlijk leed is ongetwijfeld een uitvloeisel van de presidentiële pennenstreek, wanneer de soldaten tenminste levend en wel thuiskomen

Geestelijk leed moet bij de oorlogsslachtoffers tijdens een lang revalidatieproces uitbehandeld worden. Nieuwe levenloze ledematen worden aan vele lichamen gedraaid

Trots zijn op de vlag van je land en deze draperen over je nieuwe lichaam en hals, als een wurgende slang

De blauwe pakken hebben spijt, zo lijkt het te zijn op deze foto samen met de heldin

Deze vrouw oogt het sterkst in dit illustere gezelschap. Haar nieuwe ledematen zullen haar nog sterker maken dan zij al is en haar hoe dan ook overleven. Waarom? omdat deze nieuwe ledematen resistent zijn

De houdbaarheidstermijn van deze blauwe pakken is afgelopen of bijna een feit. Hun uitstraling is verdwenen

Nieuw kanonnenvlees zal spoedig worden uitgezonden door nieuwe blauwe pakken, met nieuwe pennen"streken"

Teddy Freddy, een Maltheser leeuwtje

The beastmaster

In de nadagen van dit jaar heb ik het best wel druk. Ben bezig met de badkamer te vernieuwen en ’s ochtends sta ik op tijd op. Waarom? Omdat mijn innerlijk alarmknopje afgaat en ik uitgerust ben.

Ik zet koffie en loop naar beneden om de krant uit de brievenbus te halen. Of andersom. Het ligt er net maar aan hoe wakker ik ben voor mijn dagelijkse  routine. 

Dan lees ik de krant - de ellende in de wereld-  die ik al weet. In de krant staat altijd oud nieuws afgedrukt. Nieuw nieuws is nog bezig om oud te worden.

Buiten is het aardedonker wanneer ik ga multitasken, in mijn geval lezen in de krant en met mijn rechterhand reiken naar de koffiemok die per slok geleegd wordt van zijn zwarte substantie zonder verdere ingrediënten. 

Om mijn weg te vinden breng ik licht in de duisternis en intuïtief duw ik op het stopcontact dat klik zegt en via een ader de tweekoppige zon boven mijn hoofd, getemperd goudgeel laat afdalen op mij en mijn krant. Daar kan ik steeds weer van genieten. Dan zet ik mijn leesbril op om de dagelijkse ellende via mijn ogen te consumeren. Soms is het nieuws leuk, helaas maar af en toe.  

Zo richting 08.00 uur trek ik de rolluiken omhoog. Het atmosferische buitenlicht laat toe dat ik de wijde wereld in kan kijken. In mijn geval de woning aan de overzijde van de straat, verderop een prachtige boomhaag en het samenspel van de seizoenen die de wereld in bedwang schijnt te houden. Schoorstenen spuwen witte rookpluimen uit. Ter compensatie van de ingetreden kou.

Af en toe zie ik in de weilanden reeën in groepjes grazen, zo dicht bij de menselijke woningen, heel gewoon maar ook heel bizar. Bij de overburen staat dan het rolluik omhoog. De bejaarde bewoners houden van glas gordijnen met plooien en een volle groene vensterbank. Solitair en rustig zou mijn keuze zijn maar zij vinden propvol prachtig. De plooien van de glas gordijnen lijken op de baleinen van walvissen die er plankton mee uit de zee vissen, als fantasie beeld.

Ik hoef niet lang te wachten want dan propt zich in deze overvolle etalage een wit stipje. Dit witte stipje heeft koolzwarte ogen, is 2 jaar oud en heeft een onuitroeibare energie met zijn totaal van 3 kg aan lichaamsgewicht. Hij heeft oneindig geduld want hij weet dat mijn wederhelft hem een aantal keren per dag ophaalt voor zijn dag routine en training. 

Daar wacht hij op. Uren lang als het moet. Ik voel mij vanwege mijn werk ervaringen vaak bespied door Teddy Freddy. Het interesseert hem niet. Hij wacht af, wacht af en wacht af met zijn dwingende poses tot hij gehaald wordt om te wandelen, te waken en te surveilleren. 

Het dichtslaan van onze voordeur dan. Teddy Freddy heeft niks aan zijn gehoor sensoren. De sonore klap van hout op hout van onze voordeur maakt in hem de BEASTMASTER los. Als we dan goed luisteren, horen we zijn gehuil als van een hongerige of gretige wolf, tot op de straat. In de wetenschap dat Teddy Freddy tot op zijn bot getergd en klaar is om de wijde omgeving af te bakenen met zijn vele kleine piesstraaltjes.

Als mijn vrouw Teddy Freddy en de bijna blinde Baby Bob ophaalt is er sprake van een witte tornado van blijdschap. Een ware wervelwind in de dop. Het zou leuk zijn als Teddy Freddy kon stofzuigen, want door zijn Speedy Gonzales mentaliteit zouden de overburen nooit meer hoeven te poetsen.

Dan rent Teddy Freddy door de woonkamer als een bezetene. De halsband kan slechts met moeite omgedaan worden. In tegenstelling tot omaatje Baby bob die gedwee en idolaat wacht op mijn Carla. Maar verschil moet er zijn. Buiten gekomen snuift Teddy Freddy de volle teugen de buiten zuurstof op en dan begint zijn routine. Ik loop vaak mee met dit illustere drietal waaronder mijn wederhelft, tenzij ik ben uitbesteed aan de firma Hermandad.

Teddy Freddy loopt vol trots voorop als een pointman in een militaire operatie. Alles en iedereen in ogenschouw nemende. De riem staat strak gespannen, op breken. Hij loopt als een bezetene. Zijn lijfje is klein, kort maar zijn pootjes gaan tekeer als een razende Roeland. Hij is net een TGV maar dan nog met meer vitesse. Hij ruikt, piest, bakent af en alles waar hij loopt is kennelijk aan hem ondergeschikt. Een ware koning, REY, Teddy Freddy!

Dan het ondergeschikt zijn. Teddy Freddy loopt in de meeste gevallen aan de lijn en is een ogenhond. Hij ziet alles al van ver op zijn pad komen en handelt er bruusk naar. Fietsers, daar heeft hij tegenwoordig ook al een hekel aan. Andere honden dan. Dit is een super komische act. Hij ziet ze naderen en begint dan chronisch te grommen en werpt zich dan op als een heuse barricade voor zijn gevolg, wij dus. LOL. steeds maar weer opnieuw.

Wanneer hij in zijn grommende act zit en aan het imagineren over zijn aanpak dan verkeert hij als het ware in een trance toestand. Ik denk af en toe dat hij naar Spec Savers moet gaan om zijn ogen op te laten meten. Want hij is altijd de kleinste in een onderlinge benadering maar ook de brutaalste. Het zal wel niet komen omdat ik met hem meeloop. Ook zonder mijn aanwezigheid is hij de Hero, de bink uit mijn dorp.

Baasjes en andere honden die meestal veel groter zijn dan hem krijgen een BIG smiley als ze dit mini disaster mogen aanschouwen. Hij oogt zo lief maar ook zo weerbarstig. In zijn act probeer ik hem af en toe tot de orde te roepen alla the Dog whisperer. Het resultaat is dan ietwat rust. Tegenwoordig wanneer hij een knijp in zijn lenden voelt, dan bijt hij vol op me in met zijn drie kilo. Ik zou aan zijn riem kunnen trekken maar dan vliegt hij hoog over. Ik laat het dan even gebeuren. Wanneer het gevaar geweken is, dan roep ik hem. 

Dan komt hij naar mij toegelopen en springt omhoog –altijd tegen mijn linker been- Dan moet ik hem over zijn rug krabbelen. Dat vindt ie zalig over zijn jeukerige rug! Zijn dank is steeds en stevige lik van blijdschap.

Teddy Freddy is in het geheel niet haatdragend. Na regelmatige agressiviteit sluit hij ons heel snel weer in zijn hartje. Zou hij zich verantwoordelijk voelen voor ons welzijn? dat is de te stellen vraag. Voor Teddy Freddy een weet!

Elke keer weer LOL als ik met hem uit mag wandelen. De vraag is af en toe, wie gaat met wie wandelen, wanneer en vooral waarom! Daarom dus. Het moet, dat is nu eenmaal zo bepaald in de redenatie en DNA van Teddy Freddy!

Ik voel me veilig want Teddy Freddy Kruger waakt tenslotte over mij!