Ouderen in het verkeer vs retina

DEEL 1: In het verkeer is de grijze golf in aantocht. De groep 85-plussers is zelfs de snelst groeiende groep.

Doordat Nederlanders steeds ouder worden, groeit ook het aantal vitale tachtigers die de rijbewijskeuringen doorstaan. Per gereden kilometer is de overlijdenskans van een 75-plusser ruim zes keer hoger dan van automobilisten uit andere leeftijds categorieën. 

Ze blijven meer thuis en mijden snelwegen i.v.m. de lastigheid van invoegen en de drukte. Helaas zijn er meer ongelukken op secundaire wegen te betreuren. Er ligt weer een andere Draak op de loer namelijk op de kruispunten.

Rustig rijden in combinatie met links afslaan is een dooddoener en daar gaat het vaak mis omdat snel gekeken moet worden om het complete plaatje met al het denderende verkeer uit meerdere richtingen te kunnen zien. Het reactievermogen is sterk verminderd en rustig rijden compenseert dit euvel niet. Ver-staar-de ogen en andere zicht beperkende kwalen maken de veiligheid in het verkeer niet beter.

De natuur schijnt zich ook hier een snel opruimende factor te zijn. De heilige Petrus wacht al aan de hemelpoort. Lang leve de vergrijzing. Op de fiets zijn meer ouderen, het haasje. De elektrische fiets is in ieder geval te snel voor deze uitdijende senioren groep, om goed te kunnen acteren en reageren. Blik biedt toch nog meer bescherming. De 45 kilo-mike (km) voertuigen schieten niet erg op m.b.t. dit vooruitzicht. Stress van bestuurders van snellere bolides maken dat deze laatsten onverantwoorde keuzes maken. Door onverantwoorde verkeersmanouevres, die nog meer ellende veroorzaken.

In mijn buurt en natuurlijk ook elders, komen steeds meer mensen te wonen die behoren tot de hierboven gerapporteerde groep. Believe it or not! Vroeg of laat maakt iedereen deel uit van de rollatorbrigade van eenzame mensen, toch! Er is geen ontkomen aan. Zelfs botox biedt geen uitkomst hiertegen! Of misschien wel yoga of andere ondersteunende- in het lichaam weggewerkte implantaten. Heupen, knieën, schouders of andere verjongingskuren of jeugdig makende sappen.

Oh ja nu de zorgverzekering de bril, de lenzen niet meer vergoedt rijden, fietsen en lopen steeds meer mensen rond met een vertroebelde blik. Het wordt hoogste tijd dat de specialistische oogarts experts reclame gaan maken voor controle op de aflatende oog kwaliteiten.  Al doe je het niet voor jezelf maar voor de veiligheid van de vele anderen in het verkeer!

Dit brengt mij in herinnering terug bij Baby Bob het Maltezer leeuwtje waar mijn gezin en ik iedere dag mee wandelen. Baby bob is slank, tenger maar ook gespierd voor een super lief dametje. Een natuurlijk witte haardos inclusief kuifje geven haar gezicht leuke en meestal melancholische sentimenten. Alsof zij onder een zomers luifeltje vandaan kijkt, zie de foto. Zou zij een mens zijn dan zeer zeker een knock-out beauty die je niet snel vergeten zal. Ik in ieder geval niet. Nu is ze slechts adorabel, lief en schattig. 

Maar absoluut geen waakhondje waar je op kunt bouwen maar, een heus prinsesje zonder kapsones. Ze lacht tegenwoordig met haar mondje dicht. Dat komt waarschijnlijk door diverse ontbrekende tanden in haar gebit. Zij is zeer zeker te goed voor deze wereld. Zou zij een godin uit een ver heelal kunnen zijn? Waarschijnlijk kijkt zij steeds minder naar het mensendom, met nadruk op dom.

Toen we begonnen met haar te wandelen was zij onvermoeibaar en conditioneel als een rots in de branding. Een ware kilometer vreter. Zij kan overigens heel goed tegen een pijntje en zal niet gauw janken, dat zit nu eenmaal niet in haar DNA. Een ware die-hard.

Nu zij tegen haar leeftijdsgrens van ongeveer 11 jaar aan zit te hikken komen ook de ouderdomskwaaltjes. Een eersteklas grauwe waas over haar ogen liet ons denken dat zij staar heeft. Echter dit kwam zo plotseling net als een donderslag bij heldere hemel. Dat is toch niet normaal dat kan toch niet! Zij loopt tegenwoordig in de schemering overal tegenaan in haar woning en ook buiten op straat.

Met daglicht gaat zij graag wandelen maar de schemer en nacht maken haar angstig en vooral twijfelachtig. Je ziet haar bijna denken van; “hopelijk bots ik met mijn toet nergens tegenaan als een waggelende punchdrunk bokser”. Keer op keer raakt zij in contact met stenen muren of andere vaste obstakels in het straatbeeld. Steeds zachter wordt de impact, haar gevoel ontwikkeld super snel een overlevings mechanisme.

Haar wereld is opeens heel erg klein geworden. Wel zien we dat zij meer en meer begint te snuffelen en mogelijk ook begint te horen, luisteren is een ander verhaal.

De vreemde wereld moet nu eenmaal bestreden worden met andere antennes dan het zicht uit haar amandelachtige oogopslag. Het is nu eenmaal niet anders. Of toch. Staar namelijk kan heel goed bestreden worden. Haar bazinnetje en onze overbuurvrouw heeft gebeld met een specialist uit Aken, u weet wel, de Domstad van Keizer Karel de Grote.

Dus gaan Carla en ik samen met Baby Bob naar Aken naar de hondenoog specialist. De tomtom koerst ons in de juiste richting. De specialist is meer een huisdier vriend. Haar aandacht gaat meteen uit naar Baby Bob. Gelukkig dan maar. Bovendien echt en mooi om te zien hoe zij het hondje benadert en onderzoekt. Koetjes en kalfjes daar koop je in dit geval nu eenmaal niet voor. Altijd leuk om te zien dat anderen buiten Carla ook met lieve woorden strooien om het hondje op haar gemak te stellen. Prachtig om te zien en te beluisteren deze dierenliefde.

De arts gebruikt diverse technische apparaten. Ik denk bijna dat we in een UFO omgeving zijn beland gelet op het scherpe licht en de vreemde lichtinvallen op de lenzen en pupillen van Baby Bob. 

Overigens tijdens het hele onderzoek blijft Baby Bob onverstoorbaar rustig, gewillig en uiteraard heel lief. Dan de uitkomst van het specialistische consult. Baby Bob heeft geen staar zoals we aanvankelijk gedacht hadden.

Zij heeft kennelijk en vermoedelijk een oogziekte die Retina o.i.d. heet. Dit is een plotseling opkomende permanente oogziekte waar nog geen medische oplossingen voor ontwikkeld zijn. Deze retina ziekte maakt een hondje blind, jammerlijk genoeg maar helaas nog steeds onomkeerbaar.

De arts verklaart aan ons in goed verstaanbaar Jip en Janneke Duits dat de ogen gevoed worden door drie grove amechtige bloedvaten. Deze bloedvaten sturen aan op goed zicht en oogcontact. Zij maken dat honden niet hoeven te ruiken maar op zicht hun ding goed kunnen doen. Baby Bob is altijd al een fervente verre-kijkster geweest!

Nu zijn deze grote ogen bloedvaten gedecimeerd tot dunne aftakjes. Dat betekent in de casus van Baby bob dat, de toevloeiing van datgene wat een oog nodig heeft om te kunnen functioneren afgeknepen wordt. Het zicht zal steeds minder worden tot totale blindheid, een feit zal zijn. Nu leeft zij vooral in een schemerwereld zonder tegen argumenten. 

We hadden haar blindheid niet kunnen voorkomen wanneer we in een eerder stadium bij de arts op consult geweest zouden zijn. Bovendien en mooi om te horen is dat Baby Bob geen pijn zal ondervinden van haar plotselinge blindheid. Zij zal inderdaad haar neus en gehoor beter gaan aanwenden om het gemis van haar ogen te compenseren.

Zij zal niet angstig worden om ergens tegenaan te stoten. Zij zal denken, als ze überhaupt kan denken van; so Be it. Volgende keer beter en zachter. Haar angsten zullen door de botsingen op haar levenspad niet verder toenemen. Gewenning dus.

Baby Bob ten slotte, zal van haar honden AOW in alle rust kunnen blijven genieten tot de dag van haar Elysium.