Pinokkio Rutte, de Trump-wisperaar en inmiddels ook een ongebreidelde slijmbal, althans zo komt het op mij over wanneer ik hem tegenwoordig naast Donald Trump zie staan en hem met een bijna bewonderende glimlach de ene na de andere pluim in zijn achterste steekt.
Mijn tenen krommen er in ieder geval van, maar misschien ligt dat aan mij en moet ik gewoon nog wennen aan de nieuwe diplomatieke werkelijkheid waarin waarheid kennelijk wat minder belangrijk is geworden dan macht en waarin je vooral moet zorgen dat je degene met de grootste mond en de grootste knuppel niet tegen de haren instrijkt.
Het bijzondere is dat dezelfde Rutte jarenlang premier van Nederland was in een tijd waarin Defensie het vooral met steeds minder moest doen. Minder geld, minder mensen, minder materieel en vooral veel reorganiseren, want dat woord bleek in Den Haag ongeveer hetzelfde te betekenen als vooruitgang.
We hadden immers geen oorlog en dus kon er best een tandje vanaf. En als er dan ergens een tank, een kazerne of een militair onderdeel verdween, was er altijd wel iemand die vertelde dat het allemaal efficiënter en moderner zou worden.
Totdat de werkelijkheid zich ermee ging bemoeien.
Rusland viel Oekraïne binnen, Trump begon Europa luidkeels aan te spreken op zijn defensie-uitgaven en plotseling bleek dat veiligheid toch niet helemaal gratis is. Sterker nog, de geldkraan naar Defensie wordt inmiddels zo ver opengezet dat je bijna zou denken dat er in Den Haag ergens een vergeten kelder met miljarden heeft gestaan waarvan de sleutel jarenlang zoek was.
En wie staat er nu namens de NAVO naast Trump om ons uit te leggen dat Europa veel meer aan Defensie moet gaan uitgeven?
Juist, Pinokkio.
De man die inmiddels van premier is veranderd in NAVO-baas en zich ontpopt tot een soort diplomatieke lijm tussen Europa en Trump, waarbij de complimenten over en weer bijna sneller vliegen dan de miljarden die richting Defensie vertrekken.
Trump tevreden, Rutte tevreden en de Europese regeringsleiders kunnen weer naar huis met de boodschap dat we allemaal een stukje veiliger zijn geworden, mits we natuurlijk bereid zijn daar vele miljarden voor neer te leggen.
En begrijp mij goed, een land moet zichzelf kunnen verdedigen en een krijgsmacht zonder voldoende mensen, materieel en munitie is ongeveer hetzelfde als een politieauto zonder benzine: hij staat er prachtig bij, maar wanneer je hem nodig hebt, heb je er verdomd weinig aan.
Maar het blijft toch merkwaardig dat we eerst jarenlang de krijgsmacht financieel hebben laten verschralen en nu met ongekende haast miljarden uitgeven om de ontstane gaten weer te vullen, terwijl dezelfde politiek ons ondertussen vertelt dat dit allemaal noodzakelijk is en we daar vooral niet te veel vragen bij moeten stellen.
Want macht, daar draait het tegenwoordig blijkbaar om.
Niet om de burger die de rekening uiteindelijk krijgt voorgeschoteld, niet om de militair die jarenlang met verouderd materieel zijn werk moest doen en ook niet om de belastingbetaler die zich misschien afvraagt waarom iets wat gisteren nog te duur was vandaag ineens noodzakelijk is.
Nee, macht.
En wie de macht heeft, moet je vooral te vriend houden.
Dat heeft Rutte inmiddels uitstekend begrepen.
Hij fluistert Trump in het oor, Trump luistert en Europa trekt de portemonnee.
En ergens in Nederland staat de burger met kromme tenen te kijken hoe Pinokkio steeds dichter tegen de Amerikaanse president aanschurkt, terwijl de geldkraan van Defensie wagenwijd openstaat.
Misschien is dat wel de nieuwe werkelijkheid.
Of misschien zijn we gewoon vergeten dat macht ook zonder slijm kan worden uitgeoefend.