Translate

vrijdag 21 augustus 2026

🎪 Trumpetter en pinokkio Rutte

Pinokkio Rutte, de Trump-wisperaar en inmiddels ook een ongebreidelde slijmbal, althans zo komt het op mij over wanneer ik hem tegenwoordig naast Donald Trump zie staan en hem met een bijna bewonderende glimlach de ene na de andere pluim in zijn achterste steekt. 

Mijn tenen krommen er in ieder geval van, maar misschien ligt dat aan mij en moet ik gewoon nog wennen aan de nieuwe diplomatieke werkelijkheid waarin waarheid kennelijk wat minder belangrijk is geworden dan macht en waarin je vooral moet zorgen dat je degene met de grootste mond en de grootste knuppel niet tegen de haren instrijkt.

Het bijzondere is dat dezelfde Rutte jarenlang premier van Nederland was in een tijd waarin Defensie het vooral met steeds minder moest doen. Minder geld, minder mensen, minder materieel en vooral veel reorganiseren, want dat woord bleek in Den Haag ongeveer hetzelfde te betekenen als vooruitgang. 

We hadden immers geen oorlog en dus kon er best een tandje vanaf. En als er dan ergens een tank, een kazerne of een militair onderdeel verdween, was er altijd wel iemand die vertelde dat het allemaal efficiënter en moderner zou worden.

Totdat de werkelijkheid zich ermee ging bemoeien.

Rusland viel Oekraïne binnen, Trump begon Europa luidkeels aan te spreken op zijn defensie-uitgaven en plotseling bleek dat veiligheid toch niet helemaal gratis is. Sterker nog, de geldkraan naar Defensie wordt inmiddels zo ver opengezet dat je bijna zou denken dat er in Den Haag ergens een vergeten kelder met miljarden heeft gestaan waarvan de sleutel jarenlang zoek was.

En wie staat er nu namens de NAVO naast Trump om ons uit te leggen dat Europa veel meer aan Defensie moet gaan uitgeven?

Juist, Pinokkio.

De man die inmiddels van premier is veranderd in NAVO-baas en zich ontpopt tot een soort diplomatieke lijm tussen Europa en Trump, waarbij de complimenten over en weer bijna sneller vliegen dan de miljarden die richting Defensie vertrekken. 

Trump tevreden, Rutte tevreden en de Europese regeringsleiders kunnen weer naar huis met de boodschap dat we allemaal een stukje veiliger zijn geworden, mits we natuurlijk bereid zijn daar vele miljarden voor neer te leggen.

En begrijp mij goed, een land moet zichzelf kunnen verdedigen en een krijgsmacht zonder voldoende mensen, materieel en munitie is ongeveer hetzelfde als een politieauto zonder benzine: hij staat er prachtig bij, maar wanneer je hem nodig hebt, heb je er verdomd weinig aan.

Maar het blijft toch merkwaardig dat we eerst jarenlang de krijgsmacht financieel hebben laten verschralen en nu met ongekende haast miljarden uitgeven om de ontstane gaten weer te vullen, terwijl dezelfde politiek ons ondertussen vertelt dat dit allemaal noodzakelijk is en we daar vooral niet te veel vragen bij moeten stellen.

Want macht, daar draait het tegenwoordig blijkbaar om.

Niet om de burger die de rekening uiteindelijk krijgt voorgeschoteld, niet om de militair die jarenlang met verouderd materieel zijn werk moest doen en ook niet om de belastingbetaler die zich misschien afvraagt waarom iets wat gisteren nog te duur was vandaag ineens noodzakelijk is.

Nee, macht.

En wie de macht heeft, moet je vooral te vriend houden.

Dat heeft Rutte inmiddels uitstekend begrepen.

Hij fluistert Trump in het oor, Trump luistert en Europa trekt de portemonnee.

En ergens in Nederland staat de burger met kromme tenen te kijken hoe Pinokkio steeds dichter tegen de Amerikaanse president aanschurkt, terwijl de geldkraan van Defensie wagenwijd openstaat.

Misschien is dat wel de nieuwe werkelijkheid.

Of misschien zijn we gewoon vergeten dat macht ook zonder slijm kan worden uitgeoefend.

Schnabbelen met D66 en babbelen met SBS6

Een goed voorbeeld doet goed volgen. Jetten volgt Rutte en wie de Nederlandse politiek een beetje volgt, kan zich soms niet aan de indruk onttrekken dat D66 Nederland nog steeds in de tang heeft. 

Niet met een meerderheid, maar blijkbaar heb je die tegenwoordig ook niet meer nodig. Een paar politieke stoelendansjes, wat handig onderhandelen en vooral blijven lachen terwijl de werkelijkheid langzaam een andere kant op wordt geduwd.

Alles wordt weggelachen en ondertussen beweegt Nederland braaf mee op de golven van Amsterdam-links, over de ruggen van de hardwerkende Nederlander die steeds vaker het gevoel krijgt dat hij vooral mag werken om de rekening van een ander te betalen.

Brussel wordt omarmd. Von der Leyen kan in Den Haag inmiddels rekenen op haar vaste Nederlandse vriendengroep. Het klimaat staat voorop en Nederland mag weer braaf vooraan in de Europese klas zitten, handje omhoog, netjes luisteren en vooral geen lastige vragen stellen over wat al die mooie Europese plannen uiteindelijk voor de gewone Nederlander gaan kosten.

Steeds meer wordt naar Brussel en andere internationale verbanden overgeheveld, terwijl Nederland ondertussen zijn eigen inwoners steeds verder in het keurslijf van regels, verboden en verplichtingen duwt. Voor woningbouw is nauwelijks ruimte, voor boeren wordt de ruimte kleiner, ondernemers krijgen steeds meer regels en de zorg moet vooral efficiënter, wat in de praktijk vaak gewoon een ander woord voor bezuinigen blijkt te zijn.

En dan hebben we om zes uur 's avonds ook nog de dagelijkse praatgroep op de televisie, de Schnabbel-vriendjes, die elkaar bevestigend aankijken en met veel ernst vertellen hoe Nederland volgens hen verder moet. Steeds dezelfde gezichten, dezelfde analyses en opvallend vaak dezelfde oplossingen. Ik ben er inmiddels maar mee gestopt. Niet omdat ik geen belangstelling meer heb voor wat er in Nederland gebeurt, maar omdat ik mijn avond liever niet laat verpesten door een politiek kringgesprek waarin de uitkomst vooraf al lijkt vast te staan.

En toch blijft de voordeur voor bepaalde politieke hobby's wagenwijd openstaan.

Asiel bijvoorbeeld.

Daar lijkt het slot ineens een stuk minder belangrijk.

De tegenstellingen in de politieke arena zijn misschien wel groter dan ooit. Links en rechts lijken steeds verder uit elkaar te drijven en ondertussen groeit de afstand tussen politiek Den Haag en de mensen die iedere dag gewoon hun werk doen, hun hypotheek of huur betalen en proberen hun gezin overeind te houden.

Maar een deel van het stemvee blijft gebiologeerd kijken naar hetzelfde mislukte utopia, alsof de werkelijkheid vanzelf verdwijnt wanneer je haar maar vaak genoeg weg lacht en voorziet van woorden als verbinding, inclusiviteit, klimaat en vooruitgang.

Jetten volgt Rutte.

Een goed voorbeeld doet goed volgen.

En Nederland?

Dat wordt ondertussen langzaam verkwanseld, terwijl wij vanaf de achterbank mogen toekijken hoe anderen aan het stuur zitten.

maandag 17 augustus 2026

🏔️ Sparen voor het nageslacht

 Het moet toch niet gekker worre. Je zou denken dat je, wanneer je een paar miljoen op de bank hebt staan, tegenwoordig toch nog iets kunt kopen wat daarna gewoon van jou is, maar zelfs dat blijkt een rekbaar begrip te zijn. In de Zwitserse Alpen hakken ze een gigantische bunker uit de berg, meer dan honderd meter onder het gesteente, waar de allerrijksten hun goud, kunst, juwelen, oldtimers en honderdduizenden flessen wijn veilig kunnen opbergen, want je weet maar nooit wat de toekomst brengt en een mens moet natuurlijk wel zijn vermogen kunnen beschermen tegen de rest van de wereld.

Bijna een miljoen Zwitserse franken mag je ervoor neerleggen en dan zou je denken: mooi, klaar, mijn eigen stukje berg. Maar nee hoor, ook hier komt de erfpacht om de hoek kijken. Je koopt geen berg, je koopt een gebruiksrecht van 99 jaar. Negenennegentig jaar! Dat is dus ruim voldoende voor jezelf, je kinderen, je kleinkinderen en waarschijnlijk nog een achterkleinkind om te ontdekken dat opa ooit bijna een miljoen heeft betaald voor iets wat uiteindelijk toch niet helemaal van de familie blijkt te zijn.

Misschien is het tegen die tijd wel wereld erfgoed. Dan staat er een gids bij de ingang die aan een groep toeristen vertelt dat hier ooit het goud van een Zwitserse familie lag, de Ferrari van overgrootvader stond en duizenden flessen wijn lagen te rijpen. Een toerist vraagt dan: „Was die bunker van die familie?” Waarop de gids antwoordt: „Nee hoor, ze hadden erfpacht.” Je moet er maar opkomen.

Maar eigenlijk zijn we in Nederland al jaren bekend met dit bijzondere verschijnsel. Vooral in Mokum weten ze hoe het werkt. Je koopt daar een huis, betaalt er een vermogen voor, knapt het op, betaalt hypotheekrente, belastingen, verzekeringen en onderhoud en vervolgens blijkt dat de grond waarop je huis staat niet eens van jou is. Je bezit dus de stenen, maar de aarde eronder heeft een andere eigenaar. Dat noemen we erfpacht. Een prachtig woord ook, want erf doet denken aan iets wat je aan je kinderen kunt nalaten, terwijl pacht er toch vooral op wijst dat iemand anders nog even aan de kassa staat.

En zo wordt sparen voor het nageslacht steeds interessanter. Vroeger probeerde je je kinderen een huis, wat spaargeld of misschien een stukje grond na te laten. Tegenwoordig kun je ze blijkbaar ook een overeenkomst nalaten waarin staat dat ze nog een paar decennia mogen betalen voor iets waarvan ze dachten dat het van hen was.

Op de menselijke hebzucht staat kennelijk geen maat. Goud moet veilig liggen, kunst moet veilig liggen, de oldtimer moet droog staan en de wijn moet vooral op de juiste temperatuur blijven, want stel je toch eens voor dat een vermogen van enkele miljoenen een beetje minder waard wordt. Dat zou natuurlijk een ramp zijn. Terwijl elders op dezelfde wereld mensen met de riemen die ze hebben de boot proberen drijvende te houden, kijken de bezitters van al dat moois vanaf het zonnige dek tevreden toe.

En toch zitten we allemaal in hetzelfde schuitje, zo wordt ons regelmatig verteld. Alleen hebben sommigen kennelijk een eerste klas hut, een zonnedek en een champagnebar, terwijl de rest onderin zit te roeien met de riemen die we hebben. En vooral blijven roeien wanneer de stookolie op is, de motor ermee stopt en de wind ook nog eens verstek laat gaan, want de boot moet varen, de economie moet draaien en de gewone man moet vooral blijven bijdragen.

De rijken zitten ondertussen lekker op het dek in de zon en kijken eens naar beneden of er nog voldoende wordt gepeddeld. En als de motor ermee ophoudt, mag de rest natuurlijk wat harder roeien. Want zo zijn we allemaal gelijk. Alleen de een wat gelijker dan de ander.

En mocht de boot uiteindelijk toch zinken, dan hebben zij hun reddingsboot al klaarstaan.

Waarschijnlijk eentje van goud.

Met een 99-jarige erfpacht erop.

Want bezit is tegenwoordig een rekbaar begrip. Je kunt goud hebben, kunst, wijn, een Ferrari en zelfs een bunker diep onder een Zwitserse berg, maar de berg zelf krijg je niet.

Die is van iemand anders.

Je mag hem alleen 99 jaar gebruiken.

Sparen voor het nageslacht noemen we dat.

Of, iets eerlijker gezegd:

hebzucht met een lange looptijd.

donderdag 13 augustus 2026

🦝 De wasbeer krijgt geen verblijfsvergunning

De provincie gaat fors betalen om de wasbeer uit Limburg te krijgen. Tot 2030 wordt er zo'n €750.000 voor uitgetrokken, want de wasbeer is een invasieve exoot en hoort volgens de regels niet in onze natuur thuis. Daar valt best iets voor te zeggen wanneer een soort zich razendsnel verspreidt en aantoonbaar schade veroorzaakt aan andere dieren en planten, want je kunt natuurlijk ook niet alles wat vier poten heeft en er schattig uitziet zomaar een onbeperkte verblijfsvergunning geven.

Maar toch krijg ik bij dit soort berichten steeds meer het gevoel dat wij een nogal merkwaardig selectief deurbeleid voor de natuur hebben ontwikkeld.

De wolf mag binnenkomen, de bever mag blijven en wordt zelfs beschermd, terwijl de wasbeer bij de grens wordt staande gehouden met de mededeling dat zijn papieren niet in orde zijn. De brulkikker moet verdwijnen, de Aziatische hoornaar wordt bestreden en de Japanse duizendknoop krijgt ongeveer dezelfde reputatie als een hardnekkige crimineel die weigert zijn biezen te pakken.

En dan vraag ik mij af: wie bepaalt eigenlijk wanneer een dier hier wel of niet thuishoort?

De natuur zelf heeft daar namelijk geen enkel probleem mee. Een wolf die vanuit Duitsland Limburg binnenloopt, heeft geen idee dat hij volgens ons beleid ineens een beschermde status heeft. En de wasbeer die dezelfde grens oversteekt, weet al helemaal niet dat hij volgens de Nederlandse regelgeving een ongewenste indringer is. Beide dieren zijn gewoon onderweg, op zoek naar voedsel, een partner en een geschikte plek om hun kinderen groot te brengen.

Het verschil zit dus niet bij het dier, maar bij ons.

Wij hebben de grenzen getekend, wij hebben de regels gemaakt en wij bepalen vervolgens welke nieuwkomer welkom is en welke met een vangkooi weer richting uitgang wordt begeleid.

Dat wordt helemaal interessant wanneer je bedenkt dat wij mensen zelf nogal succesvol zijn geweest met het verspreiden over deze aardbol. We hebben complete continenten bevolkt, bossen gekapt, rivieren verlegd, planten en dieren over oceanen vervoerd en ondertussen de natuur ongeveer verbouwd alsof het onze eigen achtertuin is.

En dan kijken we verontwaardigd naar een wasbeer die ook een stukje wil meedoen.

Sterker nog, we zijn inmiddels zo ver dat we verdwenen dieren weer terug willen brengen. De mammoet moet mogelijk een soort genetische comeback maken, waarbij eigenschappen van de wolharige mammoet in een moderne olifant worden teruggebracht.

Je moet het toch maar bedenken.

Eerst laten we soorten verdwijnen en daarna proberen we met genetische techniek de originele uitvoering opnieuw te installeren.

Ondertussen maken we ons druk over de vraag of een wasbeer wel of niet een plaatsje in Limburg verdient.

Ik ben niet tegen bestrijding wanneer een uitheemse soort aantoonbaar grote schade veroorzaakt en ingrijpen daadwerkelijk effectief is. Daar moet je gewoon nuchter naar kijken, inclusief de kosten, de gevolgen en de vraag of je het probleem werkelijk oplost of alleen maar jarenlang bezig blijft met achter de feiten aanlopen.

Maar misschien moeten we daarbij ook eens naar onszelf kijken. We vliegen de hele wereld over, halen producten, planten, voedsel en grondstoffen van duizenden kilometers ver hierheen en vinden het vervolgens vreemd dat de wereldwijde natuur zich niet netjes aan onze landsgrenzen houdt.

Misschien gewoon eens wat minder vliegen en wat minder importeren.

Want als we werkelijk zo bezorgd zijn over wat hier wel en niet thuishoort, kunnen we misschien beginnen met onze eigen reis- en koopdrift eens onder de loep te nemen. We halen werkelijk alles van de andere kant van de wereld hierheen en zijn vervolgens verbaasd wanneer de natuur daar ook iets van meeneemt.

En laten we eerlijk zijn:

importeren is niet altijd important. 😉

De natuur kent tenslotte geen paspoorten, verblijfsvergunningen of provinciale grenzen. Wij hebben die bedacht.

De wolf kreeg een beschermde status, de bever kreeg een warm welkom en de wasbeer kreeg een enkeltje.

En de mens?

Die heeft zichzelf ooit gewoon een permanente verblijfsvergunning gegeven.

Zonder aanvraagformulier, zonder vergunning en vooral zonder ooit de vraag te stellen of hij eigenlijk wel inheems genoeg was.

Misschien moeten we daar eerst maar eens een commissie voor instellen.

Al vrees ik dat we dan over twintig jaar nog vergaderen over de vraag wie de commissie mag voorzitten.

En ondertussen loopt de wasbeer gewoon ergens door Limburg.

Waarschijnlijk lachend.

Want die heeft allang begrepen dat de natuur zich niet aan onze regels houdt.

PS.

Een wasbeer heet in het Engels raccoon. En laat Nederland nu toevallig ook een bekende band hebben die Racoon heet.

Moeten we daar nu ook eens naar gaan kijken?

Want als de provincie eenmaal begint met het uitroeien van alles wat hier volgens een lijstje niet thuishoort, kan het natuurlijk zomaar gebeuren dat er binnenkort een ambtenaar voor de deur van Bart van der Weide staat met een vangkooi onder de arm.

“Meneer, uw naam is niet inheems genoeg. U krijgt een enkeltje.”

Dat wordt dan wel een beetje lastig voor de Nederlandse popmuziek. De wasbeer eruit, Racoon eruit…

Straks moeten we ook nog gaan onderzoeken of Love You More hier oorspronkelijk wel thuishoort.

En als dát niet inheems blijkt te zijn, kunnen we altijd nog zeggen:

Racoon, pak je biezen maar. 🦝🎸😂

woensdag 12 augustus 2026

Vakantie in Portugal juni 1980 en de opening van de sporthal in Gulpen

Toen de Algarve nog ruimte had

Onze vakantie begint niet met een app, een digitale boardingpass of een telefoon die voortdurend vraagt waar we zijn en wat we doen, want al die moderne hulpmiddelen bestaan dan nog niet.

We hebben een koffer, een reisgids, een landkaart en vooral veel zin om er even helemaal uit te zijn. Geen haast, geen ingewikkelde voorbereiding via internet, maar gewoon vertrekken met het gevoel dat er een andere wereld op ons wacht.

Onze bestemming is Quarteira, aan de zuidkust van de Algarve.

Een plaatsje dat ooit vooral leefde van de visserij en dat in de jaren zestig en zeventig langzaam door het toerisme werd ontdekt. De lange zandstranden, het aangename klimaat en de prachtige ligging aan de Atlantische Oceaan zorgen ervoor dat steeds meer vakantiegangers de weg naar dit deel van Portugal vinden.

Toch is in juni 1980 de grote toeristische storm nog niet over de Algarve heen geraasd. De enorme uitbreiding met hoge gebouwen, appartementencomplexen en vakantieparken, die later het beeld van veel kustplaatsen zal bepalen, is dan nog grotendeels toekomstmuziek.

Quarteira heeft natuurlijk al hotels, appartementen, terrasjes en winkels, maar het voelt nog steeds als een plaats waar de Portugezen zelf de sfeer bepalen. Het is geen aaneengesloten vakantiegebied geworden waar je soms meer landgenoten tegenkomt dan inwoners van het land waar je te gast bent. Het all-inconcept bestaat nog niet en misschien is dat juist de charme.

Iedere ochtend wandelen we naar de bakker om vers stokbrood te halen en bij de plaatselijke winkel kopen we jam en kaas. De koffie maken we zelf en op ons terras van het appartementencomplex Quarteirasol, hoog boven de omgeving, genieten we van het prachtige uitzicht over de zee. De zon staat al vroeg aan de hemel, de temperatuur is aangenaam en aan de ontbijttafel begint een dag die volledig in het teken staat van genieten.

Het toerisme is aanwezig en vooral veel Engelstaligen weten de Algarve inmiddels te vinden, maar alles blijft nog overzichtelijk. Er is ruimte, rust en vooral het gevoel dat je nog echt op vakantie bent en niet onderdeel van een grote toeristische machine.

Iedere morgen trekken we naar het strand. Geen gereserveerde ligbedden, geen rijen mensen die al vroeg een plaatsje proberen te bemachtigen en geen drukte waarbij je eerst een weg moet zoeken voordat je de zee bereikt. Er ligt een breed zandstrand voor ons, de Atlantische Oceaan rolt onverstoorbaar haar golven naar de kust en de aanlandige wind zorgt voor die typische frisse zeelucht die je nog lang bijblijft.

We wandelen kilometers langs het water, soms pratend over van alles en soms zwijgend omdat de omgeving eigenlijk geen woorden nodig heeft. De meeuwen vliegen boven ons, de schelpen liggen onder onze voeten en naast ons horen we voortdurend het vertrouwde geluid van de branding. Het zijn van die momenten waarop stilte geen leegte betekent, maar juist een gevoel van volledige rust geeft.

De zee ruist en bruist van energie, de zon verwarmt onze huid en in de verte lopen enkele andere vakantiegangers, maar er is geen onafgebroken stroom van mensen die het strand vullen. Er is nog ruimte voor jezelf, voor gedachten en voor herinneringen die thuis vaak ondergesneeuwd raken door de dagelijkse drukte.

Na een lange wandeling zoeken we een terras waar we genieten van een koel drankje en misschien iets te eten. De warmte van de dag hangt nog boven de straten, mensen praten rustig met elkaar en het lijkt alsof de tijd hier minder haast heeft dan thuis. Niemand kijkt voortdurend op een scherm, want dat scherm bestaat nog niet.

Een foto maken is iets bijzonders; je denkt eerst goed na voordat je afdrukt, want een rolletje heeft maar een beperkt aantal opnamen. Misschien zorgt juist dat ervoor dat de herinneringen scherper worden, omdat iedere foto bewust wordt gemaakt.

Onze herinneringen aan juni 1980 in Quarteira op de dag van vandaag in 2026

Geen vakantie waarbij alles tot op de minuut is gepland, geen overvolle boulevards en geen toeristische kermis die dag en nacht doorgaat. Gewoon Portugal zoals het toen nog was: een breed strand, de Atlantische Oceaan, vriendelijke mensen, rust en een zon die iedere dag opnieuw lijkt te zeggen dat je vooral nog even moet blijven, omdat morgen voorlopig nog niet hoeft te beginnen.

Jaren later gaan we samen met onze dochter Lauren nog een keer op vakantie naar de Algarve. Jeetje, wat is het dan druk geworden! Overal mensen, gebouwen en grote all-in complexen. 

Het is dan 1995 en dat weet ik nog goed, omdat in dat jaar de single Search for the Hero Inside Yourself van M People wordt uitgebracht. Sommige muziek blijft nu eenmaal voor altijd verbonden aan een bepaalde plaats, een vakantie of een periode in je leven.


Naschrift


Maar aan iedere vakantie komt een einde en na thuiskomst wacht het gewone leven alweer snel. Niet veel later wordt in Gulpen de nieuwe sporthal geopend en speelt de Rijkspolitie samen met collega’s van de omliggende landgroepen een zaalvoetbalwedstrijd. Natuurlijk ben ik van de partij, want sporten zit er altijd in.

Collega Paul K. heeft echter een bijzonder idee. Hij neemt de ijshockeypakken van zijn Geleense club de Smoke Eaters mee en bedenkt dat het wel een mooi spektakel zal zijn als wij daarmee de eerste helft spelen. Het spektakel wordt het inderdaad, maar vooral omdat niemand heeft bedacht dat deze zware pakken bedoeld zijn om je op het ijs te beschermen en niet om soepel door een sporthal te bewegen.

Met die logge uitrusting aan lijkt iedere beweging een kleine overwinning. Rennen gaat moeizaam, draaien wordt een hele onderneming en de ademhaling wordt behoorlijk beperkt door het warme harnas om ons lichaam. Het zaalvoetbal verandert bijna in een conditietest waarbij de tegenstander niet eens nodig is.

In de rust besluiten we verstandig te handelen en trekken we de monsterlijke pakken uit. De tweede helft spelen we gewoon in normale sportkleding en plotseling blijkt dat we toch nog een beetje kunnen voetballen.

De Portugese zon zit echter nog duidelijk op mijn huid en dat blijft niet onopgemerkt. De collega’s vinden dat ik na die zonnige weken in de Algarve toch maar eens grondig gewassen moet worden en laten dat tijdens het spel op geheel eigen wijze merken.

Een mooie overgang van de rust in Quarteira naar de nuchtere Limburgse werkelijkheid.

Portugal verdwijnt langzaam van de huid, maar blijft nog altijd in de herinnering.


Gulpen heeft nog steeds een speciaal plekje in mijn 💙. De collegialiteit, de onderlinge binding en het feit dat er altijd wel iets te vieren valt, maken die periode bijzonder. Dat zal ongetwijfeld het voordeel zijn geweest van een kleine Rijkspolitielandgroep, waar iedereen elkaar kende en je niet alleen samen werkte, maar ook samen leefde.


dinsdag 11 augustus 2026

🧨De laatste roodkop

De laatste roodkop

Een groene welriekende dennenboom ondergaat langzaam een aderlating van zijn eigen sappige levensstroom, waarna hij gesaunariseerd, uitgedroogd en chemisch verminkt onder een denkbeeldig guillotineachtig hakblok terechtkomt.

Daar wordt Frankenstein junior geboren, niet als vrij wezen maar als slaaf in lucifervorm, gemillimeterd tot gehoorzaamheid en gemarkeerd met een rode muts, ergens tussen absurd en herkenbaar, als een Harry Slinger die nooit zal zingen voor kroegen of publiek, maar slechts voor vlammen die hem kortstondig tot bestaan verheffen en onmiddellijk daarna weer uitwissen.

Geen toorts zoals bij de Fantastic Four die heroïsch de lucht doorsnijdt, maar een wegwerpleven dat zich slechts kan uitdrukken in sissen, flitsen en zelfverbranding, een symbiose van hout, chemie en menselijke inhalatie die onvermijdelijk leidt tot het moment suprême waarin rood, vuur en as samenvallen in een stil einde zonder applaus.

Stel je daarna voor dat je jarenlang groeit als dennenboom in de vrije natuur, tussen je eigen culturele groepering van soortgenoten, frank en vrij wiegend in de wind die zich niets aantrekt van menselijke bedoelingen, terwijl de geur van hars en dennennaalden zich vermengt met vochtige aarde en gevallen dennenappels als stille getuigen van een leven dat niet ontworpen is maar simpelweg bestaat.

Je bent geen product, geen plan, geen toekomstig constructiehout, maar een ademend wezen dat zuurstof schenkt aan een wereld die zichzelf steeds benauwder inademt.

Tot ergens in de verte het metaal ontwaakt.

Eerst als gerucht, daarna als dreiging, en uiteindelijk als onafwendbare werkelijkheid waarin zaagmachines zich zonder emotie door bast en nerven vreten alsof vrijheid slechts een administratieve fout is die gecorrigeerd moet worden.

De boom wordt geveld, gestript, gespleten en gemillimeterd, waarna onderweg naar de luciferfabriek langzaam iedere herinnering aan zijn oorspronkelijke leven uit de houten bloedbaan wordt getrokken, alsof zelfs de nerven hun verleden moeten inleveren bij de poort van de industrie.

Daar hangt hij vervolgens ondersteboven in een stinkende, kunstmatige droogruimte, uitgemergeld en leeggezogen, alsof dit werkelijk het einde van het dennen Latijn betekent en zelfs de laatste geur van bos als een overtreding wordt weggebrand.

Dan volgt de doop.

Niet met water, maar met een rode chemische smurrie van witte fosfor, kaliumchloraat, zwavel en gom waarin de kale houten koppen worden ondergedompeld alsof men probeert leven terug te schilderen op iets dat al definitief besloten heeft te sterven.

Die rode kop lijkt bijna levend, bijna vrolijk zelfs, maar blijkt in werkelijkheid een groteske illusie, want rood is hier geen symbool van leven maar een vooraf aangekondigd vonnis, een kleur die meer met dood verbonden is dan met bestaan.

Netjes gerangschikt belanden de lucifers vervolgens in kartonnen doosjes die meer weg hebben van kleine doodskisten waarin iedere roodkop zwijgend wacht tot menselijke vingers opnieuw een slachtoffer kiezen.

Dan begint telkens hetzelfde ritueel.

Een schurende beweging langs de zijkant van de doos, een sissende ontbranding, een kort en fel bestaan dat onmiddellijk wordt omgezet in verbranding en verdwijnen.

De lucifer leeft niet, hij verbruikt zichzelf.

Hij wordt gehouden tegen een stukje vloeipapier gevuld met gedroogde tabak, strak opgerold als een smeuïge tortilla van verslaving en zelfvernietiging, waarna vuur zich vastbijt in papier, rook en longen.

De rode kop verbrandt zwart in zijn laatste daad, terwijl het houten lichaam eronder langzaam verkoolt als een crucifix zonder betekenis, en de mens ondertussen met zichtbare tevredenheid het resultaat naar binnen trekt alsof vernietiging een vorm van rust kan zijn.

Zo stapelen zich de resten op: zwartgeblakerde lucifers, as van sigaretten, stille rook die zich gedraagt alsof hij nog even wil blijven hangen bij de plaats delict van elke trek.

Tot er uiteindelijk nog maar twee roodkoppen overblijven.

Twee kleine Frankensteins van hout en chemie, die tussen de resten van hun voorgangers iets beginnen te herkennen dat lijkt op herhaling, op systeem, op een eindeloze lus van geboren worden om direct weer te verdwijnen.

En ergens, in die laatste kartonnen ruimte, ontstaat iets wat niet helemaal meer gehoorzaamheid is.

De twee lucifers zoeken elkaar op, alsof zelfs gemillimeterd bestaan op een bepaald punt weigert nog verder te verdwijnen zonder verzet, en vormen samen een wankele, bijna absurde eenheid van hout, zwavel en overlevingsdrang.

Wanneer menselijke vingers opnieuw het doosje openen om het ritueel voort te zetten, gebeurt er iets dat niet in het schema past.

De twee roodkoppen schoppen gezamenlijk tegen de zijkant van hun kartonnen gevangenis, een onverwachte breuk in een perfect geautomatiseerde doodsritmiek.

Het doosje schiet uit de hand, glijdt over tafel en valt op de grond.

De sigaret breekt.

Tabak verstrooit zich als mislukt materiaal.

En voor het eerst blijft vuur uit.

Alleen stilte blijft over, en twee gehavende roodkoppen die niet langer meedoen aan het ritueel dat hun bestaan ooit volledig leek te bepalen.

Deze keer niet.

maandag 10 augustus 2026

Tante Fien terug naar Obbicht

Soms is een afscheid niet alleen een moment van verdriet, maar vooral een moment waarop mensen elkaar weer vinden.

Zo was het afscheid van tante Fien in Obbicht. Geen formele plechtigheid met veel protocol, maar een warme en informele bijeenkomst op een plek die eigenlijk nauwelijks mooier gekozen had kunnen worden.

In de Wieerd, nabij het kasteel van Obbicht, kwamen neven en nichten, hun kinderen, partners en kleinkinderen bijeen om tante Fien haar laatste bestemming te geven.

De Wieerd lag er rustig bij. Het water, de bomen en het groen vormden een natuurlijk decor voor een afscheid dat vooral persoonlijk moest zijn. De as van tante Fien werd aan het water uitgestrooid. Geen grote woorden, geen overdaad, maar eenvoudig en waardig. Opgenomen in de natuur, op een plek waar het water blijft bewegen en de seizoenen elkaar blijven afwisselen.

Een mooie bestemming.

Neef Jan hield een korte toespraak. Daarbij kwamen niet alleen herinneringen aan tante Fien voorbij, maar ook de nodige anekdotes en de typische ‘tante Fien-dingetjes’. Juist die kleine verhalen maken iemand zo herkenbaar. De dingen die binnen een familie misschien heel gewoon lijken, maar na verloop van tijd juist de kostbaarste herinneringen worden.

Er werd geluisterd, herinnerd en af en toe gelachen.

En dat mocht ook.

Want een afscheid hoeft niet alleen uit verdriet te bestaan. Het mag ook een weerspiegeling zijn van het leven dat iemand heeft geleid.

Een nalatenschap die nog niet was geregeld

Tante Fien heeft helaas ook iets anders achtergelaten: een nalatenschap die nauwelijks was voorbereid.

Er was niets of in ieder geval onvoldoende geregeld voor wat er na haar overlijden moest gebeuren. Geen duidelijk uitgestippeld spoor dat de nabestaanden eenvoudig konden volgen. En dan begint na het overlijden een tweede, vaak ingewikkelde werkelijkheid.

Waarom heeft tante Fien dat nooit geregeld?

Was het uit onwetendheid? Omdat zij dacht dat het allemaal wel goed zou komen? Omdat zij het voor zich uit schoof? Of vond ze misschien dat er voor later altijd nog tijd genoeg was?

We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Maar één ding is duidelijk: wat iemand bij leven niet regelt, komt uiteindelijk toch op het bordje van anderen terecht.

En dat bordje lag in dit geval voor een belangrijk deel bij neef Jan.

Ook in Spanje moest het nodige worden geregeld. De begrafenisdienst daar, de praktische afhandeling na haar overlijden en vervolgens de verdere afwikkeling van de nalatenschap brachten de nodige werkzaamheden met zich mee. Daarbij kwamen bovendien de verschillen tussen het Spaanse en Nederlandse erfrecht om de hoek kijken.

Dat is geen kwestie van één telefoontje en een formulier invullen.

Het vraagt tijd, uitzoekwerk, overleg en vooral iemand die bereid is zijn nek uit te steken en door te gaan totdat de zaken daadwerkelijk geregeld zijn.

Daarvoor verdient Jan nadrukkelijk een woord van waardering.

Niet alleen voor zijn korte en mooie toespraak tijdens het afscheid, maar vooral voor de moeite die hij zich heeft getroost om na het overlijden van tante Fien de praktische zaken op zich te nemen en te zorgen dat er verder kon worden gegaan.

Van de Wieerd naar de harmoniezaal

Na de uitstrooiing werd gezamenlijk naar de harmoniezaal gelopen. Daar wachtte de Limburgse nazorg: koffie met vlaai.

Want hoe verdrietig een afscheid ook kan zijn, in Limburg weet men gelukkig dat je een mens niet alleen met koffie, maar toch vooral met koffie én vlaai weer enigszins op de been krijgt.

In de harmoniezaal vertelde Jan vervolgens over de praktische en technische zaken die nog geregeld moeten worden. De verschillen tussen het Nederlandse en Spaanse erfrecht kwamen daarbij eveneens aan de orde.

Maar veel belangrijker was wat er ondertussen gebeurde.

De neven en nichten, hun kinderen, partners en kleinkinderen zaten bij elkaar. Sommigen kende ik nog goed, anderen moest ik even in het geheugen terugzoeken. Vooral de kinderen en kleinkinderen van neven en nichten die inmiddels zelf zijn overleden, kon ik niet allemaal onmiddellijk plaatsen.

Maar ook daar bleek de natuur weer een handje te helpen.

Een gezicht, een lach, een bepaalde blik of manier van kijken en ineens zie je het verband. Het DNA van de ouders doet soms uitstekend speurwerk. Een soort familiepuzzel waarbij je de ontbrekende stukjes uiteindelijk toch op hun plaats krijgt.

De sfeer in de harmoniezaal was ontspannen en prettig. Er werd bijgepraat, herinneringen werden opgehaald en er was ruimte voor een lach. Mensen die elkaar misschien lange tijd niet hadden gezien, zaten ineens weer samen aan tafel.

En misschien is dat wel een van de mooiste kanten van een afscheid.

Het brengt mensen bij elkaar die anders misschien niet zo snel meer bij elkaar zouden komen.

Daarom ook een oprecht woord van dank aan iedereen die deze dag mogelijk heeft gemaakt. Aan neef Jan, voor alles wat hij rondom het overlijden en de afwikkeling heeft gedaan en voor de wijze waarop hij tijdens deze bijeenkomst het woord voerde. Maar ook aan degenen die de uitstrooiing van de as in de Wieerd mogelijk hebben gemaakt en aan de mensen die de koffietafel in de harmoniezaal hebben verzorgd.

Dankzij hun inzet werd het afscheid van tante Fien niet alleen waardig, maar ook warm en persoonlijk.

En terwijl ik daar zo om mij heen keek, dacht ik nog één ding.

Tante Fien zou waarschijnlijk even hebben opgekeken bij zo'n grote opkomst.

Al die neven en nichten, kinderen, partners en kleinkinderen bij elkaar.

Misschien had ze er een typische opmerking over gemaakt. Misschien had ze het allemaal wat overdreven gevonden. En misschien had ze vooral gedacht dat iedereen na afloop gewoon gezellig koffie moest drinken.

Dat laatste is in ieder geval gelukt.

Zo kreeg tante Fien in Obbicht een afscheid dat bij haar paste: eenvoudig, persoonlijk, met herinneringen, verhalen en een lach.

Aan het water van de Wieerd vond haar as een mooie bestemming.

En in de harmoniezaal vonden mensen elkaar.

Misschien is dat uiteindelijk de mooiste herinnering die van deze dag overblijft.

Tante Fien liet veel ongeregeld achter. Maar ze liet ook iets anders na: mensen die elkaar op deze dag opnieuw wisten te vinden.

Wellicht een laatste plaagstoot uitdelen of ...


Ps. De achterkant van de foto van 7 februari 1962 waarop zij 30 jaar oud werd.


Hartelijke groet aan allemaal, neef Han

woensdag 5 augustus 2026

🌜Space X laat rakettrap ploffen op de maan, moet kunnen ...🌛

De mens op weg naar de maan… met een vuilniszak achter zich aan,

SpaceX laat iets op de maan ploffen. Jeetje, wat een geruststellende gedachte. Alsof we op aarde nog niet genoeg kraters, rommelhopen en kapotte spullen hebben achtergelaten.

Maar goed, de mens wil vooruit. De ruimte in. Naar de maan, naar Mars en daarna waarschijnlijk nog verder. Want als we ergens zijn geweest, moet er natuurlijk ook iets gebeuren. Een vlag planten, een selfie maken, een paar apparaten achterlaten en bij voorkeur ergens iets laten ontploffen. Anders telt het blijkbaar niet.

Intussen maken we van onze eigen planeet een behoorlijke puinhoop.

Op het strand liggen plastic flessen alsof de zee een gratis vuilnisophaaldienst is. In de bossen vinden wandelaars blikjes, zakken, fastfoodverpakkingen en lege flesjes. Soms vraag je je af of sommige mensen thuis ook hun afval gewoon achter de bank gooien.

“Ach, dat ruimt iemand wel op.”

Ja, waarschijnlijk dezelfde persoon die straks ook op de maan achter de raketrommel aan mag.

We praten ondertussen ernstig over klimaat, duurzaamheid en een schone toekomst. We scheiden braaf papier, plastic en GFT. Het yoghurtbakje moet in de juiste bak, de dop moet op de fles blijven en als je een lege batterij bij het restafval gooit, kijkt de halve buurt je aan alsof je persoonlijk de Noordpool hebt laten smelten.

Maar ondertussen schieten we duizenden kilo’s techniek de ruimte in.

En als er iets op de maan moet ploffen, dan ploft het op de maan.

Geen probleem. Daar woont toch niemand.

Dat dachten we vroeger ook van de zee.

De mens heeft een bijzonder talent. We kunnen ergens komen waar nog niets kapot is, en binnen de kortste keren ligt er een parkeerplaats, een reclamebord, een snackbar en een afvalcontainer. 

Als we ooit op Mars wonen, duurt het vermoedelijk geen twintig jaar voordat er een bord staat:

“Welkom op Mars. Afval alleen in de daarvoor bestemde containers.”

Naast een half begraven raket, drie lege energiedrankblikjes en een vergeten laadkabel.

En dan komt er ongetwijfeld een ambtenaar die zegt:

“De vervuiling op Mars valt binnen de gestelde normen.”

De mens heeft de weg naar de maan gevonden.

Nu alleen nog de weg naar de vuilnisbak.😵‍💫

maandag 3 augustus 2026

5 gieters verdwijnen, een mens blijft geven ...

Wat is een begraafplaats eigenlijk?

Is het een plek van bezinning, waar mensen even ontsnappen aan de drukte van alledag?

Een plaats van respect, waar we stilstaan bij degenen die ons zijn ontvallen?

Een plek van herinneringen, waar een naam op een steen soms meer zegt dan duizend woorden?

Voor de één is het een plaats van verdriet en trauma. Voor een ander een morele verplichting: “Ik moet toch even naar het graf.” En misschien is het voor sommigen zelfs een plek van opluchting, omdat een lang ziektebed of een moeilijke periode eindelijk ten einde is gekomen.

Iedere bezoeker draagt zijn eigen verhaal met zich mee.

Maar één ding zouden we met elkaar gemeen moeten hebben: respect voor de plek én voor de mensen die er komen.

Op de begraafplaats in Sittard staan waterkraanpunten waar bezoekers de gieters kunnen vullen. Geen luxe, maar een eenvoudige voorziening om bloemen en planten bij een graf te verzorgen. Toch verdwenen er steeds opnieuw vijf gieters.

Inmiddels zijn er zeven keer vijf nieuwe gieters geleverd. Vijfendertig in totaal.

Dat betekent ook dat er steeds opnieuw iemand is geweest die de gieters van de begraafplaats heeft meegenomen.

Waarom iemand een gieter van een begraafplaats nodig heeft, blijft de vraag. Misschien verdwijnt hij in een eigen tuin. Misschien wordt hij ergens anders gebruikt. Verkocht?

Wie het weet die mag het zeggen 🧐

Maar tegenover degene die de gieters meeneemt, staat een particulier met een 💙 op de juiste plaats die ze steeds opnieuw aanvult.

Niet omdat het moet. Niet omdat hij daarvoor wordt betaald.

Maar omdat hij vindt dat bezoekers van de begraafplaats gebruik moeten kunnen maken van een gieter om een graf te verzorgen.

Wanneer er vijf verdwijnen, zet hij er opnieuw vijf neer.

En als die ook weer weg zijn, begint hij opnieuw.

Misschien denkt hij: de aanhouder wint.


Of misschien is zijn gedachte nog eenvoudiger: “Ik laat mij niet ontmoedigen. Zolang ik iets kan betekenen voor de bezoekers van de begraafplaats, blijf ik de gieters aanvullen.”

Dat verdient respect.

Het is gemakkelijk om iets mee te nemen. Maar het vraagt betrokkenheid om steeds opnieuw iets terug te zetten.

Een begraafplaats is geen gewone plek. Het is een plaats waar herinneringen leven, waar verdriet soms nog tastbaar is en waar mensen in stilte verbonden blijven met iemand die er niet meer is.

Misschien zouden we juist daar wat vaker moeten nadenken over wat we achterlaten.

Of wat we meenemen.

De waarheid ligt, zoals altijd, op het kerkhof.

En nee… daarmee bedoel ik niet dat de dader daar ligt. 

zondag 2 augustus 2026

De tillie-fooncel in Klimmen

Dan lees ik in de krant op deze mooie zondagochtend een artikel over de rode telefooncel van Klimmen,


De telefooncel die weer van zich laat horen

Er zijn van die dingen die jarenlang rustig ergens staan, zonder dat iemand er nog naar omkijkt. Tot er iemand op het idee komt dat ze weg moeten.

Dan blijkt ineens dat zo’n oud ding veel meer betekent dan gedacht.

Neem de rode telefooncel van Klimmen. Niet zomaar een oud hokje waarin vroeger een telefoon hing, maar een puntgave Engelse telefooncel, geboren in 1935 en ooit geplaatst in Valkenburg. Een kolos van 750 kilo Engels staal, gebouwd in een tijd waarin spullen nog werden gemaakt om generaties mee te gaan.

En die telefooncel heeft al heel wat meegemaakt.

Om hem op zijn huidige plek te krijgen, was zelfs een millimeteroperatie nodig. Voorzichtig manoeuvreren, passen en meten, want zo’n stalen zwaargewicht zet je niet even met twee man op een aanhanger. Het was een precisieklus om hem zonder schade naar buiten te krijgen en in goede staat te behouden.

Kortom: nostalgie ten top. Zeker voor de anglofielen.

Want wie naar die rode telefooncel kijkt, ziet niet alleen een stukje oude communicatietechniek. Je ziet Engeland. Londen. De tijd waarin je een muntstuk in een gleuf gooide, een nummer draaide en hoopte dat er aan de andere kant werd opgenomen.

Geen mobiel in de broekzak. Geen WhatsApp. Geen scherm waarop je kon zien of iemand online was. Gewoon bellen.

En als de lijn bezet was?

Dan had je pech.

Je wachtte even of je belde later terug. Niemand raakte daar van slag van.

Maar de telefooncel in Klimmen is allang meer dan een herinnering aan vroeger. Iedereen vindt hem prachtig. Hij hoort bij de omgeving en krijgt met de wisselende jaargetijden steeds een andere uitstraling.

De telefooncel staat als een stalen modelpop die vrolijk met de seizoenen en feestdagen meegaat. Soms passend bij de lente, dan weer in zomerse kleding, daarna herfstig uitgedost of helemaal in kerstsfeer.

Zo verandert de plek steeds opnieuw.

De telefooncel blijft onveranderd, maar krijgt telkens een andere uitdossing.

En juist dat maakt het bijzonder. Het is geen vergeten voorwerp dat ergens staat weg te roesten. Er wordt naar omgekeken. Er wordt voor gezorgd. Er wordt aandacht aan besteed. Het leeft mee met het dorp en de mensen die er wonen.

Nu er een petitie is gestart en de gemeente een procedure in werking zet, blijkt dat de telefooncel niet onopgemerkt in een hoekje staat.

Integendeel.

Een telefooncel die al jaren niet meer belt, krijgt ineens een hele gemeenschap aan de lijn.

Natuurlijk zijn er regels. Daar zijn gemeenten voor. En procedures. En formulieren. En waarschijnlijk nog een formulier om te bevestigen dat het vorige formulier volgens de regels is ingevuld.

Maar soms zou je ook gewoon even moeten kijken.

Niet alleen naar wat er op papier staat, maar naar wat iets betekent voor de mensen die er wonen.

Want een dorp bestaat niet alleen uit woningen, bestemmingsplannen, verkeersborden en netjes gemaaide plantsoenen. Een dorp leeft van herkenbare plekken, verhalen en dingen waarvan je zegt:

“Ja, die hoort hier.”

Daarom een hart onder de riem voor Anita Knubben en alle omwonenden die zich inzetten voor het behoud van deze bijzondere rode telefooncel.

Blijf vooral van je laten horen.

Al is het deze keer niet vanuit de telefooncel.

Want het zou toch jammer zijn als 750 kilo Engels staal, bijna een eeuw geschiedenis en als roodstalen modelpop die ieder seizoen opnieuw wordt aangekleed, uiteindelijk moet wijken voor een regel die niemand zich later nog herinnert.

De telefooncel zelf heeft misschien geen kiestoon meer.

Maar het verhaal eromheen klinkt luider dan ooit.

Mijn steun hebben jullie...