De provincie gaat fors betalen om de wasbeer uit Limburg te krijgen. Tot 2030 wordt er zo'n €750.000 voor uitgetrokken, want de wasbeer is een invasieve exoot en hoort volgens de regels niet in onze natuur thuis. Daar valt best iets voor te zeggen wanneer een soort zich razendsnel verspreidt en aantoonbaar schade veroorzaakt aan andere dieren en planten, want je kunt natuurlijk ook niet alles wat vier poten heeft en er schattig uitziet zomaar een onbeperkte verblijfsvergunning geven.
Maar toch krijg ik bij dit soort berichten steeds meer het gevoel dat wij een nogal merkwaardig selectief deurbeleid voor de natuur hebben ontwikkeld.
De wolf mag binnenkomen, de bever mag blijven en wordt zelfs beschermd, terwijl de wasbeer bij de grens wordt staande gehouden met de mededeling dat zijn papieren niet in orde zijn. De brulkikker moet verdwijnen, de Aziatische hoornaar wordt bestreden en de Japanse duizendknoop krijgt ongeveer dezelfde reputatie als een hardnekkige crimineel die weigert zijn biezen te pakken.
En dan vraag ik mij af: wie bepaalt eigenlijk wanneer een dier hier wel of niet thuishoort?
De natuur zelf heeft daar namelijk geen enkel probleem mee. Een wolf die vanuit Duitsland Limburg binnenloopt, heeft geen idee dat hij volgens ons beleid ineens een beschermde status heeft. En de wasbeer die dezelfde grens oversteekt, weet al helemaal niet dat hij volgens de Nederlandse regelgeving een ongewenste indringer is. Beide dieren zijn gewoon onderweg, op zoek naar voedsel, een partner en een geschikte plek om hun kinderen groot te brengen.
Het verschil zit dus niet bij het dier, maar bij ons.
Wij hebben de grenzen getekend, wij hebben de regels gemaakt en wij bepalen vervolgens welke nieuwkomer welkom is en welke met een vangkooi weer richting uitgang wordt begeleid.
Dat wordt helemaal interessant wanneer je bedenkt dat wij mensen zelf nogal succesvol zijn geweest met het verspreiden over deze aardbol. We hebben complete continenten bevolkt, bossen gekapt, rivieren verlegd, planten en dieren over oceanen vervoerd en ondertussen de natuur ongeveer verbouwd alsof het onze eigen achtertuin is.
En dan kijken we verontwaardigd naar een wasbeer die ook een stukje wil meedoen.
Sterker nog, we zijn inmiddels zo ver dat we verdwenen dieren weer terug willen brengen. De mammoet moet mogelijk een soort genetische comeback maken, waarbij eigenschappen van de wolharige mammoet in een moderne olifant worden teruggebracht.
Je moet het toch maar bedenken.
Eerst laten we soorten verdwijnen en daarna proberen we met genetische techniek de originele uitvoering opnieuw te installeren.
Ondertussen maken we ons druk over de vraag of een wasbeer wel of niet een plaatsje in Limburg verdient.
Ik ben niet tegen bestrijding wanneer een uitheemse soort aantoonbaar grote schade veroorzaakt en ingrijpen daadwerkelijk effectief is. Daar moet je gewoon nuchter naar kijken, inclusief de kosten, de gevolgen en de vraag of je het probleem werkelijk oplost of alleen maar jarenlang bezig blijft met achter de feiten aanlopen.
Maar misschien moeten we daarbij ook eens naar onszelf kijken. We vliegen de hele wereld over, halen producten, planten, voedsel en grondstoffen van duizenden kilometers ver hierheen en vinden het vervolgens vreemd dat de wereldwijde natuur zich niet netjes aan onze landsgrenzen houdt.
Misschien gewoon eens wat minder vliegen en wat minder importeren.
Want als we werkelijk zo bezorgd zijn over wat hier wel en niet thuishoort, kunnen we misschien beginnen met onze eigen reis- en koopdrift eens onder de loep te nemen. We halen werkelijk alles van de andere kant van de wereld hierheen en zijn vervolgens verbaasd wanneer de natuur daar ook iets van meeneemt.
En laten we eerlijk zijn:
importeren is niet altijd important. π
De natuur kent tenslotte geen paspoorten, verblijfsvergunningen of provinciale grenzen. Wij hebben die bedacht.
De wolf kreeg een beschermde status, de bever kreeg een warm welkom en de wasbeer kreeg een enkeltje.
En de mens?
Die heeft zichzelf ooit gewoon een permanente verblijfsvergunning gegeven.
Zonder aanvraagformulier, zonder vergunning en vooral zonder ooit de vraag te stellen of hij eigenlijk wel inheems genoeg was.
Misschien moeten we daar eerst maar eens een commissie voor instellen.
Al vrees ik dat we dan over twintig jaar nog vergaderen over de vraag wie de commissie mag voorzitten.
En ondertussen loopt de wasbeer gewoon ergens door Limburg.
Waarschijnlijk lachend.
Want die heeft allang begrepen dat de natuur zich niet aan onze regels houdt.
PS.
Een wasbeer heet in het Engels raccoon. En laat Nederland nu toevallig ook een bekende band hebben die Racoon heet.
Moeten we daar nu ook eens naar gaan kijken?
Want als de provincie eenmaal begint met het uitroeien van alles wat hier volgens een lijstje niet thuishoort, kan het natuurlijk zomaar gebeuren dat er binnenkort een ambtenaar voor de deur van Bart van der Weide staat met een vangkooi onder de arm.
“Meneer, uw naam is niet inheems genoeg. U krijgt een enkeltje.”
Dat wordt dan wel een beetje lastig voor de Nederlandse popmuziek. De wasbeer eruit, Racoon eruit…
Straks moeten we ook nog gaan onderzoeken of Love You More hier oorspronkelijk wel thuishoort.
En als dΓ‘t niet inheems blijkt te zijn, kunnen we altijd nog zeggen:
Racoon, pak je biezen maar. π¦πΈπ