Garrett,
een MMA fighter with Down syndrome
Bokslegendes zijn vaak ontzettend getalenteerde, gespierde-
en vooral duurbetaalde boksers. Iedereen kent zijn favorieten in de bokssport. Zij
vergaarden meestal vele miljoenen die ook vaak als sneeuw voor de zon
verbleekten door hun extravagante levensstijlen en twijfelachtige relaties.
Velen belandden in de goot en maakten al dan niet een
geslaagde comeback. Van zwaargewichten wordt gezegd dat ze niet meer als
kampioen terug zullen keren. Dit is toch een aantal keren gebeurd in de boks
geschiedenis.
Laten we Cassius Clay in dit rijtje noemen. Een van de meest
complete boksers aller tijden. Ik denk zelf dat er mogelijk nog een betere was
namelijk Sugar Ray Leonard. Deze won in drie opeenvolgende gewichtsklassen
wereldtitels. WOW.
Echter mijn dochter liet me een You Tube release zien van
een MMA fighter met down syndroom Garreth. Ik werd op facebook getagd zoals dat
in deze terminologieën heet. Ik heb meteen gekeken naar dit MMA filmpje van
Garreth. De duur van 13 minuten is elke seconde van het kijken waard.
MMA betekent Mixed Martial Arts. Dus een mix van
verschillende vechtsporten doorspekt met judo, jiu jitsu, boksen en andere
vechtsporten. Zowel staande als op de grond. Voor buitenstaanders geen mooie
sport om naar te kijken maar in Amerika is MMA ontzettend geliefd.
Garreth blijkt een doorzetter en wil graag de wedstrijdring
in. Garreth functioneert goed en sport graag. Hij wil een keer een echt MMA
gevecht meemaken. Sterker nog, hij wil winnen. Zijn ouders zijn er positief mee
bezig en laten Garreth zijn eigen keuze maken en wijzen hem op zijn
verantwoording en benodigde trainingsinzet. Tijdens zijn training bij Top Team
Gym zie je hem in een blauwe (judogi) judo pak op de (tatami )mat oefenen op
grondposities. Verder zie je hem boksen tegen pads (trainers bokshandschoenen).
Heel veel krachtoefeningen en wedstrijd nabootsen, sparren. Al met al een
keiharde voorbereiding. Garreth valt veel kilo’s aan gewicht af (40 pounds) tijdens
zijn serieuze voorbereidingen.
Wat dan interessant is dat de vader aan het woord komt.
Tijdens de trainingen blijkt dat Garreth genoeg talent heeft om MMA te
beoefenen. Garreth wordt geprepareerd door andere trainers sportief,
lichamelijk en niet te vergeten een goede mindset. Ook de andere trainers zien
zijn talenten en zijn passie. Zijn discipline en de durf om de ring in te
stappen zijn fenomenaal. Vele mensen zijn het oneens met de beslissing van de
ouders om Garreth toch de wedstrijdring in te laten gaan.
Alsof het tijdens trainingen en sparingen er minder hard aan
toe gaat! Geloof me ik kan het weten. Tijdens het MMA gevecht tegen een MMA
vechter krijgt Garreth ze in het begin er flink van langs. Maar op een gegeven
moment herpakt hij zich en komen al zijn technieken, talenten kortom zijn fight
skills naar boven. Het gevecht eindigt dan ook onbeslist. Ongetwijfeld hadden
de ouders het zweet in hun handen staan tijdens het gevecht. Na het eindsignaal
is er voor Garreth de welkome roes na inspanning en climax en voor zijn ouders
het teken tot geruststelling. Ook al weten ze in hun hart dat hun Garreth het
MMA geen vaarwel gaat zeggen.
Later is Garreth begonnen met lesgeven aan de jeugd. Hij
helpt nu op zijn beurt anderen om beter te worden. Op het laatst in de film kun
je zien dat Garreth les geeft aan een andere sporter met down syndroom. Iets
mooiers en humaners op sportief gebied heb ik zelden gezien. De “Nobel art of
self defence and sports” heeft een nieuwe mooie positieve weg ingeslagen. Ik
ben blij achteraf dat zijn ouders hem lieten begaan. Door zijn wil om iets te
bereiken heeft hij wellicht haast het onmogelijke bereikt.
Ongelofelijk wat mensen kunnen bereiken als ze maar willen.
Zijn ouders hebben vooral geleerd dat controle vooral het durven om los te
laten. Zij keken naar hun zoon lieten hem zijn ding doen. Zij hebben gelukkig
niet geluisterd naar anderen.
