Translate

woensdag 12 augustus 2026

Vakantie in Portugal juni 1980 en de opening van de sporthal in Gulpen

Toen de Algarve nog ruimte had

Onze vakantie begint niet met een app, een digitale boardingpass of een telefoon die voortdurend vraagt waar we zijn en wat we doen, want al die moderne hulpmiddelen bestaan dan nog niet.

We hebben een koffer, een reisgids, een landkaart en vooral veel zin om er even helemaal uit te zijn. Geen haast, geen ingewikkelde voorbereiding via internet, maar gewoon vertrekken met het gevoel dat er een andere wereld op ons wacht.

Onze bestemming is Quarteira, aan de zuidkust van de Algarve.

Een plaatsje dat ooit vooral leefde van de visserij en dat in de jaren zestig en zeventig langzaam door het toerisme werd ontdekt. De lange zandstranden, het aangename klimaat en de prachtige ligging aan de Atlantische Oceaan zorgen ervoor dat steeds meer vakantiegangers de weg naar dit deel van Portugal vinden.

Toch is in juni 1980 de grote toeristische storm nog niet over de Algarve heen geraasd. De enorme uitbreiding met hoge gebouwen, appartementencomplexen en vakantieparken, die later het beeld van veel kustplaatsen zal bepalen, is dan nog grotendeels toekomstmuziek.

Quarteira heeft natuurlijk al hotels, appartementen, terrasjes en winkels, maar het voelt nog steeds als een plaats waar de Portugezen zelf de sfeer bepalen. Het is geen aaneengesloten vakantiegebied geworden waar je soms meer landgenoten tegenkomt dan inwoners van het land waar je te gast bent. Het all-inconcept bestaat nog niet en misschien is dat juist de charme.

Iedere ochtend wandelen we naar de bakker om vers stokbrood te halen en bij de plaatselijke winkel kopen we jam en kaas. De koffie maken we zelf en op ons terras van het appartementencomplex Quarteirasol, hoog boven de omgeving, genieten we van het prachtige uitzicht over de zee. De zon staat al vroeg aan de hemel, de temperatuur is aangenaam en aan de ontbijttafel begint een dag die volledig in het teken staat van genieten.

Het toerisme is aanwezig en vooral veel Engelstaligen weten de Algarve inmiddels te vinden, maar alles blijft nog overzichtelijk. Er is ruimte, rust en vooral het gevoel dat je nog echt op vakantie bent en niet onderdeel van een grote toeristische machine.

Iedere morgen trekken we naar het strand. Geen gereserveerde ligbedden, geen rijen mensen die al vroeg een plaatsje proberen te bemachtigen en geen drukte waarbij je eerst een weg moet zoeken voordat je de zee bereikt. Er ligt een breed zandstrand voor ons, de Atlantische Oceaan rolt onverstoorbaar haar golven naar de kust en de aanlandige wind zorgt voor die typische frisse zeelucht die je nog lang bijblijft.

We wandelen kilometers langs het water, soms pratend over van alles en soms zwijgend omdat de omgeving eigenlijk geen woorden nodig heeft. De meeuwen vliegen boven ons, de schelpen liggen onder onze voeten en naast ons horen we voortdurend het vertrouwde geluid van de branding. Het zijn van die momenten waarop stilte geen leegte betekent, maar juist een gevoel van volledige rust geeft.

De zee ruist en bruist van energie, de zon verwarmt onze huid en in de verte lopen enkele andere vakantiegangers, maar er is geen onafgebroken stroom van mensen die het strand vullen. Er is nog ruimte voor jezelf, voor gedachten en voor herinneringen die thuis vaak ondergesneeuwd raken door de dagelijkse drukte.

Na een lange wandeling zoeken we een terras waar we genieten van een koel drankje en misschien iets te eten. De warmte van de dag hangt nog boven de straten, mensen praten rustig met elkaar en het lijkt alsof de tijd hier minder haast heeft dan thuis. Niemand kijkt voortdurend op een scherm, want dat scherm bestaat nog niet.

Een foto maken is iets bijzonders; je denkt eerst goed na voordat je afdrukt, want een rolletje heeft maar een beperkt aantal opnamen. Misschien zorgt juist dat ervoor dat de herinneringen scherper worden, omdat iedere foto bewust wordt gemaakt.

Onze herinneringen aan juni 1980 in Quarteira op de dag van vandaag in 2026

Geen vakantie waarbij alles tot op de minuut is gepland, geen overvolle boulevards en geen toeristische kermis die dag en nacht doorgaat. Gewoon Portugal zoals het toen nog was: een breed strand, de Atlantische Oceaan, vriendelijke mensen, rust en een zon die iedere dag opnieuw lijkt te zeggen dat je vooral nog even moet blijven, omdat morgen voorlopig nog niet hoeft te beginnen.

Jaren later gaan we samen met onze dochter Lauren nog een keer op vakantie naar de Algarve. Jeetje, wat is het dan druk geworden! Overal mensen, gebouwen en grote all-in complexen. 

Het is dan 1995 en dat weet ik nog goed, omdat in dat jaar de single Search for the Hero Inside Yourself van M People wordt uitgebracht. Sommige muziek blijft nu eenmaal voor altijd verbonden aan een bepaalde plaats, een vakantie of een periode in je leven.


Naschrift


Maar aan iedere vakantie komt een einde en na thuiskomst wacht het gewone leven alweer snel. Niet veel later wordt in Gulpen de nieuwe sporthal geopend en speelt de Rijkspolitie samen met collega’s van de omliggende landgroepen een zaalvoetbalwedstrijd. Natuurlijk ben ik van de partij, want sporten zit er altijd in.

Collega Paul K. heeft echter een bijzonder idee. Hij neemt de ijshockeypakken van zijn Geleense club de Smoke Eaters mee en bedenkt dat het wel een mooi spektakel zal zijn als wij daarmee de eerste helft spelen. Het spektakel wordt het inderdaad, maar vooral omdat niemand heeft bedacht dat deze zware pakken bedoeld zijn om je op het ijs te beschermen en niet om soepel door een sporthal te bewegen.

Met die logge uitrusting aan lijkt iedere beweging een kleine overwinning. Rennen gaat moeizaam, draaien wordt een hele onderneming en de ademhaling wordt behoorlijk beperkt door het warme harnas om ons lichaam. Het zaalvoetbal verandert bijna in een conditietest waarbij de tegenstander niet eens nodig is.

In de rust besluiten we verstandig te handelen en trekken we de monsterlijke pakken uit. De tweede helft spelen we gewoon in normale sportkleding en plotseling blijkt dat we toch nog een beetje kunnen voetballen.

De Portugese zon zit echter nog duidelijk op mijn huid en dat blijft niet onopgemerkt. De collega’s vinden dat ik na die zonnige weken in de Algarve toch maar eens grondig gewassen moet worden en laten dat tijdens het spel op geheel eigen wijze merken.

Een mooie overgang van de rust in Quarteira naar de nuchtere Limburgse werkelijkheid.

Portugal verdwijnt langzaam van de huid, maar blijft nog altijd in de herinnering.


Gulpen heeft nog steeds een speciaal plekje in mijn πŸ’™. De collegialiteit, de onderlinge binding en het feit dat er altijd wel iets te vieren valt, maken die periode bijzonder. Dat zal ongetwijfeld het voordeel zijn geweest van een kleine Rijkspolitielandgroep, waar iedereen elkaar kende en je niet alleen samen werkte, maar ook samen leefde.