Teun

zitbankje van "Teun"

In memory of Teun (zomer 2013)

Toevallig of niet, ik had geen mindset over een verhaaltje.   Mijn maedjes en ik zijn er toch op uit gegaan.  Eerst een reis per auto via Valkenburg aan de Geul om vervolgens het bosgebied van zuid Limburg te bereiken.  Daar waar veel te genieten is van de wonderbaarlijke natuur.  

Dan is het moeilijk om te starten op een route die je nog niet kent. Bij aanvang nemen we altijd een stukje van een eerder gelopen route mee. Dan worden we snel vrijpostig en slaan onbekende zijwegen in, daar waar we nog niet eerder zijn geweest. De zon als ie al aanwezig is, wordt dan onze routeplanner. 

Zo ook in dit schemerig grensgebied. Het valt op dat ondanks de dreiging van de weergoden op dat moment ons gelukkig niets “nats” in de weg wordt gelegd.  Mooi om te zien deze natuurlijke structuur van fijnmazige ongeordendheid van bomen, planten en struiken. Maar is dat ook zo?  Gelukkig heeft de mens op deze  plekken in zijn tomeloos enthousiasme met zijn verwoestende vingers nog niet veel gecultiveerd in deze flora- en fauna pracht.

De bomen zijn meer van de loofboom- dan van de dennen soorten. Dat geeft meer een avonturen stijl aan zoals in menig bekend verhaal van de gebroeders Grimm. De hemel waar wij onderdoor lopen is licht grijs getint met af en toe een schampscheut van warm en prettig neerdalend zonlicht. Dat geeft meteen een andere prettige blik op de natuur en vooral op de kleursetting om ons heen. Beautiful.

Op een gegeven moment komen wij bij een stukje gecultiveerd bos met -losse stenen- verharde paden. Aan de kant liggen diverse gezaagde boomstammen van dennenhout. Kennelijk is men van mening dat de strakke dennennaalden hier niet thuis horen of dat dit soort hout lekker knettert in de open haard op een koude winteravond. Wie zal het zeggen. 

Door deze cultiverende houtkap ligt dit ontboste stukje er fleurig, frank en vrij bij en kan hierdoor door de zon mooi esthetisch in het licht worden gezet. Een mooi groen-roze setting van planten en lichte struiken wacht op bewondering.  Het fluweelzachte roze wordt verzorgd door de erica dopheide en de frisgroene nuance prijkt door de aanwezigheid van de sierlijke takken en struiken van de prominent aanwezige varens. Een zeer mooi natuurgetrouwe fleurige aanblik. Gelukkig heeft de mens dit panorama niet bij elkaar gepoot  maar is dit losjes geregisseerd door wind en regen samen gekneed en tot wasdom gekomen.

Deze natuurlijke setting heeft geleid tot een sterke aantrekkingskracht van de mens die zijn sporen van aanwezigheid duidelijk als een blauwdruk permanent in het landschap achter heeft gelaten. Op een zodanige wijze dat een menselijk iemand in ieder geval er steeds voor terugkomt om dit aanzienlijke natuurlijke schouwspel met eigen ogen te blijven zien totdat...

De reden voor de vele menselijke bezoeken weet ik niet. Als suggestie een mogelijke sterke hang naar de natuur,  energie krijgen van deze flora, onthaasten, bijkomen van de hedendaagse gekte in de maatschappij, heilmiddel tegen ziekte, geestelijk bijtanken, aroma-therapie of andere intrinsieke aangelegenheden waaraan ik geeneens denk. Mogelijk zit in deze kleine opsomming iets dat iemand vaak heeft getriggerd tot bezoek om te onthaasten of simpelweg om gewoon van te genieten.

Dit bezoek van die “een iemand” wordt abrupt gestopt in het jaar 2004. Er zijn mensen die bedacht hebben dat deze panorama plek niet vergeten mag worden. Dus wordt er een mooie houten zitbank op deze plek geplaatst.

De vingers van de mens hebben uiteindelijk ook deze ongerepte natuur  met respect weten te veranderen. Maar wel miniem met een welkome soft touch. Deze houten bank heeft alles in zich om een te zijn met de natuur, vooral zijn onopvallendheid en kleurschakering en bijna natuurlijke camouflage.

Daar is goed over nagedacht door de uiteindelijke samenwerkingsvormen van dode en levende natuur. Deze eenwording werd en is nog steeds prachtig weergegeven. Ik kan dit niet bijna niet omschrijven. Dus heb ik een foto gemaakt van dit monument van eenwording tussen mens en natuur.