een minuut stilte

Dan koerst de zilveren Australische vogel richting Eindhoven op de afgekondigde dag van nationale rouw. Hij landt en wordt ontvangen met de hoogst mogelijke aanwezigheid van overheid, militairen en familie. 

De landingsbaan is aangedikt met een laag van respect. De motoren worden stationair draaiende houden tot klokslag 16.00 uur. The Last Post klinkt uit een schallende trompet en bezorgt heel Nederland de koudste rillingen ooit. Militairen lopen in gelid in de buik van deze ijzeren vogel. 

Ouderen, kinderen en families komen terug van wat hun vakantie had moeten zijn. Zij hadden zulke mooie vooruitzichten. Hun dromen, leven en toekomst werden abrupt beëindigd door een raket.

16.00 uur, ook mijn vakantie begint. Voor mijn gevoel op dat moment bijna een macabere vergelijking.

De meldkamer-man politie regisseert voortreffelijk 1 minuut stilte in onze politieregio.

Dan denk je heel even in gedachten dat de wereld stopt met draaien. Echter na deze belangrijke minuut blijkt dat politiemeldingen voor 1 minuut in de wachttijd zijn gezet. Ze worden hierna weer uitgedeeld aan de uitgaande surveillances. 

Business as usual. Ook dat schijnt belangrijk te moeten zijn, net nu! Jeetje

Beauty and the Beast

Vanochtend lekker vroeg op, ontbijten in de tuin met mijn lief. Rondom 09.30 uur op de fiets voor een lekkere nog koele tocht in de buurt. Via mooie wegen en paden, langs beekjes en bosgebieden, beschut tegen de opkomende zon. Zomaar een willekeurig fietsparcours. 

Dan volgt het noodlot. Met een enorme knal ontploft mijn achterband. Vreemd, er ligt een extra beschermlaag in met een nog nieuwe binnenband. Dat had niet mogen gebeuren. We zijn 10 kilometer van huis. De band is niet te maken dus loop ik naar huis. Naar huis racen om de auto te gaan halen om mij en de krakkemikkige fiets naar huis te transporteren wijs ik pertinent af. Ik zeg tegen haar van, kijk het is hier mooi en prachtig. Ik wandel graag, dus loop ik naar huis. Zij vergezelt mij nog een paar kilometer en fietst dan naar huis met de belofte om een mooie dis te maken. Ik verwent? jazeker. Zou mijn gewicht debet zijn aan de kapotte band? Tja, wie zal het zeggen!

Echter tijdens mijn lange tocht met de verkeerde schoenslippers aan, loop ik al filosoferend door de omgeving. De zon brandt hevig in mijn nek. Ik voel opeens een zonnesteek of een fata Morgane in a nutshell opkomen. Krijg ik waanbeelden? Ja dus.  

Lang geleden als ik op pad ben in de vrije natuur langs mooie ongerepte streken zoals die in Scandinavië, kom ik haar tegen. Ze heeft kastanje- tot tomaten-blond haar. Haar spier korset verraadt een lenige- maar powerful gracieuze verschijning. Haar wulpse malse rondingen worden niet overdadig bedekt met een teveel aan kleding. Zij draagt net genoeg om niet ordinair te ogen maar wel een opmaat om fantasievol alle vrouwelijke vormen in te kleuren. Haar borsten hadden van mij wel bedekt mogen blijven behalve dan een kleine inkijk.

Haar gelaats- en lichaamskleuren tonen een roomwitte huid die niet tegen de felle zon bestendig is. Van dit type kreeft dames loopt heel Engeland en Ierland over.  Het contrast van haar huid met haar weelderige haardos zorgt voor een aanschouwelijk bewegend plaatje dat niet te vangen is voor de camera.

Dan haar ogen. Ik verwacht eigenlijk felgroene- of blauwe krachtige kijkers. Wanneer ik in haar ogen kijk zwijmel ik bijkans ver weg, opgezogen in het oneindige heelal, zo lijkt het te zijn. Het eentonige kleurenpalet rondom haar iris is donkerbruin tot sepia met een liefdevolle vredige (ogen)blik. Er zit een schim rondom haar iris. Wat zou dit kunnen zijn?

Zij heeft net gegeten. Op haar lippen en mondhoeken houden zich een aantal kruimels en restjes vast. Onder haar pittoreske neus wordt haar fraaie roze glimmende tong zichtbaar wanneer zij daarmee ongegeneerd de etensresten van haar mondhoeken wegpoetst. Deze dame zou normaliter niet het achterste van haar tong laten zien aan niemand. In elk geval niet aan een vreemde zoals ik hier en nu tegenover haar. Zij maakt enkele vreemde geluidjes die ik op dat moment niet kan plaatsen.

Ik zie verder dat zij en ik niet hetzelfde DNA bezitten. Ik prent haar DNA goed in. Wij zouden wel goede vrienden kunnen worden maar beslist nooit meer dan dat. Haar cultuur en achtergrond is te divers van die van mij. Zij is beschermd opgevoed en heeft nooit vrijelijk rond mogen lopen. Altijd is er het thuisfront dat zich opdringt aan haar als monotone oppasser met harde hand. Er is maar een land waar zij zich vrij zou kunnen bewegen. Dit land is echter te ver weg. Noodgedwongen zal zij hier moeten blijven, haar kroost baren en levenslang een onzichtbare ketting om haar hals blijven dragen.

Ik leg mijn hand op haar gezicht en voel de warmte. Dan neem ik bevangen afscheid en hoop dat alles goed zal komen in haar verdere werkzame leven. Dat is echter en ijdele hoop of utopie, ook dat weet ik. Mijn cirkel van invloed is hier symbolisch 0. Ik zal het verschil niet kunnen maken. Ook dat is DNA bepaald.

Op mijn verdere tocht loop ik richting zee. Het is een dag zo warm als +30 Celsius. Ik heb het warm en ga snel afkoelen in zee. Dat duurt deze keer lang want het blijft warm op mijn huid. Na lange tijd kom ik uit het water en de zee druppels parelen van mijn lijf. Ik ga zonnen op het strand. Er liggen veel mensen. Onder parasols en zo. Ik laat me opdrogen en kijk dan eens om mij heen.

Naast mij onder een afdak ligt een bruine schone met mooie lichamelijke welvingen en rondingen die er toe doen, te zonnen. Zij heeft zich helemaal ingewreven met olie en bakt behoorlijk. Zij laat zich een aantal keren omdraaien en zo krijg ik vrijelijk uitzicht op haar prachtige lichaam dat door de olie, zon en baktemperatuur steeds krokanter lijkt te worden. Zij ruikt lekker. Haar haardos lijkt te zijn verdwenen. Ze ligt te midden van een groen-oranje-rode kleurenprachtige deken welk haar goddelijke lichaam extra accentueert, onder spetterende- of sissende geluiden.

Dan gebeurt er iets met me. Mijn mond wordt droog en ik krijg honger. Toevallig of niet ik ken haar, het is die beeldige schone van toen waarvan ik het DNA in mijn gedachten heb gememoreerd. Zij heeft de reis naar het verre India niet gemaakt. Daar had zij pas van de vrijheid en respect van mensen kunnen genieten. In plaats daarvan ligt ze hier en nu op het strand direct naast mij, een paar meter verderop. Ik ga naar haar toe om contact met haar te maken.

Dan wordt haar hele lichaam sierlijk door de krachtige bediende omgedraaid. Ik wil iets zeggen maar deze bediende is sneller dan mij en stelt mij de prangende vraag; Zeg het maar, wil je groenten en friet bij deze Hamburger?

Op datzelfde moment ontwaak ik uit mijn droom en sta ik voor mijn eigen voordeur thuis met mijn kapotte fiets aan de hand. Mijn linker slipper heeft de barre tocht op de hete macadam niet overleefd.

Ik vraag mij nu af, wie is hier de Beauty en wie is the Beast?

Pudding uit Rusland

Afgelopen week wordt het nieuws ongenadig keihard in ieders ogen en oren geschoten met een mitrailleur salvo dat zijn weerga niet kent. Je kunt proberen om je te verstoppen maar helaas er is geen ontkomen aan. Niet voor ouderen, niet voor dementen, niet voor jongeren en zeer zeker niet voor de toekomstige heersers van de wereld, ons kleine grut.

De jeugd heeft weliswaar de toekomst maar het verschrikkelijke nieuws is bijna te cru voor woorden. Alles wat we zien en horen wordt onder onze hersenpan opgeslagen. Ook de synoniemen en de klanknabootsingen van de geweldsexplosies.

Dan komt er een jongetje thuis van school. Hij heeft geen levenservaring, net zindelijk begint hij aan zijn verantwoordingen; lezen, leren, vallen en vooral weer opstaan. Zijn onbekommerdheid is sinds afgelopen week knock-out gegaan door het immense verdriet in Nederland en in de wereld.

Vreemd er is geen school want het is vakantie. Maar een jongetje uit zijn klas zat in een vliegtuig dat is neergestort. De hele wereld maakt zich nu druk hierover. Vandaag op school wordt er gepraat over de inzittenden van het vliegtuig, waaronder het vriendje uit de klas. Hij zal nooit meer spelen met dit vriendje. 

Gemene mensen hebben gezorgd voor het afschieten van het vliegtuig met raketten. De hele school en leerkrachten herdenken in een momentum het overlijden van het vriendje en alle andere inzittenden.

Het jongetje vraagt thuis aan zijn ouders of pudding uit Rusland slecht of vies is. Want dat zegt de hele wereld. Het jongetje heeft veel vieze beelden gezien met doden, bloed en een neergestort vliegtuig, op de sociale media op het nieuws, elk uur van de dag. Liever speelt hij buiten maar, dat gaat nu niet meer. Zijn klasse vriendje is dood en heel Nederland rouwt.

Het jongetje denkt altijd dat grote mensen wijs zijn en goede dingen doen of proberen. Maar zijn ouders antwoorden hem dat het leven niet over rozen gaat maar ook over harde, gemene stekelige doorns.

De pudding uit Rusland is niet om van te eten. Deze pudding lijkt bedorven….

Boomstam tillen om te overleven

Daar loopt hij op 6 poten op een gigantische ronde houten ondergrond. Stevig boven de aarde uittorenend op pijlers zo hoog als zijn ogen maar kunnen reiken. Hij of zij is een werkmier. Het hout en de pijlers vertegenwoordigen een solide mensentafel. 

Daar bovenop staat een porseleinen schotel zo groot als de halve wereld waarop een snee brood zo groot als een voetbalveld ligt te wachten op mijn verorbering.

De snee brood is volgestort met chocolade boomstammen, hagelslag. Dit alles is immens en adembenemend vanuit het perspectief van deze petieterige mier.

Dan zie ik hem lopen op de tuintafel. Hij loopt kriskras op zoek naar iets. Zijn reukorgaan, daar is niets mis mee. Zijn antennes zijn volop geprojecteerd op voedsel vergaring. Angst is niet in zijn DNA geprojecteerd. 8 poten hiermee wordt zijn prille torso op indrukwekkende wijze verplaatst als een ware Spiderman die over daken, gebouwen en flats springt, kruipt en vliegt.

Zo ook verovert deze Mighty Ant, mijn tafel. Dan dendert er een chocolade boomstam naast hem neer. In massa een veelvoud van zijn lengte en gewicht. Geen deuk in het houtwerk want de consistentie van hout en chocolade zijn in geen enkele verhouding met elkaar qua impact of soortelijk gewicht. Het kriskras lopen gebeurt niet zomaar. 

Systematisch analyseert deze mier dit onbekende terrein op voedseljacht.

Dan brengt zijn systematiek hem bij de chocolade boomstam. In een beet uit mijn brood eet ik gigantische hoeveelheden hiervan op en spoel ik deze weg met koffie voor mannen. Zwart en zonder toevoegingen van zoetheid of andersoortige romigheid. Zonder lepel, puur.

Dan volg ik de miezerig krachtpatser. Hij loopt naar de boomstam. Tilt hem moeiteloos op met zijn voorste 2 poten en draagt de stam minutenlang onvermoeid rond op de tafel. Hij is geslaagd in de dagelijkse missie van voedsel vergaring. Alleen de infra structuur speelt hem hier en nu parten. 

De tafel wordt bijna een altaar. Ik verlies hem uit het oog want hij kruipt systematisch verder over de tafel zonder pauze of onderbreking.

Ik lees verder in mijn krantenpagina, eet het voetbalveld brood op en spoel dit weg met de vloeibare zwarte melange. Het is zondagmorgen. Het is lekker weer, een beetje benauwd maar wel aangenaam.

Nadat ik weer terug kom aan tafel met mijn volgende kop zwarte melange is de chocolade boomstam verdwenen van tafel. De mier is ook foetsie. Dan zie ik de boomstam op de vloer van mijn terras liggen. De mier kruipt via de enorme tafelpoten omlaag en beneden gearriveerd gaat hij door met slepen aan de boom stam. 

Weer moeiteloos. Dan zie ik hem en zijn vracht uit mijn zicht verdwijnen. Hij is op weg naar huis naar zijn soortgenoten. Geen hebzucht maar overleven. Hij pakt alleen mee wat hij kan dragen. Niets meer.

Ik denk niet dat hij thuis ook maar een bedankje krijgt. Dat behoort hij gewoon te doen, het is zijn werk. Ook dat is kennelijk geprogrammeerd in zijn DNA onder zijn chitine pantser.

In verhouding is deze mier, de lichtste en sterkste krachtpatser maar ook de meest onbaatzuchtigste, die ik ken. Ook hij zal oorlogen met vijanden uitvechten om te overleven, ook zal hij wreed kunnen zijn indien nodig.

Maar na de overwinning -zonder dans- gaan mieren weer over tot de orde en de waan van de dag om te overleven. 

Dit in tegenstelling tot ons mensen, toch!

Tommie en Sjuulke

Look alike van uzze Tommie

Dierenredder in nood, nostalgisch en dolkomisch

Een redder in nood hoeft niet altijd een mens te zijn. Dieren doen het al eeuwenlang heel goed in deze scene. Het hoeft dan niet altijd een levensbedreigende situatie te betreffen. Een vermissing hoe komisch dan ook moet toch ook kunnen. Ik heb ik al enige tijd uit nostalgische overwegingen een dergelijk komisch waar gebeurd verhaaltje in mijn bol. Ik zal het vandaag maar eens tastbaar maken op papier.

Wie weet vindt u het ook leuk. 

Ik weet niet meer alle inn’s and out’s maar dat doet er ook niet toe. Dit verhaaltje nestelt zich al 46-48 jaar in latent vorm in mijn brein en kwam bij het bekijken van een fotoalbum weer in alle hevigheid naar boven. Dus vandaag  tijd om deze gedachten neer te pennen en te vertellen op papier.

We hadden vroeger een hondje. Hij heette Tommy en was van een ras waar meerdere onzichtbare bloedlijnen in voorkwamen. Het was daarom ook wel een heel sterk en lief hondje. Een officiële registratie had Tommy dan ook niet. Dit interesseerde mij  allerminst. Tommy maakte al een heel tijd deel uit van ons gezin. Mijn broer en ik hebben Tommy van de dood gered want op een avond wilde de eigenaar hem naar het slachthuis brengen. Het hondje was totaal overbodig geworden! pardon! Het hondje had een touw om zijn nek nota bene, zelfs geen riem of halsband, te duur of bestemd voor een volgend slachtoffer hondje?  Het hondje is tot zijn dood in ons gezin gebleven. Mooi toch!  Dit was in een tijd en in een buurt waar honden nog los liepen en de baasjes niet bang hoefden te zijn dat het diertje door een auto overreden zou kunnen worden. Echter een keer is dit toch gebeurd en werd onze onvoorzichtige Tommy door een auto aan zijn linker bats, lees bil, geraakt. Hij heeft toen een week of zo gestrompeld en was hierna weer beter en zonder mankementen. Maar wel beter op zijn hoede. 

Dierenartsen voor honden en katten en klein gedierte waren er destijds nog niet veel in tegenstelling tot nu. Het dagelijkse leven en nieuws was in deze tijd ongecompliceerd. Behalve dan de grove impact op onze netvliezen van de Vietnam oorlog. In het Limbrichterveld in Sittard waar ook dit verhaaltje zich afspeelde ging alles zijn rustige gangetje en was er voor mij als toenmalig 6-8 jarige niet veel stress te zien of merkbaar. Toen was geluk nog heel gewoon.

Mijn broer en ik sleepten in die tijden van alles mee huiswaarts. We hadden ook nog een volière. Nou dan weet u het wel. Op een gegeven moment kwam weer een nieuwe vriend, Sjuulke genaamd, in ons leven. Meestal moesten andere mensen iets kwijt wat niet helemaal meer voldeed aan de eisen en dan  was het gewoon om kinderen te vragen wil je ‘m hebben. Kinderen vinden van nature al snel iets zielig dus groeide onze dierenkroost af en toe sneller. Pap en mam zullen dit niet altijd prettig gevonden hebben. Maar ja hoe meer zielen hoe meer vreugde zullen we maar zeggen. Ook Sjuulke was welkom.

Terug naar Sjuulke. In de eerste oogopslag was er niets met Sjuulke aan de hand. Sjuulke was een mooie groene levenslustige kwetterende parkiet. Een hebbeding. Mooi in de veren, blauwe neus met een trotse uitstraling. Hetgeen betekent dat hij van het mannelijke geslacht was. Echter Sjuulke kwam zijn kooi niet in en moest daarbij geholpen worden. Sjuulke was als het ware een springende vrolijke parkiet. En niet eentje waarmee je boodschappen aan een ringbandje kon laten bezorgen, zoals in de postduiven business.

Ik heb dit een tijdje aangekeken. Sjuulke was en bleef lief en levenslustig en kirde er vrolijk op los. Vliegen ho maar, een vreemde gewaarwording. Ik inspecteerde wel eens zijn vleugels maar daar was ogenschijnlijk niets mis mee.  Echter Sjuulke had steeds maar weer ogenschijnlijke vliegangst en/of hoogtevrees. Maar daar werd iets op gevonden. Ik plaatste Sjuulke regelmatig op mijn schouders en liep dan met hem buiten rond. Af en toe sprong hij bij uzze Tommy op zijn rug en die liet dat dan ook graag toe. In de buurt keek dan ook niemand op van deze komische situatie. Sjuulke was eigenlijk een verheven verwende vogel met eigen personeel. 

Later heb ik eens gehoord of is in mijn geest blijven hangen dat men bij Sjuulke zijn vleugelpennen had uitgetrokken om kennelijk vliegen door de lucht te voorkomen. De reden hiervoor weet ik niet meer. Echter nadien zijn de vleugelpennen weer aangegroeid. Sjuulke had zeker faalangst bij het vliegen ontwikkeld door zijn onvrijwillige pijnlijke- brute afname van vleugelmateriaal.

Op een gegeven moment heb ik de proef op de som genomen en Sjuulke voorzichtig in de lucht gegooid. Warempel hij vloog dan een klein stukje en landde als een veilig vliegtuig. Die kleine stukjes werden steeds verder en zijn faalangst nam steeds meer af. Een hele tijd later tijdens zijn vliegoefeningen gooide ik Sjuulke in het veld weer eens ietwat hoger op. Sjuulke leek hierna aan de horizon te verdwijnen met een forse snelheid en ontwikkelde vleugel vitesse. Bijna uit het zicht zag ik hem ergens toch nog ongezien landen in het struikgewas. Onzichtbaar voor onze ogen. We hebben toen met man en macht naar Sjuulke gezocht maar hij bleef onvindbaar en sssstil.

Dus werden de reddingstroepen ingezet. Tommy die thuis was, werd erbij gehaald. Of u het nu gelooft of niet. Op het moment nadat Tommy erbij gehaald was liep deze Linéa recta door de hoge struiken, het gras en dergelijk plantenspul tot achteraan ergens bij een struikje waar hij ten slotte halt hield. Ik rende achter Tommy aan. Bij dit struikje zag ik dat Sjuulke zich op de nagenoeg onderste tak had genesteld en vrolijk en rustig op zijn redding wachtte en kwetterde. Komisch toch!

Blij dat we herenigd waren zijn we naar huis gegaan. Sjuulke kreeg nadien nog wel vlieglessen maar dan op het voetbalveld van de kraaien in het Limbrichterveld, daar konden we hem beter zien vliegen en landen. 

Zouden honden en parkieten elkaar dan toch begrijpen!

Zo kan het toch ook!

Onbaatzuchtige maatschappelijke kanjers,

Je hebt ze in alle soorten, maten en gewichten. Ze lopen nooit te koop met hun verdiensten. Ze doen gewoon en dat is tegenwoordig eigenlijk al gek genoeg. Of uniek? Ik zal er deze keer eentje uitkiezen uit de categorie die niemand in gedachten heeft, ook hijzelf niet, namelijk de dorpsdokter.

Dorpsdokters een uitstervend beroep of toch nog maar net niet?  Dat ligt er helemaal aan. Overal op het platte land worden de meeste sociaal maatschappelijke voorzieningen minder of zelfs gesloten.

Wat zien we tegenwoordig steeds meer gebeuren in de dorpen?
Niet renderende buslijnen worden geschrapt. Jonge mensen gaan er weg om te wonen, te werken en te leven dicht bij de voorzieningen in de steden centra. Huizen zijn te duur en hypotheken maar moeilijk af te sluiten voor starters op de woningmarkt.

De categorie senioren achterblijvers hebben tegenwoordig steeds meer het nakijken. Hun woningen zijn onverkoopbaar. Een plaats in het bejaardentehuis is extra moeilijk verkrijgbaar volgens nieuwe- in het “leven” geroepen onmenselijke puntensystemen. Daar komt bijna niemand meer voor in aanmerking. Het gevoel van bijna gevangen zijn in je eigen geïsoleerde omgeving is aanstaande.

Een extra hakblok betekenen de voorzieningen die geschrapt of sterk beperkt gaan worden. De AWBZ en WMO moet met extra draaien aan de knoppen de zorg garanderen en iedereen hun deel te kunnen verschaffen. De zorg wordt daarentegen steeds duurder. De WAO wordt ieder jaar met een extra maand uitgerekt. Dat betekent in de meeste gevallen dat mensen van 65 jaar in 2023 een zakcentje moeten hebben dat de WAO korting van dan 2 jaar kan wegpoetsen. De WW wordt steeds sneller weggeduwd richting bijstand.

Vanaf 55 jaar zijn de carrière kansen op een baan minimaal te noemen. De Nationale economische bezuinigingsdrang tegenwoordig is ongekend.

#Toch blijven er nog een paar kansen bestaan in de 55+ categorie om opnieuw te gaan werken.

Namelijk een 83 jarige gewezen huisarts Gottfried is sinds kort teruggekeerd uit zijn pensioen. Slechts en alleen om zijn medemensen niet in de kou te laten staan m.b.t. de medische (ouderen)zorg. 15 jaar geleden heeft hij zijn dokterspraktijk vaarwel gezegd en is hij wegens het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd gestopt met zijn florerende huisartsenpraktijk. Mooie reizen heeft hij samen met zijn vrouw ondernomen en op veel plekken in de wereld de zon zien opkomen, verwarmen en zien ondergaan.

Op een gegeven moment is hij klaar met reizen, vakantiegevoel en vrije tijd. Gottfried heeft niets zinnigs meer omhanden. Plots komt hem ter oren dat zijn arts-opvolger zwaar en ongeneeslijk ziek is. De praktijk die Gottfried eerder als pionier met eigen handen heeft opgebouwd zal mogelijk definitief verdwijnen. Dat zou automatisch betekenen dat de huidige 5000 inwoners zonder dokter komen te zitten. Het gevaar van een zware spookstad die zal overblijven van deze mooie plattelands plaats is naderend en moet afgewend worden.  Winkels, horeca en andere detailhandels zijn al bezig met hun biezen te pakken om te verhuizen naar elders. Om maatschappelijk en financieel het hoofd boven water te kunnen blijven houden.

De licentie voor openhouden dorpsartsenpraktijk mag gevoelsmatig niet in handen komen van stadsmensen. Het gevaar dreigt dat zij snel en definitief gaan snijden in de dorpse voorzieningen die er nu wel nog zijn.

Ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd blijft Gottfried betrokken en verantwoordelijk voor zijn medemensen in deze afgelegen dorpen. Voor deze bijna dichtgeslagen voorzieningendeur zet hij dan ook de -stalen- neus van zijn schoen. Waardoor deze deur niet op slot kan gaan.

Echter zijn overnameplan kan niet eenvoudig met een pennenstreek en een volmondig ja beklonken worden. NEE, hij moet een heus toelatingsexamen doen. In 15 jaar verandert er nogal wat in de medische wereld, medicijnen en aanpak. Gottfried is onbewust toch wel slim als een vos geweest want tijdens meerdere vakantie periodes heeft hij geregeld nog doktersdiensten waargenomen bij zijn vakbroeders en hen professioneel vervangen. Dit betekent dat hij genoeg affiniteiten met zijn professie heeft onderhouden. De toelating behaalt hij dan ook met een positieve afsluiting.

Zijn huidige vakbroeders zijn ook inmiddels voor het grootste gedeelte de leeftijdsgrens van 60+ gepasseerd.

Hoelang Gottfried nog onzelfzuchtig zal kunnen blijven werken voor de samenleving is de te stellen vraag. Ook hij heeft sneller dan voorheen last van de tand des tijds. Het platteland van huisarts Gottfried wordt sowieso een spook omgeving. Een kwestie van tijd. Maar ja waar is dit doemscenario anders. Dokterspraktijken, vergrijzing, sluiting basisscholen et cetera

Elysium is nabij ook voor jou Godsvriend

In Nederland worden we steeds ouder en moeten we doorwerken –werk of geen werk- tot?

Teun

zitbankje van "Teun"

In memory of Teun (zomer 2013)

Toevallig of niet, ik had geen mindset over een verhaaltje.   Mijn maedjes en ik zijn er toch op uit gegaan.  Eerst een reis per auto via Valkenburg aan de Geul om vervolgens het bosgebied van zuid Limburg te bereiken.  Daar waar veel te genieten is van de wonderbaarlijke natuur.  

Dan is het moeilijk om te starten op een route die je nog niet kent. Bij aanvang nemen we altijd een stukje van een eerder gelopen route mee. Dan worden we snel vrijpostig en slaan onbekende zijwegen in, daar waar we nog niet eerder zijn geweest. De zon als ie al aanwezig is, wordt dan onze routeplanner. 

Zo ook in dit schemerig grensgebied. Het valt op dat ondanks de dreiging van de weergoden op dat moment ons gelukkig niets “nats” in de weg wordt gelegd.  Mooi om te zien deze natuurlijke structuur van fijnmazige ongeordendheid van bomen, planten en struiken. Maar is dat ook zo?  Gelukkig heeft de mens op deze  plekken in zijn tomeloos enthousiasme met zijn verwoestende vingers nog niet veel gecultiveerd in deze flora- en fauna pracht.

De bomen zijn meer van de loofboom- dan van de dennen soorten. Dat geeft meer een avonturen stijl aan zoals in menig bekend verhaal van de gebroeders Grimm. De hemel waar wij onderdoor lopen is licht grijs getint met af en toe een schampscheut van warm en prettig neerdalend zonlicht. Dat geeft meteen een andere prettige blik op de natuur en vooral op de kleursetting om ons heen. Beautiful.

Op een gegeven moment komen wij bij een stukje gecultiveerd bos met -losse stenen- verharde paden. Aan de kant liggen diverse gezaagde boomstammen van dennenhout. Kennelijk is men van mening dat de strakke dennennaalden hier niet thuis horen of dat dit soort hout lekker knettert in de open haard op een koude winteravond. Wie zal het zeggen. 

Door deze cultiverende houtkap ligt dit ontboste stukje er fleurig, frank en vrij bij en kan hierdoor door de zon mooi esthetisch in het licht worden gezet. Een mooi groen-roze setting van planten en lichte struiken wacht op bewondering.  Het fluweelzachte roze wordt verzorgd door de erica dopheide en de frisgroene nuance prijkt door de aanwezigheid van de sierlijke takken en struiken van de prominent aanwezige varens. Een zeer mooi natuurgetrouwe fleurige aanblik. Gelukkig heeft de mens dit panorama niet bij elkaar gepoot  maar is dit losjes geregisseerd door wind en regen samen gekneed en tot wasdom gekomen.

Deze natuurlijke setting heeft geleid tot een sterke aantrekkingskracht van de mens die zijn sporen van aanwezigheid duidelijk als een blauwdruk permanent in het landschap achter heeft gelaten. Op een zodanige wijze dat een menselijk iemand in ieder geval er steeds voor terugkomt om dit aanzienlijke natuurlijke schouwspel met eigen ogen te blijven zien totdat...

De reden voor de vele menselijke bezoeken weet ik niet. Als suggestie een mogelijke sterke hang naar de natuur,  energie krijgen van deze flora, onthaasten, bijkomen van de hedendaagse gekte in de maatschappij, heilmiddel tegen ziekte, geestelijk bijtanken, aroma-therapie of andere intrinsieke aangelegenheden waaraan ik geeneens denk. Mogelijk zit in deze kleine opsomming iets dat iemand vaak heeft getriggerd tot bezoek om te onthaasten of simpelweg om gewoon van te genieten.

Dit bezoek van die “een iemand” wordt abrupt gestopt in het jaar 2004. Er zijn mensen die bedacht hebben dat deze panorama plek niet vergeten mag worden. Dus wordt er een mooie houten zitbank op deze plek geplaatst.

De vingers van de mens hebben uiteindelijk ook deze ongerepte natuur  met respect weten te veranderen. Maar wel miniem met een welkome soft touch. Deze houten bank heeft alles in zich om een te zijn met de natuur, vooral zijn onopvallendheid en kleurschakering en bijna natuurlijke camouflage.

Daar is goed over nagedacht door de uiteindelijke samenwerkingsvormen van dode en levende natuur. Deze eenwording werd en is nog steeds prachtig weergegeven. Ik kan dit niet bijna niet omschrijven. Dus heb ik een foto gemaakt van dit monument van eenwording tussen mens en natuur.

Garret

Garrett, een  MMA fighter with Down syndrome

Bokslegendes zijn vaak ontzettend getalenteerde, gespierde- en vooral duurbetaalde boksers. Iedereen kent zijn favorieten in de bokssport. Zij vergaarden meestal vele miljoenen die ook vaak als sneeuw voor de zon verbleekten door hun extravagante levensstijlen en twijfelachtige relaties.

Velen belandden in de goot en maakten al dan niet een geslaagde comeback. Van zwaargewichten wordt gezegd dat ze niet meer als kampioen terug zullen keren. Dit is toch een aantal keren gebeurd in de boks geschiedenis.

Laten we Cassius Clay in dit rijtje noemen. Een van de meest complete boksers aller tijden. Ik denk zelf dat er mogelijk nog een betere was namelijk Sugar Ray Leonard. Deze won in drie opeenvolgende gewichtsklassen wereldtitels. WOW.

Echter mijn dochter liet me een You Tube release zien van een MMA fighter met down syndroom Garreth. Ik werd op facebook getagd zoals dat in deze terminologieën heet. Ik heb meteen gekeken naar dit MMA filmpje van Garreth. De duur van 13 minuten is elke seconde van het kijken waard.

MMA betekent Mixed Martial Arts. Dus een mix van verschillende vechtsporten doorspekt met judo, jiu jitsu, boksen en andere vechtsporten. Zowel staande als op de grond. Voor buitenstaanders geen mooie sport om naar te kijken maar in Amerika is MMA ontzettend geliefd.

Garreth blijkt een doorzetter en wil graag de wedstrijdring in. Garreth functioneert goed en sport graag. Hij wil een keer een echt MMA gevecht meemaken. Sterker nog, hij wil winnen. Zijn ouders zijn er positief mee bezig en laten Garreth zijn eigen keuze maken en wijzen hem op zijn verantwoording en benodigde trainingsinzet. Tijdens zijn training bij Top Team Gym zie je hem in een blauwe (judogi) judo pak op de (tatami )mat oefenen op grondposities. Verder zie je hem boksen tegen pads (trainers bokshandschoenen). Heel veel krachtoefeningen en wedstrijd nabootsen, sparren. Al met al een keiharde voorbereiding. Garreth valt veel kilo’s aan gewicht af (40 pounds) tijdens zijn serieuze voorbereidingen.

Wat dan interessant is dat de vader aan het woord komt. Tijdens de trainingen blijkt dat Garreth genoeg talent heeft om MMA te beoefenen. Garreth wordt geprepareerd door andere trainers sportief, lichamelijk en niet te vergeten een goede mindset. Ook de andere trainers zien zijn talenten en zijn passie. Zijn discipline en de durf om de ring in te stappen zijn fenomenaal. Vele mensen zijn het oneens met de beslissing van de ouders om Garreth toch de wedstrijdring in te laten gaan.

Alsof het tijdens trainingen en sparingen er minder hard aan toe gaat! Geloof me ik kan het weten. Tijdens het MMA gevecht tegen een MMA vechter krijgt Garreth ze in het begin er flink van langs. Maar op een gegeven moment herpakt hij zich en komen al zijn technieken, talenten kortom zijn fight skills naar boven. Het gevecht eindigt dan ook onbeslist. Ongetwijfeld hadden de ouders het zweet in hun handen staan tijdens het gevecht. Na het eindsignaal is er voor Garreth de welkome roes na inspanning en climax en voor zijn ouders het teken tot geruststelling. Ook al weten ze in hun hart dat hun Garreth het MMA geen vaarwel gaat zeggen.

Later is Garreth begonnen met lesgeven aan de jeugd. Hij helpt nu op zijn beurt anderen om beter te worden. Op het laatst in de film kun je zien dat Garreth les geeft aan een andere sporter met down syndroom. Iets mooiers en humaners op sportief gebied heb ik zelden gezien. De “Nobel art of self defence and sports” heeft een nieuwe mooie positieve weg ingeslagen. Ik ben blij achteraf dat zijn ouders hem lieten begaan. Door zijn wil om iets te bereiken heeft hij wellicht haast het onmogelijke bereikt.

Ongelofelijk wat mensen kunnen bereiken als ze maar willen. Zijn ouders hebben vooral geleerd dat controle vooral het durven om los te laten. Zij keken naar hun zoon lieten hem zijn ding doen. Zij hebben gelukkig niet geluisterd naar anderen.