Daar hangt ze weer.
La Luna. Onaangedaan. Onaanraakbaar. Alsof ze hoog boven onze collectieve menselijke chaos een eeuwigdurende avonddienst draait zonder portofoon, zonder crisisoverleg en zonder nieuwsapp.
Ik sta zojuist buiten. De lucht strakblauw alsof iemand haar zojuist met glasreiniger behandelt. Onderaan onze haag die zich voorbeeldig gedraagt.
Geen oorlog. Geen politieke discussie. Geen haast. Geen "meer, meer, meer"-mentaliteit. Alleen groen blad en daarboven de maan. Tevreden hangend alsof ze denkt: zoek het beneden maar uit.
En eerlijk? Ik geef haar groot gelijk.
Wij mensen zijn merkwaardige wezens. We krijgen een planeet cadeau met bossen, zeeën, bergen, walvissen, vlinders, paarden, zonsondergangen en koffie.
En wat doen we?
We voeren oorlog.
Nog een oorlog.
Nog een oorlog voor de zekerheid.
We bouwen fabrieken, vullen oceanen met plastic, maken ruzie op internet over zaken die drie dagen later alweer vergeten zijn en produceren meer troep dan een peuterspeelzaal na een kinderfeest met limonade en cake.
Zelfs hoog daarboven slingert ruimtepuin rond alsof de mensheid ook van het heelal een rommelzolder maakt. Oude satellieten. Afgebroken onderdelen. Met een beetje pech zweeft er ergens ook nog een verloren USB-kabel rond waarvan niemand nog weet waarvoor die dient.
En daar hangt ze dan.
La Luna. Kalm. Stil. Wijs.
Misschien kijkt ze soms naar beneden. Naar die drukke blauwe knikker vol haastige mensen die altijd denken dat nóg meer het antwoord is. Meer spullen. Meer meningen. Meer snelheid. Minder luisteren. Minder stilstaan.
Misschien schudt de maan heel langzaam haar bleke hoofd.
"Nee jongens," fluistert ze dan. "Niet hier ook."
Laat haar daar maar ongerept hangen. Walhalla. Elysium. Kosmische rustruimte.
Geen parkeerplaatsen. Geen files. Geen projectontwikkelaar die denkt: hier passen moeiteloos vierhonderd luxe appartementen met uitzicht op Saturnus.
Voor één keer.
Laat de mens gewoon eens ergens níét aankomen. 🌙
