Translate

woensdag 29 juli 2026

Margraten 1978

Toen geluk nog heel gewoon was,

Ik draag het uniform van de Rijkspolitie. Een werkweek van veertig uur. Tien dagen werken, vier dagen vrij. Een ritme waar je naar uitkijkt. Niet omdat het werk licht is, maar omdat die vier vrije dagen voelen als een klein avontuur.

We wonen in een oude boerderij in Margraten. Geen luxe, geen overvloed. Wel ruimte, rust en het Zuid-Limburgse Mergelland als onze achtertuin. In Margraten is nagenoeg alles te krijgen waarvan we denken het nodig te hebben. Behalve een treinstation. Maastricht, Heerlen en Valkenburg liggen spreekwoordelijk om de hoek.

En natuurlijk onze twee Cocker Spaniels. Vader en zoon.

Geen gewone honden, maar twee wervelwinden avant la lettre. Zodra ergens een wandelschoen wordt aangetrokken, begint het feest. Staarten zwiepen door de keuken alsof er een storm opsteekt.

Stilzitten? Dat woord komt niet in hun woordenboek voor. Dus trekken we eropuit. Iedere dag heel veel  kilometers vreten. 

Het hele dorp kent ons in deze samenstelling.

Margraten, Groot Welsden, Klein Welsden, 't Rooth, Scheulder, Gulpen... over holle wegen, langs akkers met wuivend graan, over mergelpaden en tussen hoogstamboomgaarden. Soms uren achter elkaar zonder iemand tegen te komen. Alleen de vogels, de wind en het ritmische geluid van onze voetstappen.

Geen mobiele telefoon. Geen sociale media. Die monsters bestaan nog niet. Niemand die je onderweg stoort.

Alleen de natuur en wij.

De Cockers rennen alsof ze nooit moe worden. De ene duikt een berm in, de andere jaagt achter een fazant aan die allang gevlogen is.

Wat hebben we van die twee honden genoten. Ze maakten iedere wandeling tot een avontuur en iedere vrije dag nét een beetje mooier.

Ook wij hebben energie voor tien. Jong, gezond en nieuwsgierig naar alles wat het leven nog brengt.

Die wandelingen betekenen veel meer dan zomaar een ommetje. Daar dromen we over later, zonder te beseffen dat we misschien wel midden in de mooiste jaren van ons leven lopen.

In onze vrije dagen stappen we in de auto om familie te bezoeken. De afstanden zijn fors en de vrije tijd is schaars, zeker in combinatie met de onregelmatige diensten en de bokssport. We rijden via Valkenburg naar Nuth, gaan daar de autosnelweg op richting Geleen en vervolgen onze weg via de Rijksweg langs het oude ziekenhuis naar Sittard.
Het voelt nooit als een verplichting. Familie maakt gewoon deel uit van ons leven. Daar maak je tijd voor, juist in die vier vrije dagen.

Als we tegenwoordig weer door Gulpen en Slenaken wandelen, herkennen we nog altijd dezelfde holle wegen, dezelfde heuvels en dezelfde vergezichten.

Alleen wij zijn wat ouder geworden. Maar niet minder sportief.

Soms zie ik in gedachten twee dolenthousiaste Cockers weer voor ons uit rennen over die holle wegen in het Mergelland, waar de tijd heel even lijkt stil te staan. Ik hoor het grind knarsen onder onze schoenen. Ik voel de zon op mijn gezicht en adem de frisse Limburgse lucht in. Dan kijk ik naar rechts en zie ik Carla en Lauren naast mij meewandelen,

Onze twee Cocker Spaniels vroegen nooit iets bijzonders. Geen rijkdom, geen luxe. Alleen een wandeling, een aai over hun kop en de zekerheid dat we samen op pad gingen.
In ruil daarvoor gaven ze ons onvoorwaardelijke trouw, eindeloos enthousiasme en ontelbaar veel mooie herinneringen.

Angels without wings...

Ik denk aan de collega's. Aan de sportvrienden. Aan de familiebezoeken die zo vanzelfsprekend waren. Aan de mensen die ieder hun eigen weg zijn gegaan.
De meeste contacten zijn langzaam vervaagd. Zo gaat het nu eenmaal. De tand des tijds spaart niemand.

That's our life.

Maar de herinneringen blijven, zij wonen in een oude boerderij in Margraten, in een wandeling door het Mergelland, in bokshandschoenen die aan een haak hangen, in het gelach met collega's na een drukke dienst en in twee onvermoeibare Cocker Spaniels die altijd als eerste klaarstonden voor een nieuw avontuur.

Misschien is dát wel de grootste rijkdom.

Niet wat we bezaten, maar hoe we leefden.

En eerlijk gezegd...

Ik zou voor geen goud één bladzijde uit dat prachtige hoofdstuk van ons leven willen missen.


Naschrift


Gemeentehuis van Margraten, Hoenderstraat 2. Mooi en nostalgische uitstraling 

In 1978 was Albert Kuijpers (A.A.J. Kuijpers) burgemeester van de zelfstandige gemeente Margraten

Dit pand diende als gemeentehuis van de gemeente Margraten tussen 1954 en 1985.  




De oude gemeente Margraten van voor de gemeentelijke herindeling in 1982 bestond uit het kerkdorp Margraten en de buurtschappen Groot Welsden, Klein Welsden, 't Rooth en Termaar. Na de gemeentelijke herindeling van 1982 kwamen daar de voormalige gemeenten Cadier en Keer, Noorbeek, Mheer en Sint Geertruid bij. Ook werd het kerkdorp Scheulder aan de gemeente Margraten toegevoegd, dat tot 1982 onderdeel was van de gemeente Wijlre.

dinsdag 21 juli 2026

Zelfs Engelen moeten tegenwoordig uitwijken...

 

Saillant detail vooraf.

Onlangs belegerde Jeff Bezos, althans zo leek het, de eeuwenoude stad Venetië. De halve stad werd afgegrendeld, waterwegen afgesloten en de wereldpers stond rijen dik opgesteld. Geen staatsbezoek. Geen vredesconferentie. Geen G7-top.

Nee...

Een megalomane, exceptionele bruiloft van d'r Jef.

Zijn vazallen arriveerden in een onafgebroken stoet privéjets, superjachten en ander luxueus vliegend en varend materieel. Alsof de wereld voor één weekend even stilstond voor de bruiloft van één man.

De hele wereld moest meegenieten. Of ze dat nu wilde of niet.

Ik moest onwillekeurig terugdenken aan een stukje dat ik drie jaar geleden schreef.

Zelfs de Engelen moeten tegenwoordig uitwijken voor de raketten van Jeff Bezos. Destijds vloog hij al voorbij, vergezeld van zijn broer, een puber en een krasse oudere. Niet veel later volgde Richard Branson. Elon Musk hoefde uiteindelijk niet eens zelf omhoog; hij stuurt inmiddels halve volksstammen, satellieten en dromen richting de sterren. Mars lijkt dichterbij dan een betaalbare boodschappenkar.

De overeenkomst?

Miljardairs met een portemonnee die zo diep is dat zelfs de zwaartekracht er geen vat meer op krijgt. Dromen zijn geen dromen meer, maar projecten. Projecten kosten geen miljoenen, maar miljarden. Ach ja... als het kan, waarom ook niet?

Jeff Bezos bedankte ooit zijn Amazon-klanten. Terecht natuurlijk. Zij hebben hem immers miljardair gemaakt. Van boodschappen tot boekenkast en van tandenborstel tot televisietoestel; miljoenen pakketjes vormden samen de brandstof voor zijn raketten. Een apotheose ten top.

Ondertussen staan de Engelen beteuterd langs de wolkenrand. Niet meer op de eerste rij, maar gedegradeerd naar vak vier, achter een batterij Starlink-satellieten die onafgebroken over hun hoofden scheren. Ooit keken de Engelen uit over de aarde. Tegenwoordig kijken ze eerst of Elon Musk er niet alweer een paar honderd heeft toegevoegd. Zelfs de hemel beschikt inmiddels overal over wifi.

Een knappe prestatie.

Als die satellieten nu ook nog eens de verbinding tussen wereldleiders konden herstellen, zou dat misschien nog meer opleveren dan wéér een raket richting Mars.

Hun vleugels zijn inmiddels doorweekt. Niet alleen door de Limburgse regen, maar ook door een stortbui van algoritmen, AI, influencers, cryptomunten, klimaatdiscussies, oorlogen, factcheckers, nepnieuws en dagelijks Breaking News dat morgen alweer is vergeten. De wereld draait inmiddels sneller dan de aarde zelf.

Zelfs in de hemel schijnt tegenwoordig een QR-code nodig te zijn om binnen te komen. Petrus werkt niet langer met een groot, stoffig boek, maar met een app. De cloud is immers ook daar doorgedrongen.

En alsof dat nog niet genoeg is, vliegen tegenwoordig ook duizenden drones door het luchtruim. De Engelen zijn inmiddels omgeschoold tot luchtverkeersleiders. Ze kijken eerst links, dan rechts, vervolgens omhoog én omlaag voordat ze hun vleugels durven uit te slaan. De hemel begint verdacht veel op de A2 tijdens de avondspits te lijken.

Rode wijn en een sigaret bieden nog slechts een kortstondige diffusiteit binnen het Engelenkorps. Zelfs daar schijnt tegenwoordig een gezondheidscoach rond te lopen die vriendelijk verzoekt de wijn alcoholvrij te schenken en de sigaret te vervangen door een mindfulness-oefening.

De Engelen kijken elkaar zwijgend aan.

"Waar is het eigenlijk misgegaan?"

Niemand weet het.

Misschien zijn we onderweg naar de sterren wel iets kwijtgeraakt dat veel dichter bij huis lag.

Maar één ding is zeker...

Zelfs de hemel is niet langer een plek waar je ongestoord je vleugels kunt uitslaan.

HahaHan 😉👊


zondag 19 juli 2026

Op de valreep: "Zwembad De Nieuwe Hateboer blijft dicht"


Op de valreep: "De Nieuwe Hateboer blijft dicht"

Sommige plekken verdwijnen nooit helemaal. Ze blijven voortleven in de herinneringen van de mensen die er zijn opgegroeid. Zo'n plek is voor mij De Nieuwe Hateboer. Maar het verhaal begint eigenlijk veel eerder.

Al vanaf het begin van de jaren dertig van de vorige eeuw lag het gemeentelijk openluchtzwembad aan de Vijverweg, midden in het Sittardse stadspark. Generaties Sittardenaren leerden er zwemmen, brachten er hun zomervakanties door en maakten herinneringen die een leven lang meegaan.

In 1968 kostte een abonnement ongeveer tien gulden. Daarvoor kon je de hele zomer zwemmen. Vandaag de dag bestaat de gulden niet meer; ook die heeft plaatsgemaakt voor de euro. Zelfs tien euro per persoon is tegenwoordig niet meer voldoende voor één dag zwemplezier.

Boterhammen mee van thuis, een paar gekookte eieren in de tas, af en toe de muziek van een transistorradio en vooral het eindeloze geplons van honderden kinderen. Opstootjes of ruzies? Nauwelijks. De grootste uitdaging was een plekje bemachtigen op de hoge duikplank.

Werknemers – jullie vaders en moeders – hadden destijds vaak niet meer dan tien vakantiedagen, al kenden sommige cao's een ruimere regeling. Juist daarom was het zwembad voor veel gezinnen dé vakantie. Betaalbaar, dichtbij en voor iedereen bereikbaar.

In 1975 verhuisde het openluchtzwembad naar de Schwienswei. Daar opende De Hateboer zijn deuren. Een prachtige locatie met royale ligweiden, indrukwekkende bomen die jaar na jaar verder uitgroeiden en op warme dagen voor weldadige schaduw zorgden. De natuurlijke omgeving werd met de jaren alleen maar mooier. Later kreeg het zwembad, na een ingrijpende modernisering, de naam De Nieuwe Hateboer.

Ook de omgeving ontwikkelde zich. Fortuna had er jarenlang zijn thuisbasis. Er kwam een horecaopleiding met restaurant en een grote sporthal met internationale allure. De Schwienswei groeide uit tot een recreatiegebied waar sport, ontspanning en natuur elkaar vonden. Ook de fraaie visvijver maakte deel uit van die aantrekkingskracht.

Het oude zwembadterrein in het stadspark veranderde eveneens. Het zwembad verdween. De roeivijver verloor zijn bootjes. De houten aanlegsteiger werd verwijderd en ook de karakteristieke kiosk verdween uit het straatbeeld. Het park kreeg een andere uitstraling. Volgens de één een verbetering, volgens de ander verloor het een stukje van zijn ziel. De statige woningen rondom het park kregen nog meer grandeur. Sommigen noemden het stijlvol, anderen misschien wat elitair.

Jaren geleden werden plannen gepresenteerd om ook het voormalige ESCS-terrein een nieuwe recreatieve bestemming te geven. Er werd gesproken over een campingachtige ontwikkeling, mogelijk zelfs in samenwerking met de Duitse Selfkant. Mooie plannen, fraaie tekeningen en ambitieuze ideeën. Sindsdien is het opvallend stil. Zo stil als een trommel zonder drumsticks. Maar blijft dat zo? Dat is de vraag.

Ondertussen zijn we weer enkele zomers verder. Temperatuurrecords volgen elkaar op en hittegolven lijken eerder regel dan uitzondering te worden.

En juist nu lees ik dat De Nieuwe Hateboer niet open kan. Er is onvoldoende personeel. Medewerkers zijn overgeplaatst naar Glanerbrook in Geleen, waar inmiddels een prachtig nieuw sportcomplex is gerealiseerd. Zwemmen is daar tegenwoordig the place to be.

Dat zal ongetwijfeld een weloverwogen keuze zijn geweest.

Toch voelt het wrang.

Voor veel gezinnen met een kleine beurs, voor ouderen, voor kinderen die thuisblijven en voor iedereen die zich geen vakantie of duur dagje uit kan veroorloven, is een openluchtzwembad veel meer dan een luxe. Het is ontspanning, ontmoeting en verkoeling, gewoon dicht bij huis.

Nog opmerkelijker is dat een besluit over de toekomst van het zwembad voorlopig niet genomen kan worden. De gemeenteraad is met zomerreces. Pas na de vakantie wordt de discussie hervat.

De zomer wacht echter niet.

De zon houdt geen rekening met de agenda van het stadhuis.

Het contrast blijft opvallend. Projecten als De Ligne werden in relatief korte tijd gerealiseerd. Dat vergde investeringen van vele miljoenen euro's. Garages en woningen moesten wijken, grote winkels maakten plaats voor nieuwe ontwikkelingen en bestaande parkeervoorzieningen werden vervangen door onder meer de kostbare Odaparking.

Over de keuzes die daarbij zijn gemaakt, zullen de meningen ongetwijfeld uiteenlopen. Feit is wel dat wanneer de politieke wil aanwezig is, er veel mogelijk blijkt.

Misschien is dat wel de vraag die bij veel inwoners blijft hangen.
Niet wat iets kost.
Maar welke keuzes een gemeente maakt.

Een stad bestaat immers niet alleen uit gebouwen, parkeergarages en prestigieuze projecten. Een stad leeft vooral door de plekken waar mensen elkaar ontmoeten, waar kinderen zorgeloos kunnen spelen en waar herinneringen worden gemaakt. Niet alles hoeft te draaien om grootschalige voorzieningen; juist de laagdrempelige plekken geven een stad haar hart.

Misschien is dat wel de grootste waarde van De Nieuwe Hateboer.
Want herinneringen zijn onbetaalbaar. En soms verdienen juist de eenvoudigste voorzieningen de grootste aandacht.

De Romeinen wisten het al: zij hielden het volk tevreden met brood en spelen. Tegenwoordig lijkt de trend eerder om steeds meer voorzieningen te sluiten, waaronder de vele openluchtzwembaden die ons kikkerlandje – vooralsnog – nog rijk is.

Misschien is het daarom tijd om ons af te vragen of we nog wel voldoende investeren in voorzieningen die niet alleen geld kosten, maar vooral maatschappelijke waarde hebben. Want een zwembad is meer dan een bassin met water. Het is een ontmoetingsplek, een speelplaats, een stukje jeugd en voor velen een herinnering voor het leven.