Jodiumpillen i.v.m. Tihange

Intro. De film War of the World. Het verhaal van de buitenaardse invasie op aarde. 

Angstaanjagende robotachtige machines zaaien wereldwijd dood en verderf onder de mensheid en zijn uit op totale verwoesting. Het leger kan niets uitrichten. De noodklok wordt geluid. Het is wachten op het bittere eind. Maar dan komt er uit onverwachte hoek hulp opdagen, onzichtbaar maar doeltreffend tot in de haarvaten van de moordzuchtige Aliens die geen weerstand hebben tegen aardse bacteriën. Dat is hen fataal geworden. 

De mens zegeviert en gaat stug door met haar eigen vernietiging, vaak uit winstbejag, milieu en de wapenwedloop. De oceanen zijn verandert in een plastic smurrie waar we niet meer uitkomen, naar het schijnt.

Kern. De krant van vandaag. Er zijn barsten in de ondoordringbare geachte beschermingslagen van de kerncentrale van Tihange. Dit baart de omliggende landen grote zorgen. Een kernramp als in Fukushima, Tsjernobyl staan nog vers in ons geheugen gegrift. Niemand kan iets veranderen aan het onveiligheidsgevoel wanneer het betreffende land de maatregelen naar eigen dunken, simpeler inschat. Ook dat is democratie. Maar wat als het te laat is en er een lek ontstaat? Wie zal het zeggen.

Als voorzorgsmaatregel worden er nu op grote schaal jodiumpillen gefabriceerd voor 3 miljoen huishoudens en de bestaande voorraad wordt significant vergroot.

Mocht het komen tot een nucleaire ramp dan kunnen de jodiumpillen kennelijk het verschil gaan maken tot een straal van circa 100 kilometer in de omtrek. Het gebruik van jodiumpillen zorgt ervoor dat de schildklier verzadigd raakt met het onschuldige jodium. Schadelijk radioactief jodium dat vrijgekomen is wordt dan niet meer in het lichaam opgenomen of sneller uitgescheiden.

Ik heb mij laten vertellen dat radio actief spul vele decennia levensbedreigend actief blijft en ziektes tot gevolg kan hebben waartegen geen menselijke resistentie mogelijk is. Dus het is niet alleen een kwestie van voorraad aanleggen en verstrekken aan de gedupeerde bevolking.

Ik denk weer terug aan de tijd van de koude oorlog waar regeringen en hoogwaardigheidsbekleders ondergrondse bunkers hebben gebouwd om zodoende een theoretisch kans op overleving veilig te stellen.

Het is gelukkig nooit zover gekomen dat de uitverkorenen in bunkers hebben moeten wonen in een sterk verontreinigde en giftige omgeving om de rit van het leven uit te zingen

Het auwt schwumbad van Zitterd

Intro 

Ich woonde in de begin jaore 60 in de auw kolonie in het Lummerichterveldj, Tunnelsjtraot nr 16. Mit miene pap, mam en broar Paul. Oma Tummesj woar geschturve en opa zoat allein en koosj dat neit zo good. Mantelzorgdragen deje veer veurdet het woord oetgevunje waas. Dat deeh toen bienoa jekereine.

Mit miene broor leep ig te voot noa de legere schoal in Euverhoave. De Heilig Hartsjoohl. Doa hubbe ze gepebeierd um mig un bietje basiskennis bie te brenge veur later as ig groot zou zeen. Ig ben neet zo groot gewoare mit mien 1.77. Miene broor is eve lank. Allebei kleiner es uzze pap. Maar mien mam waas mer klein. Miene broor Paul en ig zitte der presies midden tuschen-in.

Uzze woonkolonie in het Lummerichterveldj hubbe ze afgebroake noadat ze de vief flats geboewd hubbe in 1967. Jammer maar het is neit angesj. Toen zeen veer verhoes nao Euverhaove.

Ich zal vanaaf noe maar in het Hollesj wieer tiepe!

Het auwt schwumbad van Zitterd

In die oude vergane tijden was er voor de kinderen nergens veel te beleven. Plezier maakte je zelf. Maar wel meen ik me te herinneren dat er altijd lange zomers waren met lekker warm weer en zonneschijn. In de vakantie ging je vooral naar buiten om te spelen. Buitenlandvakanties? wat was dat! Spelen, vliegeren en voetballen op het voetbalveld van de Kraaien in Limbrichterveld. Als het te warm was dan ging je met mam naar Susteren naar de Bagger om te zwemmen. Of je ging naar het zwembad in Zitterd bij het stadspark.

Voor 10 gulden of zoiets kochten je ouders een zwembad abonnement en daarmee was je de hele zomer onder de pannen en hadden menige ouders hun welverdiende rust. De jeugd van Sittard fietste of liep naar het oude zwembad en zwom, zonnebaadde op het ligwei of wat dan ook binnen de afgerasterde hekwerken van dit mooie pittoreske zwemcomplex met veel groen en hoge bomen. Zonnige dagen duurden in mijn beleving als kind weken zo niet maandenlang.

In mijn jeugd heb ik er nooit politie gezien of ben ik getuige geweest van grove wanordelijkheden. Er zal best ruzie geweest zijn tussen pubers, dat is nu eenmaal zo, maar geen heftige zaken. Of ik kan het mij niet meer herinneren. Soms zag je een vlegel of batje die heimelijk over het hekwerk klom om gratis binnen te komen.

Wij reden met de fiets via de Agricolastraat langs de keutelbeek rechtsaf het park in, vlak langs de oude melkfabriek en de tennisbanen van SLTC. Dan het bruggetje over. De fiets werd geplaatst in de grote altijd propvolle fietsenstalling. Dan kreeg jij voor je fiets een papieren kaartje als bewijs van stalling en liep je naar de hoofdingang van het schwumbad. Meestal was het weer aangenaam en prachtig. Soms een onweersbui of regen maar nooit voor lang. Er zal best wel eens een fiets gestolen zijn maar niet in de getalen van tegenwoordig.

Aan de buitenkant van het zwembad hoorde je al andere kinderen in het water springen, zwemmen en lachen. De blauwe gloed en de aparte geur van chloorwater veroorzaakten een magische aantrekkingskracht. Naar binnen liep je langs stalen staketsels die de route stringent bepaalde tot aan de kassa uit waar je het abonnement naar voren toverde en naar binnen mocht. De kassajuffrouw controleerde het abonnement en het koppie erop en de warme blauwe feeërieke gloed trok je snel naar binnen voor een mooie dag waterpret.

Snel omkleden in de stenen omkleed hokjes en dan begon de dag-lange pret. Een handdoek werd uitgerold en dan had je voor de hele dag je plek als een Duitser ingenomen. In die jarenlange verblijven is niets of niet veel gestolen of bemerkt terwijl  iedereen in of nabij het water was en de spullen onbeheerd achterbleven. Niemand had veel bij zich dus viel er niet veel te stelen!

Je mocht met zwemvliezen en zwemdiploma in het diepe.  Het pootjebadenbadje en jeugdzonderdiplomabad waren met stalen spijlenwerk afgezonderd van het diepe zwemwater. Later werd er nog een instructiebad aangelegd.

Ik weet nog dat ik als kind onderdoor dit tralieraster zwom bij de tussenruimte tussen de vloer en het stalen straliewerk. Ik was niet de enige. Levensgevaarlijk en zeer afkeurenswaardig. De badmeesters stonden de hele dag naar de mierenboel te kijken vooral bij het diepe zwemwater en de duikplanken.

In die tijden was je heel trots als je het proefzwemmen gehaald had of zelfs een zwemdiploma. Want dan mocht je in het diepe en van de zwemplanken springen of duiken. Als bewijs daarvan naaide je moeder een rechthoekje met proefzwemmen of diploma-a of zo op je badbroek.

Als je honger kreeg dan at je een meegebrachte boterham of kocht je een kleinigheid voor een stuiver, een dubbeltje of een kwartje bij de houten kiosk snoepwinkel op het zwembadterrein. Na een lange zwembaddag ging je huiswaarts met rode ogen van de chloor en kon je niet meer diep inademen. Dat deed namelijk pijn aan je longen. Thuis hadden de ouders geen kind meer aan je en ging je vroeg naar bed om te slapen. Dag in dag uit hetzelfde plezante riedeltje. Vooral de jeugdige onbezorgdheid en soms onbezonnenheid.

In deze vergane tijden was geluk of saaiheid nog heel gewoon. Toen hadden de meeste mensen niets en waren tevreden met alles op hun weg. Tegenwoordig is het omgekeerd en hebben wij alles en zijn met niets meer tevreden. Plezier tegenwoordig van 10 euro duurt ongeveer 5 minuten!

Afgelopen zondag herinnerde ik mij bovenstaande nostalgie weer toen ik samen met mijn vrouw uitkeek op de vergane glorie van het auwt schwumbad en het park van Zitterd.

De gebouwen en baden zijn weggehaald op het gebouw van de ingang, na.

Ik ruik alweer chloor en zie het blauwe water schitteren in een groene oase van gras, struiken en bomen,

Feiten Stadspark Sittard (bron, de bronnen van: Wikipedia)

Langgerekt stadspark in Sittard met een oppervlakte van circa 18 hectare en ligt in de woonbuurt Park Leyenbroek. De aanleg vond plaats tussen 1921 en 1933, naar een ontwerp van de tuinarchitect Dirk Tersteeg als werkverschaffingsproject. Het park is in 2000 verklaard tot rijksmonument.

In het verleden bestond het gebied waarin het stadspark ligt uit moeras, dat later geleidelijk door boeren uit de nabijgelegen kernen Leyenbroek en Ophoven werd ontgonnen. Het gebied werd toen aangeduid als de beemden. Vanwege de drassige ondergrond was bouwen in dit gebied lastig en daardoor bleef het onbebouwd. Door de komst van de Staatsmijnen in Limburg groeide Sittard in de jaren 20 van de 20e eeuw sterk uit van kleine vestingstad tot regionale centrumstad.

In 1921 startte onder leiding van de architect Dirk Tersteeg de eerste fase van de aanleg met het graven van een roeivijver in het zuidelijk deel van het park. Ook het wandelpad en de slingervijver werden aangelegd. In 1924-1925 werd ook het noordelijk deel van het park aangelegd. Tersteeg paste in 1932 de aanleg van een openluchtzwembad in zijn plannen in, dat in 1933 formeel werd geopend.

De roeivijver doet in de winter tevens dienst als schaatsbaan. 

Het stadspark is meerdere malen vernieuwd en heringericht, voor het eerst in de jaren 50. Het zwembad, dat tot 1985 in gebruik is geweest, werd tussen 1994 en 1995 gesloopt waarbij enkel de voorgevel bewaard is gebleven. Het voormalige zwembadterrein ging vanaf dat moment dienstdoen als evenemententerrein. In 2014 is begonnen met een totale renovatie van het stadspark.

Het park is aangelegd in een gemengde stijl met kenmerken van zowel de Engelse landschapsstijl als de Franse formele stijl. Het park bestaat uit twee vijvers en meerdere ligweides omgeven door bomen, heesters en bloembedden. Door het park lopen tal van wandelpaden waarlangs op verschillende plaatsen zitbanken en speeltoestellen zijn voorzien. Van zuid naar noord wordt het park doorkruist door de Molenbeek, een in de 14e eeuw gegraven zijtak van de Geleenbeek. De beek is hier rechtgetrokken en genormaliseerd met stenen keermuren aan weerszijden en diverse bruggetjes.

Hierdoor vormt deze beek een integraal onderdeel van het park. De Geleenbeek, die vanaf hier de Keutelbeek wordt genoemd, vormt de westelijke begrenzing van het park. Op deze beek ligt een uit de 1779 stammende stuw genaamd de Stenen Sluis. Aan de rand van het park bevindt zich ook een watermolen, de Ophovenermolen.

Tussen de oude binnenstad van Sittard en het stadspark bevindt zich de villawijk Park Leyenbroek, die gelijktijdig met het stadspark is aangelegd. Deze woonbuurt ligt architectonisch gezien in het verlengde van het stadspark en wordt gekenmerkt door hoge bomenrijen en brede groenstroken tussen straten en tuinen.

de plek van het auwt schwumbad van Zitterd tegenwoordig

Dedication van boddiebilders

FIBO, daar waar sport, helden, eiwitten, creatine en narcisme samenkomen,

10 april j.l. ben ik samen met mijn gezin onderweg naar de FIBO in Koln per trein. We stappen deze keer niet uit de trein bij de Hauptbahnhof in Koln maar verderop direct aan de Kolner Messe waar een groot sportspektakel de FIBO georganiseerd is. U weet wel opgepompte dames en heren op varia podia, ingewreven met bruine tinten die de spieren en de lichaamsaders nog beter onder de huid naar voren weten te toveren.

Vetzucht of iets in die richting is in geen wegen of paden meer te herkennen. Vet is namelijk weg-getraind, weg-gedieet, geslonken, verdampt of stiekem geholpen door onmisbare stimulantia die velen schijnen te aanbidden. Kennelijk voor elk wat wils. Of het ook gezond is, dat is de vraag.

Het is er mega druk, vele toeschouwers, adepten waaronder mijn gezinnetje en ik betalen entreegelden om al het moois, grotesks of zelfs absurditeiten te aanschouwen. Een aparte dag die je eens een keer gezien moet hebben. De dagprijs is 25 euro p.p. een schijntje in vergelijk met de meeste muziek festivals.

De hele fitness wereld lijkt aanwezig te zijn, maar ook diverse andere bewegingssporten vullen het feeërieke palet op deze mooie warme zonnige zondag. Bij binnenkomst vliegen de boom boom bastonen ons op een aangename indringend wijze in de oren. De mensenstromen wijken -zonder te botsen- uiteen in deze georganiseerde mierenhoop. De menigte is divers, sportief en niets onthullend gekleed en is op gevoel goed in te schatten waar hun finesse ligt op deze FItBOdy.

Voordat de mega ruimten via grote opwaartse-  en neerwaartse trappen bereikt kunnen worden, is het een en al menselijke pracht en praal, hier geshowd aan het publiek.  Het is er druk maar niet te druk.

Overal kunnen spierbundels, fitness babes  bekeken, aangeraakt en gefotografeerd worden.  Zij poseren graag en geduldig met hun fans op de foto. Ik ken niet zoveel toppers uit deze wereld behalve Arny maar de topper Marcus Ruhl is ook aanwezig en hij trekt lange rijen fans die met hem op de foto willen. Het duurt dan wel ff maar dan heb je ook iets voor het nageslacht. Wij hebben in geen enkele rij gestaan. Het gaat om de indrukken en niet om de foto's van vergane glorie.

Narcisme ten top geshowd en sowieso goed voor hun bloedeigen reclame en merchandising. De eiwitrijke groei-producten staan in tonnen opgesteld in torenhoge rekken waar een bergbeklimmer nog flink wat moeite voor zou moeten doen om uit de eiwitbergtop er eentje veilig naar beneden te kunnen halen. Ook de creatine producten lijken niet aan te slepen voor dit publiek!

Ergo bergbeklimmen, deze tak van sport heb ik niet kunnen ontwaren in deze pain-game!

We lopen en lopen langs talloze stands met uit de bilnaad getrainde en opgepompte mensen. Ik vraag me weer af, wat is er mis met een minieme portie aan lichaamsvet. een lichaam dat alleen maar bestaat uit grofweg botten, spieren en aders lijkt mij niet erg levensvatbaar. Maar soms moet er gepiekt worden en 10 april is kennelijk het moment om het beste voor de dag te komen, voor contracten, reclame en verdere naamsbekendheid. So be it!

Plots wordt er op een van de vele podia een show gegeven. Door "boddiebilders" en "fitnessters". Geen competitie deze keer. Hun kledij is zelfs iets groter dan normaal. Het is een mooie show met veel aparte personages.

Over smaak valt niet te twisten en iedereen mag zelf uitmaken of het over- of onder- de top is, met het laatste woord aan de sportfanaat op de bühne zelf. Iedereen mag de mate van gespierdheid en af-getraindheid mooi vinden of niet. Maar ik verzeker jullie, er is geen grotere dedication als deze mensen voor hun sport welke zij volledig in hun body en geest hebben doen nestelen.

De hierboven geschoten foto onder niet al te beste omstandigheden geeft een indruk van deze spier- en fitness bundels. De dames staan strak door hun spiercorset dat om hun ledematen en torso is gedraaid, getrokken en afgeknepen. Een wonderbaarlijke perfectie. Daar kan geen botox tegenop. De heren doen er nog een schepje bovenop. Ruggen zo breed als pingpong tafels. Armen en benen als boomstammen die niet meer wijken voor welke uitdaging dan ook. De tweede van links heeft een innemende torso. Na de show is hij aan mij voorbij gelopen. Hij is in realiteit en van dichtbij nog breder als ik al dacht te kunnen zien op het podium.

Ik vind het top wat die mensen in hun eigen disciplines hebben tentoon gespreid. Daar is menig uurtje training en voeding aan vooraf gegaan. Op de hierboven geplaatste foto moeten jullie maar eens goed opletten voor de vierde van rechts, hij staat iets voorover gebogen en draagt een zwarte korte broek en op zijn arm tattoos.

De atleet heeft een wervelende show gegeven die uitgeblonken is in plezier zonder enig leedvermaak en pure klasse. Soms mis je iets in het moment maar bij hem schijnbaar niet, of toch! Hij is kolossaal gespierd en verhoudingsgewijs top afgetraind en super geproportioneerd.

Zoom eens in op de foto links hiernaast en bekijk er de rechterarm van de meest rechtse atleet en niet de Mexicaanse vrouw in het midden!

Zijn arm is kennelijk bedekt met een schouder tattoo. Ernaast zijn twee armen zichtbaar, van een vrouw en van een man, die in het verlengde achter hem poseren. Er lijkt niets mis te zijn aan zijn postuur.

Zijn showmoment straalt van meet af aan plezier en een strak professioneel Kunne uit. Hij doet volgens mij niet vergeefs een gooi naar de hoofdprijzen in zijn eigen klasse.

De laatste tijd zie ik geregeld video's van invalide sporters voorbijkomen op facebook  Deze sporters en in mijn ogen super atleten doen niet onder voor hun valide medemensen. Zij zijn ijzersterk en hebben de sport-tool aanwend om er deels bovenop te komen en hun lichamelijk of geestelijk gemis in te passen in hun dagelijks bestaan door opofferingsgezindheid en dedication.

Steeds weer sta ik versteld van de indringendheid van de video's. Kennelijk kan niets of niemand de samenhang van menselijke geest en lichaam aantasten.

Dedication: the willingness to give a lot of time and energy to somethin because it is important

Sport verbroedert, zo zegt men. Maar aan de top is het reuze eenzaam.

Na een mooie dag trainen treinen wij naar huis.  Ook in de trein is iedereen een boddiebilder. Ik leg dit even uit. Nagenoeg iedereen heeft een klein plat zwart rechthoekje in de hand. Er wordt met vingers op gespeeld, gewreven en hartstochtelijk omklemd. Dit wonderlijke apparaat weegt niet veel maar de hele dag een dergelijk finesse apparaat in de handen geeft over ettelijke jaren aan de handen krommingen en andere negatieve aanpassingen in de evolutie van de mens, dat kan ik garanderen. Of spiergroei in de polsen en vingers van de gebruikers waar deze nu nog niet getraind is. Of RSI. Een polsziekte die heden ten dage uitgestorven schijnt te zijn.

Enfin, het apparaat dweept met de volgers. Niets is meer belangrijk. Een vrouw heeft oordopjes in haar oren welke verbonden zijn met de zwarte rechthoek in haar hand. Op een hypnotische wijze dwingt de zwarte rechthoek haar tot praten. Het gesprek gaat nergens over maar frappant is dat het haar niets uitmaakt dat zij te horen is met haar zangerige vervelende stem, noch voor de anderen in het compartiment waar ik vanwege de drukte een staanplaats heb toebedeeld gekregen. Zodoende kunnen de treinzitters op lekkere banken spelen met zwarte rechthoekjes. Dat is pas krachtsport. Ook kun je het platte zwarte rechthoekje met slechts een hand bedienen!

Ik kijk naar buiten en langszij de trein is het mooi weer nog steeds, het landschap vormt en vervormt zich op een pittoreske wijze aan mijn ogen voorbij, een heus panorama. Je moet het wel willen zien. Ik trein langs gehuchten waarvan ik niet geweten heb dat zij bestaan. Zo'n aparte vreemde dorpsnamen heb ik nog nooit gehoord.

Oh ja, in de trein heerst een doodse stilte.  De laatste helse bastonen van de FIBO stromen langzaam uit mijn oren als vergane glorie van extravaganza en extrinsieke menselijkheid tot een meer dan introverte stille treinreis huiswaarts. Een mooie contradictie alweer.

PS nergens in de trein staat er een opschrift  oid van "stilte coupe"

Oh ja als bewijs heb ik een paar foto's geschoten op de FIBO als bewijs of herinnering voor dit blog.

Soms kun je ook een woord  neertypen zoals je het hoort en niet zoals je het behoort te schrijven body builders - boddiebilders. een knipoog om niet alles zo serieus te nemen.

Dit soort verhalen schrijf ik als tegenpool van mijn politieverhalen op:
www.andereverhalen.blogspot.com

gr Han

Henk en Yuri, de grootste contradictie ooit

In de sport heb ik deze week tijdens de Olympische spelen de grootste tegenstellingen mogen aanschouwen. De een is kapot na verlies de ander is kapot voordat hij mag verliezen. Een verhaal over een gouden droom en inzet.

Op de wedstrijd judo dag in de klasse -100 kg is Henk Grol de torenhoge favoriet. Henk is net een werkmier, een wezen dat ongeveer 8 keer zijn eigen gewicht kan tillen 24/7 en dan nog niet tevreden is over zijn eigen geleverde super prestatie.

Op judogebied heeft Henk van iedereen gewonnen op de talloze toernooien die op onze aardkloot  georganiseerd zijn of waren de laatste decennia. Dan vraag je je af wat er zo speciaal is aan de naam van een toernooi wanneer je iedereen van de tatami (mat) gooit.

Dat maakt niets meer uit tenzij je in het brein van Henk Grol kijkt. De gouden plak en bijbehorende titel van de Olympisch Kampioen OSRio2016 ontbreekt nog op zijn palmares. Daarvoor heeft Henk vele jaren 24/7 zonder pardon voor zichzelf, alles opzij gezet voortgejaagd als een robot.

Deze wedstrijddag is Henk fit, sterk en tactisch geordend, in tegenstelling tot vroeger wanneer hij er weer eens als een briesende stier invloog. De tegenstanders zijn zo sluw als een vos door de kracht en de techniek van Henk tegen hem in te zetten en daarmee te scoren in hun voordeel. Weg droom, weg titel. De tweede plaats telt eenvoudig niet voor hem.

Enfin, Henk wint snel zijn 1^e partij met ippon, tegen een sterke lastige opponent. Ook iemand wiens droom wordt uitgeblazen door zijn sublieme werpactie.

Dan moet hij aan de bak tegen een fransoos die hij al talloze malen heeft verslagen op de mondiale toernooien. Henk komt onfortuinlijk op achterstand en kan de race tegen de klok niet meer uitwissen. De partij gaat naar de fransman die uiteindelijk de bronzen OS plak krijgt omgehangen. Weg droom, weg Olympische titel, alweer!

Vlak na de verliespartij en einde Olympische droom als Henk er helemaal doorheen zit krijgt hij van een journalist de microfoon onder zijn neus en de vraag hoe het met hem is en waarom hij niet gewonnen heeft. Kippenvel als deze granieten blok rustig en bedeesd zijn tranen binnen houdt en voorkomt dat zijn stem gaat trillen. Ook nu is hij bereid om zijn zegje te doen. Een korte terugblik en inzage in zijn brein gunt hij iedereen. Hij legt de schuld van het verlies bij zichzelf neer. Niet bij anderen. Wat een topper ook buiten de mat.

Henk legt zijn hele judoleven al de lat hoog, onbereikbaar voor gewone stervelingen. Hij heeft geleerd van zijn inschattingsfouten uit het verleden. Krachtjudo wordt ingewisseld door tactisch vernuft, afgesproken met de bondscoach. Dat moet de winst brengen. De Judosport is te zeer veranderd voor hem. Uittillen en andere krachtpatserij is niet meer toegestaan. Het zichzelf voorbij lopen ten koste van de tactiek, dat doet hij niet of minder. Rustig en beheerst beginnen is het motto. 

Ik moet presteren, zo zegt hij verder in het interview. Druk legt hij zichzelf op want niemand anders durft dit bij deze krachtpatser. De trainingsklok is een grote stress klok volgens Henk.

Ik denk dat Henk het plezier in de sport mist door zijn eigen druk door te menen alleen maar te moeten presteren voor een volgende titel en overwinning.

Henk doe eens rustig aan op halve kracht zou ik hem willen adviseren. Denk eens aan het principe van de judo zoals Jigoro Kano het bedoeld heeft, jita kyoei! Op halve kracht waarschijnlijk gooit Henk nog iedereen van de mat en waarschijnlijk leert hij dan ook nog genieten van het moment, dat zou zijn MUST mogen zijn.

In tegenstelling tot Henk loopt er een andere topper maar tevens Brabantse genieter op de Olympische Spelen en talloze toernooien, dat is Yuri van Gelder. Yuri is de helft van Henk in grootte, gewicht en postuur.

Maar Yuri - lord of the Rings - heeft veel gewonnen en is zijn eigen bedenkelijke weg gegaan. Hard trainen, maar ook plezier, mag niet vergeten worden. Alleen vliegt Yuri regelmatig uit de bocht met zijn escapades en poeders die hem al schorsingen hebben gekost. Een enfant terrible voor coaches.

Kennelijk heeft Yuri een groot talent want als trainingsbeest is hij niet altijd op tijd op de training en blijkt hij een intrigant voor de turn coach. Deze heeft hem nu nota bene op de Olympische spelen terwijl hij geklasseerd is voor de finale, verbannen van de OS. Een kort geding bij de rechter, een komische spraakverwarring gezien de lengte van Yuri heeft zijn verbanning definitief gemaakt.

De verboden vruchten waren te nabij voor Yuri. We hebben meer van dergelijke debacles meegemaakt, Adam en Eva en de appel in het paradijs, George Best drankorgel en voetballer, de WK1974 met het Nederlandse team, de uitsluiting van vele Russische atleten, Kenia doet er op dat gebied nog een schep je bovenop, de zachte heelmeester van het IOC. De lijst van extra vagant (on)sportiviteiten is schier onuitputtelijk. Oh ja de gehele para Olympische ploeg van de Russen moet het ontgelden en mogen niet deelnemen aan de OSRIO2016!

De verboden vrucht zou ook het Holland Heineken House kunnen zijn, met de bekende groene Heineken bierflesjes, reclames en sport verbroedert tijdens de lange carnavals avonden in dit mega spektakel. Dat gaat niet meer om sport maar om vertier en het vieren van idolen en gouden plakken. 

Dat valt dit jaar nogal mee. Maar er staat nog veel te gebeuren.

Dit en ander vertier heeft Yuri de kop gekost. Wie weet had Yuri toch nog een medaille gewonnen op zijn eigen favoriete onderdeel. Daar komen we nooit meer achter.

Heeft de sport hier verloren of Yuri of de geneugten des levens HHH! feestvreugde, plezier en trainingsintensiteiten gezegend met talent.

Henk met wat minder aan ijzeren discipline en de intensiteit van het moeten presteren. Yuri ietsjes tot veel meer, toch!

Onder druk wordt alles vloeibaar of diamant, Ranomi en Daphne, sterkte

Met respect voor de sport en de sporters geschreven,

Helpen door te bewegen

Je kunt altijd iets doen om te helpen, in de eerste plaats door ervoor te zorgen dat je in een goede conditie verkeert. Pas dan kun je mensen bijstaan die het te kwaad hebben. Stel voor je komt in een onverwachte situatie waarin de bekende 3 f’jes (fight – fly – fright) de hoofdpromotor zijn. 

Dan kun je wel aan het liedje denken “vluchten kan niet meer”. Maar in een dergelijk geval zal een van de 3 F’jes op jouw niet gekozen pad opdoemen en vragen welk F’je, is op jou van toepassing?

We weten allemaal dat voorkomen beter dan genezen is! De wereld van tegenwoordig is een smeltkroes van geweld en terreur. Wekelijks zijn er aanslagen te betreuren. De wereld wordt er niet beter op. Pessimisme ligt op de loer. Aan geweld is geen ontkomen meer.

Als ik denk aan amok of andere terreur situaties dan is het toch van wezenlijk belang om datgene te doen wat noodzakelijk is om te overleven, hoe klein ook. Mee doen aan een knalfestijn is uit den Boze. Tenzij!

Mijn geloof in een geweldloze toekomst en veiligheid is sterk tanende. Zelfs in de weersvoorspelling van zaterdag 23 juli 2016 is volgens de krant 90% kans op regen. Het tegenovergestelde is een feit, lekker weer en zonneschijn.  

Veiligheid en geloof in eigen kracht zijn zaken die je kunt blijven ontwikkelen en bijhouden. Kogels tegenhouden en als eenling strijden tegen de stiekeme overmacht is niet te doen, dat weten we allemaal.

Stel je voor dat je in een amoksituatie terechtkomt, als in München. Dat kan overal overwaaien. De “IS” wolkjes hebben een groot Europees spreidingsgebied. In paniek rent iedereen er vandoor om een veilig heenkomen te zoeken. Maar stel voor dat je ondanks de overweldigende paniek toch nog iemand kunt helpen die verdoofd, apathisch, buiten bewustzijn of een gewonde en makkelijke prooi is voor de terreur- of amokmakers.

Of eenvoudigweg helpen om de terreur een halt toe te roepen. Denk daarbij aan de bromfietser die in Nice tegen de vrachtauto rijdt ondanks eigen levensgevaar en vervolgens de terrorist aanvliegt en door zijn actie mogelijk nog meer slachtoffers voorkomen heeft.

In München heeft niemand van IS de aanslag opgeëist. Een amokpleger van 18 jaar is volgens de Duitse Autoriteiten verantwoordelijk voor deze aanslag.

Zo blijkt maar weer eens dat helden niet uit de comic boekjes komen en zij geen spannende opzichtige kledij dragen. Het zijn normale mensen zoals u en ik, uit het legioen van grijze muizen inclusief hun angsten.

Ik denk daar vaak aan. Dus een gefundeerde reden om eerst jezelf te helpen door conditie, kracht, uithoudingsvermogen, ervaring en alertheid te blijven oefenen om op het juiste moment datgene te kunnen doen wat nodig is. Dat zeg ik als mens en niet als diender.

Dan pas, kun je anderen helpen in hun overlevingsangst of paniekreactie. Niet voor een “heitje karweitje” maar er staan als de nood aan de man/vrouw/kind/dier is.

Een tweede reden zou kunnen zijn het ouder worden, lichamelijke slijtage, pijn en ziekten. Bewegen is de smeerolie van het lichaam in plaats van bankdrukken op de comfortabele driezitsbank. Ik ben slechts 2 tikken verwijderd van de klok der 60 jarigen. Velen onder ons zijn ouder. Daar hekpt geen pilletje van de dokter tegenop.

Gelukkig zie ik vooral oudere mensen veel bewegen. Maar ook velen onder ons niet. Sommigen hebben het hoofd nederig of onwetend gebogen zonder de noodzakelijke bewegingsuitdaging aan te gaan. Zijn zijn gaan zitten uit angst voor een valpartij en bewegen zij liever niet of zijn zij vergeten om te bewegen voor de dagelijkse behoefte? Dat heeft niet alleen met leeftijd te maken.

Voor jezelf opkomen is toch de crux. De zorgpremies worden onbetaalbaar en de (ouderen)zorg staat onder druk ondanks het groeiende legioen van mantelzorgers. De aftakeling van het leven kan niemand voorkomen. Maar de tand des tijds een beetje afremmen en de overlevingstaak zelf oppikken, dat moet toch mogelijk zijn.

Met dit toekomst scenario in mijn achterhoofd heb ik de handschoen zoals zo vaak opgepakt en heb drie circuits  met in totaal circa 24 oefeningen met daarin de meeste spieroefeningen uitgevoerd en afgevinkt. Last but not least deadlifts, een goede oefening voor mijn ruggengraat, want zonder wil ik niet rondlopen!

Het aantal herhalingen van de uitgevoerde oefeningen tegenwoordig zijn voor mij veel belangrijker dan het totaal gewicht per oefening. En dan maar hopen dat ik mijn spiermassa voldoende Boosts gegeven heb. Wel prikkelen en stimuleren tot aan de prikkelbare grens maar niet verder. Het moet vooral leuk en plezierig blijven. Een mogelijke lichte spierpijn daargelaten. Niet meer over de top gaan zoals vroeger maar beheerst en geconsolideerd in mijn bewegingspatroon opgenomen.

PS; Wist je dat je na je 40^ste levensjaar circa 1,5% aan spiermassa per jaar afbouwt, wanneer je niet traint, oefent en je spieren onderhoudt?

Je spieren prikkelen op een natuurlijke wijze is hoe dan ook is de beste oefening.

Gezond bewegen doet leven en jezelf en anderen helpen.

Wederzijds fatsoen, leven en laten leven.

Zondagmorgen op de fiets met mijn lief pedaleren langs de vele mooie paden in de mooie omgeving onder de luchtspiegelingen die ons land rijk is op dit moment. Zon en lichte wolken worden afgewisseld met de donkere monsterlijke variant.


Vele mensen zullen denken van; blijf maar binnen want het gaat regenen, hagelen of sneeuwen. Niet doen. Neem dit kleine natte risico. Je spieren en longen zullen je dankbaar zijn.


Enfin plots op een mooi verhard fietspad bergopwaarts horen wij plots een meesterlijke muzikale sound. Niet vervelend noch irritant. Maar ene van het soort "hey er is iets achter ons" die zijn of haar aanwezigheid op die ene prettige wijze wil doen kenbaar maken aan het overige fietsverkeer.


Ik heb dan al naar rechts gedraaid en maak ruim baan voor wat van achteren nadert. Het eerste wiel naast mij spreekt tegen ons en zegt; "goedemorgen, er komen er nog 10 achter me aan. Allemaal zijn ze vriendelijk en begroetend. De laatste zegt van, dit was het dan". Ik zie dan pas de rennerssliert van fietsenrenners die ons passeert.


Ze rijden niet op domme spierkracht maar pedaleren met groot technisch inzicht. Ze hebben gebruinde afgetrainde benen met magistrale kuiten in de vorm van een "w". Ze rijden in een zg treintje. Ze dragen zwarte kleding. Plots moet ik denken aan Armstrong. Echter deze ploeg hier op het fietspad doet het op eigen kunnen zonder die vele kunstmatige extra's! Ze hebben plezier en rijden eensgezind hun parcours van vele kilometers. Op hun rug prijkt de naam Salden, wellicht uit Lummerich bie Zitterd.


Fatsoen dat doe je samen, toch!

Schildpad op straat

Geelwang schildpad

Ik vraag me af of je letterlijk zal zinken als een baksteen in het naderende moeras, recht voor je. Je bent mooi gecamoufleerd en dus een met je omgeving. Scherpe kanten en hoeken heb je niet aan je lijf behalve dan je krachtige gebit.

Ik denk dat je de weg kwijt bent in de mensen omgeving. Je hebt een zware last te dragen in de vorm van een ogenschijnlijke zware militaire helm. Daar moet je maar “in“ komen!

Eigenlijk heb je deze huisstijl afgekeken van de familie der slakken tijdens hun evolutie. Ook zij nemen altijd hun huis op de rug mee. Jij doet bijna hetzelfde maar dan net weer iets anders belicht. Je leeft sowieso in je huis-helm. Rondom dicht gekit met slechts kleine uitsparingen voor je handen en voeten en uiteraard je hoofd. Jouw helm, pantser, kuras of tempel is hard en onverwoestbaar. 

Je loopt trots rond en er zijn al heel wat vijanden geweest die hun tanden op dit pantser hebben kapot gebeten. Je laat hen steeds achter met een big smile en bij hen pijn in de bek. Eigen schuld. Dat jouw benen jouw helm kunnen dragen vind ik onvoorstelbaar sterk en stoer.

Jij solist, liefhebber van tropische temperaturen werd naar dit land gehaald als een klein lief spartelend en duikelend wezentje. Gekocht en opgenomen in onze liefelijke omgeving zwem je er vrolijk op los en krijg je veel te veel voedsel te eten in de vele wellness oases in vele woonkamers in ons land. Het nadeel is dat je dan deze wellness oases snel ontgroeit. Een luxe probleem is het gevolg. 

Dus wordt je als persona non grata verwenst en naar buiten geschopt of via de wc geloosd in het riool. Gelukkig heb jij jouw kuras altijd bij de hand. Tegen stoten en inbeukend geweld bestand.

Je bent zwaar en log maar je lichaamsgewicht is goed verdeeld. 

Op het land ben jij in je nadeel. Je bent er net zo langzaam als een slak. Op snelheid zal je dus niet winnen. Echter in het water of in zompige omgevingen voel jij je als herboren. In moerassen voel jij je thuis in je bijna natuurlijke habitat.

Je bent iemand die heel oud kan worden. Ook dat is genetisch bepaald. Je leeft van planten en klein ongedierte en dode vissen et cetera. Je baant in het moeras met je sterke gespierde ledematen de weg vrij. Je hoofd en via je lange nek vervolgens, eten de nodige proviand naar binnen. Alleen ben ik bang dat je het lastig krijgt in de wintertijd. Een fase die je kunt overbruggen door je in een toestand van schijndood te matigen. Maar dat is eigenlijk niet jouw ding. Er zijn helaas al vele diersoorten naar Nederland gehaald die het niet redden. Maar jij bent een vechter met sterke kaken.

Maar daar gaat het niet om. De zorgplicht ook voor te grote huis schildpadden is beklagenswaardig. Zoals de mens met elkaar omgaat zo gaat zij ook om met dieren die niet passen in de vele woonkamer oases. Als ik dan weer naar jouw geel/zwarte kleurenfoto! kijk dan zie ik je wachten, vechten en gedijen against all odds. 

Gelukkig blikt jouw genetica ver terug tot in de oertijd. En altijd heb je het overleefd.

Winters worden tegenwoordig minder koud en zomers blijven laf en lauw. Schildpad ik noem je HERO, jij haalt het, hoop ik tegen beter weten in!

Je komt niet in onze natuur voor en bent niet gemaakt voor Hollandse vrieswinters. Als koudbloedig wezen moet je je kunnen opwarmen om voedsel te kunnen verteren. Dit lukt niet goed in onze vrije natuur. Een lange doodstrijd van 5 jaar is niet ondenkbeeldig. Dus dierenleed ten top. Om jezelf genoeg op te warmen loop je naar het asfalt. 

Dat warmt lekker op, maar vaak wordt je net daar doodgereden door menselijke bolides. Gelukkig heb ik je gevonden terwijl jij desolaat ronddoolt. 

En nu zwem je lekker rond in het Dierenpark Born tussen je geelwang-en-de soortgenoten in een mooie plas met water, oeverbegroeiing en rust.

Mohamed Ali of Cassius Clay

In de jaren `60 van de vorige eeuw ben ik zelf nog een kleine ukkepuk. De kleurentelevisie heeft nog maar twee kleuren, wit en zwart. De kleuren smelten samen in dezelfde gedachte als yin en yang en stimuleren elkaar zodoende tot de volledige 100% in voor- en tegenspoed. Wit en zwart is tegenwoordig een hot item geworden,vooral als het gaat om tegenstellingen, racisme en de toestroom van vluchtelingen. Wit is de makkelijke overheersende vorm in tegenstelling tot zwart die het voor de kiezen krijgt steeds maar weer opnieuw.  

In de jaren zestig ben ik daar niet mee bezig. Kinderen kennen namelijk geen racistische gevoelens. De zwarte helden komen uit Amerika. Vooral uit de balsporten, verder de grootheden uit de atletiekwereld en last but NOT least, het pugilisme, het boksen. In het boksen worden de grootste helden vertegenwoordigd.

Terug in herinnering sta ik samen met mijn broer Paul op om de bokswedstrijden op de televisie te bekijken. Dat mag van onze ouders. Vaak moet Clay 12 tot 15 ronden van 3 minuten aan de bak tegen zijn opponenten. 

Paul en ik slapen voor de match meestal slecht omdat we bang zijn om de komende bokswedstrijd te missen. De grote kampioen Cassius Clay moet geregeld aan de bak om zijn wereldtitel boksen te verdedigen. We hebben dan al vaak genoten van zijn show optredens vooraf en de aaneen geregen overwinningen. 

Zijn optredens genereren ontzettend veel geld en reclame voor de bokssport. waarschijnlijk ook voor de promotors. Zeg maar de Don King's  met de dollartekens in de ogen.

‘s-Nachts is het dan koud in onze woonkamer want aardgas is er nog niet en de kolenhaard suddert lauw. In de kou wachten we tot het tv sneeuwbeeld verandert in het programma uit Amerika waarin de bokswedstrijd life uitgezonden, zal beginnen. In Amerika is het dan pas vroege avond en bij ons diep in de nacht. Dat heb je nou eenmaal met tijdzones.

De Louisville lip warmt zich op en fulmineert in de rondte vooral naar zijn tegenstanders. Die hebben daar allemaal last van. Vooral de heroïsche gevechten met Joe Frazier maken mondiaal een diepe indruk.

Hoeveel slagen en stoten kan een mens verduren op zijn hoofd. Eer hij kan uithalen en scoort.

Een keer lukt het Joe Frazier om Mohammed Ali´s kaak te breken met een weergaloze prachtig geplaatste linkse hoek en het gevecht in een overwinning naar zich toe trekt. Een super stoot in een groots gevecht.

They never come back, is een gevleugelde spreuk en een waarheid tot dan toe in de boks geschiedenis. Mohamed Ali zoals hij zich noemt na meerdere verwikkelingen als dienstweigeraar, doet dat volgens mij 3 keer in totaal en overvleugelt met zijn klasse zelfs de hedendaagse boks wetenschap.

Tegen George Foreman (ook Olympisch kampioen voordat hij profbokser wordt) is hij de underdog. In een uitgekiend en geregisseerd plan slaat hij Foreman zwaar knock out. Foreman slaapt na zijn nederlaag ongeveer een jaar zeer slecht.

Nu is The Greatest niet meer, hij is zelf knock out gegaan tot in de eeuwigheid. Hij is altijd trots zijn eigen weg gegaan.

We mogen hem dankbaar zijn voor wat hij heeft betekend voor de bokssport.

PS: Ook heeft hij ons geleerd dat talent alleen niet voldoende is om de top te bereiken. Je zult er meedogenloos hard voor moeten trainen en afzien, niet soms maar altijd. Slechts dan pas kun je de grootste worden, 

Een ander geluid

Zaterdag na mijn ochtenddienst, rij ik op mijn fiets midden door Euverhaove via de Kasteelweg richting Sportcentrumlaan. Op de wegen die leiden naar het evenement Groovy Gardens zie ik hordes jongelui in hun bolides en sommigen te voet dezelfde richting uitgaan. 

Alsof de rattenvanger van Hamelen zijn lonkende werking heeft ingezet. Dit keer niet met speelse fluittonen maar met helse elektronische bastunes. Het is feest en dat zal iedereen weten en horen.

Op de Schwienswei rij ik achter langs dit evenemententerrein naar huis. Mijn trommelvliezen krijgen het nu al zwaar te verduren door het indringende geluid vannuh boem boem boem. Bij de water-visplas zie ik nog ganzen met hun jongen die kennelijk zoiets nog nooit zoiets hebben meegemaakt. 

De schapen in de wei kunnen niet weg maar blaten vrolijk of klaagzangerig mee met de onmenselijke audio beuken.

De bastonen begeleiden mij nog kilometers ver op mijn weg over rustige paden in het veld. De volgende zondagochtend heel vroeg kom ik weer aangefietst langs de plek van Groovy Gardens.

Normaliter op dit pad hoor ik vogels door hun gezang de dag begroeten, zie ik buizerds langzaam de lucht doorklieven en ganzen met hun jongen op het water spetteren. Nu niet. Het is er doodstil. Het water van de plas is spiegelglad zonder een rimpeltje of oneffenheid. De schapen liggen nog in hun weiland want ze kunnen niet weglopen, dit keer zonder geblaat. De temperatuur is 17 graden en zeer aangenaam.

Het lijkt wel of er geen andere dieren, vogels en andere natuurlijke wezens meer aanwezig zijn. Weggevlucht voor het helse kabaal van een spervuur van oorverdovende basdeunen, onophoudelijk gedurende vele uren. Dat houdt kennelijk geen dier uit. Behalve een recht oplopende soort dan!

Op parkeerplaatsen en bermen langs de weg staan enkele bolides van feestgangers. Achteloos achtergelaten, gelukkig niet verkeersgevaarlijk. Op de parkeerplaatsen hebben velen de afvalbakken niet kunnen bereiken want afval ligt her en der uitgespreid. Een heuse sportbeurt voor de mensen die het mogen oprapen en opruimen.

Nog steeds is het wind- en doodstil. Sittard ligt nog in een diepe slaap. Dan neem ik de rotonde bij de sportcentrumlaan. In de berm zie ik een koppeltje eendjes. Ver weg van hun eigenlijke habitat bij het water. Kennelijk zijn zij ruw uit hun rust en dagelijks patroon weggeblazen.

Het is bewezen dat alleen betalende mensen tegen de decibellen kunnen. Variërend van 80 naar 102 DB. Op het evenemententerrein zijn oordoppen tegen betaling verkrijgbaar. Dit is meestal niet aan dovemans oren gericht.  Moet kunnen tot je toe bent aan een hoorapparaat op te jonge leeftijd of zo.

Het evenement is desondanks een opsteker en vele bezoekers hebben genoten van dit audiovisuele spektakel.

In de openbare orde hebben zich nagenoeg geen ongeregeldheden voorgedaan.

Mooi zo deze flower beat power in 2016. Zou het op andere evenementen terreinen er anders aan toe gaan?

Dus, enjoy the music zo lang als het kan,

De wet van Murphy en Titan

Giant het woord alleen al staat synchroon met gestaalde perfectie, uithoudingsvermogen, niet aflatende vriendendienst en brenger van voorspoed en elan. Dat is mijn gedachte tot gistermorgen. ik zal jullie deelgenoot maken van de aftakeling van titan.

Aldus, na mijn ontbijt pak ik mijn stalen maatje waarmee ik al vele kilometers in eensgezindheid en volledige symbiose heb afgelegd bij zijn horens, pardon ik bedoel stuur, vast. Ik moet mijn afstand tot mijn werkplek overbruggen en dat doe ik graag op mijn Giant fiets. Samen draaien we worst – pardon - de kilometers er doorheen tot ik normaliter op mijn werkplek arriveer. Meestal gaat dat voortreffelijk door weer en wind en in de pratsj, lees modder.

De moddersporen blijven meestal als een statement achter op de metalen onderdelen en zo. Maar, deze morgen lijkt het alsof mijn Giant ziek is, grieperig. De lucht is uit zijn longen, lees uit een van zijn banden. Ik gun mijn Giant fiets een rustpauze. Ik zal Giant vanaf deze zinsnede liefdevol bij zijn koosnaampje Titan, benoemen.

Hij staat op zijn banden te wachten. Een is halverwege lek. Panne, noemen ze dit in de wielrennerij. Met mijn pomp reanimeer ik de zieltogende longen - band. Ik pomp en het herleven begint voor Titan. Hij staat als het ware te trappelen op dat ik hem uit de garage wegvoer. In stilte genietend. Om de sfeer iets bij te werken ontsteek ik de lumieres, voor wit-licht en van achteren rood-licht via de LED applicaties op stuur en zadelstang. Sereen licht, opwekkend en volledig zichtbaar. Dat is de oplichtende trant. Sterk als vanouds beginnen Titan en ik als een vertrouwd tweespan aan de duurzame rit met de wind en regen volop tegen. Ik ben niets anders gewend en Titan maakt het niets uit zolang ik pedaleer. Hij praat nooit tegen mij. Het zij zo. Af en toe kraakt Titan onder het pedalerende geweld van mijn hamstrings. So be it. Buigen of barsten of de seizoenen met volle borst trotseren. Meer ons gezamenlijke ding!

Na een halve rit te hebben afgelegd komt het griepvirus of astma dan wel uitputting bij Titan naar boven als een ontploffende niets ontzielende vulkaan. Ik kijk en zie dat Titan leeg loopt. Jammer. Hij kermt niet maar hij is uitgeput, kapot en op. Ik stop want ik wil mijn maatje Titan niet naar de .loten helpen. Zijn longen werken niet mee. Titan doet spreekwoordelijk mee aan het menselijke spelletje van weemoed en ziekte.

Titan moet warm blijven. Dus beweeg ik samen met hem. Ik loop naast hem. Zijn ingetogen ziel is het eind van het Latijn nabij. Hulp is nodig. Niemand in de buurt die helpt of een helpende hand uitsteekt. Niemand vraagt hoe het met Titan is. Titan en ik zijn alleen op de wereld, zo lijkt het te zijn.

Titan vriend ik laat je niet alleen en ik zal voor je zorgen. Ik ren 6 kilometer met titan die geen krimp meer geeft hij lijkt in een fiets coma te verkeren. Het asfalt onder mijn voeten en onder de rubberbanden van Titan passeren onze schreden en wielomwentelingen. Ik heb ook pijntjes en last door het rennen. Mijn knieën en ook in mijn longen, want ik ben op dit moment niet de meest fitte diender. Ik ben te zwaar bepakt, heb verkeerde schoenen aan en de weg is lang en hard. Het asfalt en de geplaveide stenen wentel ik steeds sneller af.

Mijn longen houden gelijke tred met mijn rasse schreden over de gepolijste wegen. Met de wind steevast tegen ondergaan Titan en ik de beproevingen van deze regenachtige kille kouwe ochtend.

Als team komen we uiteraard sterker uit deze ochtend misère, want we zijn er voor elkaar voor de volle 100 %. Uiteindelijk komt het bureau in zicht. Ik gebruik mijn keycard en Heaven's gate opent zich. Titan en ik zoeken de warmte op. De longen-band van Titan staat levenloos en leeg erbij.

Maatje ik zal je helpen waar nodig. Meteen, nog voordat ik iets anders ga doen inspecteer ik Titan op zijn wonden en/of letsel. Ik ontkleed zijn longen-band en zie dat in de kleine long-band-blaasjes een groot gat is getrokken. Titan's levensadem is door dit onvoorziene gat verloren gegaan en heeft zijn kracht geminimaliseerd. arme sloeber.

Ik pas resoluut reanimatie toe en speur naar zijn verwondingen met een handpomp. Met bijbehorende solutie dicht ik zijn diepe wond en met een lichaamseigen rubber verband zorg ik dat mijn vriend Titan op adem kan komen in zijn ziekenboeg in de warmte, luwte en beschut.

Titan herstelt wonderbaarlijk snel. Ik doe hem zijn rubberen jas aan en hij is als herboren. Ik ben bezweet en de druppels parelen van mijn gezicht op de grond en laten donkere plekken na in het beton van de garage waar ik op dat moment vertoef aan de zijde van titan.

Ik hoor een collega nog zeggen van; Han weet je wat ze met het zweet van politieagenten doen? Geen idee antwoord ik. Ze maken er slaappillen van! Want dit komt niet vaak voor dat politieagenten zweten. Als ik mijn windjack uittrek merk ik pas dat mijn hele lijf en leden en kleding doordrenkt zijn van parelend zweet. Een politieman kan dus toch zweten! denk ik dan maar. Zal ik mijn zweet dan maar aan de slaappillenfabriek doneren?

Even later komt ik tot het besef dat ik tijdens mijn galopperende run met Titan aan mijn hand mijn diensttelefoon verloren ben in een onopgemerkt moment. Mijn diensttelefoon is mijn extern geheugen. Ik kan moeilijk zonder. Nu begin ik echt te zweten. Mijn poriën stuwen steeds meer angsten in de vorm van transparante klodders zweetparels door mijn huid omhoog. Paniek, nee zover is het nog niet. ik bel mijn eigen nummer omdat ik denk dat in mijn directe nabijheid mijn telefoondeuntjes uit de catacomben van het bureau zullen weerklinken. Niet dus. Ik krijg aan de andere lijn contact met een DAVEY P. Ik ben in het bureau dus ik denk dat een collega mijn telefoon gevonden heeft. Niet dus. DAVEY is een burger met het hart op de juiste plek zal even later blijken.

DAVEY´S schoonmoeder heeft mijn telefoon gevonden op het fietspad op de door mij afgelegde route naar het bureau. Ik meld DAVEY dat ik van de politie ben en graag mijn telefoon wil komen afhalen. Dat wil DAVEY niet. Hij komt de telefoon brengen. Even later omstreeks 10.00 uur komt DAVEY aan het bureau met mijn telefoon. DAVEY deelt mede dat adhv de berichtgevingen op de telefoon dit er een moet zijn bestemd voor militairen of politie.

DAVEY heeft nog geprobeerd om dmv ICE, kan iedereen programmeren op de telefoon om de verliezer - ik dus - te informeren. ICE kan benaderd worden bij onwel wording of verlies voor de familie en nabestaanden. Ik heb ervan gehoord maar nog niet geïnstalleerd. NU WEL DUS, achteraf.

Ik wil DAVEY bedanken voor zijn interventie en menselijkheid. Dat wil hij pertinent niet. MMD = MOOI MENS DAVEY. Ik bedank DAVEY en in de regen alweer verlaat hij het politiebureau.

De human touch, het mooiste wat er bestaat.