Sommige levende wezens lijken gemaakt voor de eeuwigheid. Onverstoorbaar. Altijd aanwezig. Alsof tijd op hen geen vat heeft.
Zo ook Femke, ons buurmeisje.
De kenmerken van een Cairn Terriër pasten werkelijk naadloos op dit vrolijke schepseltje. Alsof de rasbeschrijving speciaal voor haar geschreven was, ergens in een stoffig Schots hondenarchief door een oude professor met een glas whisky in de hand.
Femke ging keurig op puppycursus en eindigde prompt als beste van haar klas. Niet alleen vanwege haar luisterend vermogen, maar vooral vanwege haar onverwoestbare eigenwijsheid en eigengereidheid.
Een hond die best luisterde… mits het volledig overeenkwam met haar eigen planning.
Haar baasje Jessy liet haar plichtsgetrouw meerdere malen per dag uit. Aan een lijn. Een héél lange lijn. Een lijn die desondanks nog vaak niet lang genoeg bleek. Want die lijn was voor Femke eigenlijk het laatste restje beschaving tussen haarzelf en de grote boze buitenwereld.
Zonder lijn zette zij onmiddellijk haar Oost-Indische oorkleppen op en verdween zij frank en vrij de natuur in, op zoek naar sporen die volgens haar uiterst dringend onderzocht moesten worden. Waarheen die sporen leidden deed er niet toe. Tijdsbesef bestond dan niet meer. Evenals iedere vorm van gehoorzaamheid of selectief luisteren.
Femke werd geregeld getrakteerd op lekkernijen. Als dank daarvoor bewaakte zij huis, haard, Jessy, Ger en eigenlijk de complete straat alsof zij hoofdbeveiliger was van een zwaar bewaakt militair complex.
En omdat zij telkens beloond werd voor haar waakzaamheid, werd zij steeds alerter.
Werkelijk alles vormde een potentieel gevaar. Pratende voorbijgangers. Katten die uitdagend paradeerden in haar blikveld. Passerende honden. Een verdacht bewegend blaadje. En last but not least: rolluiken.
Vooral rolluiken.
Zodra ergens in de straat het bekende rolluikgeluid klonk, veranderde Femke spontaan in een particuliere alarmcentrale met ingebouwde sirenefunctie.
Als een kleine securityfirma op vier pootjes waarschuwde zij de complete omgeving voor naderend onheil dat meestal bestond uit iemand die simpelweg zijn privacy zou kunnen storen🐾
Ook wij gingen geregeld met Femke wandelen.
De procedure was altijd exact hetzelfde.
Nog vóór de begroeting volledig afgerond was, kon zij nauwelijks wachten tot de lijn om haar nek zat. Vervolgens schoot zij met de kracht van een raketlancering vooruit door velden, paden en bossen, alsof ergens een nationale spoedvergadering van honden plaatsvond waar zij absoluut niet te laat mocht komen.
De lange lijn stond daarbij strakker dan strak.
Wij hingen erachter als twee nauwelijks meetellende grassprietjes in een orkaan.
Ongelofelijk hoeveel energie er in zo’n klein schepseltje paste.
Boven de grond was zij geïnteresseerd, maar vooral ónder de grond. Femke was namelijk niet alleen hond, maar tevens archeoloog, bodemonderzoeker en parttime mijnwerker.
Met een fanatisme waar menig CAT-graafmachine respect voor zou hebben begon zij overal te graven naar haar ultieme levensdoel: de mol.
Onverstoorbaar.
Het was maar goed dat de boswachter niet voortdurend in de buurt was wegens graven zonder vergunning of natuurtechnische toestemming.
Femke zou vermoedelijk direct zijn gearresteerd wegens illegale bodemactiviteiten.
Nog een prachtige anekdote.
Jessy had gevraagd of wij “de donkere engel” even wilden uitlaten omdat zij verplichtingen elders hadden. Dus de freule werd thuis opgehaald. Niet met een limousine zoals deze prinses eigenlijk verdiende, maar gewoon — pedis apostolorum — te voet.
De lijn ging om.
Bochten werden amper gehaald.
Binnen twee seconden stonden wij alweer in half rennende galop richting bos, meegesleurd door een hondje van nog geen tien kilo dat blijkbaar over de trekkracht van een middelgrote tractor beschikte.
“Ik heb een ongelofelijke haast” van Herman van Veen was hierbij geen lied meer maar een complete levensbeschrijving.
En toen besloot Donar persoonlijk de hemel open te trekken.
De wolkensluizen gingen wagenwijd open en noodgedwongen weken wij uit naar een enorme boom midden in het bos. Daar stonden wij dan. Doorweekt. Druipend. Schuilend onder een bladerdak waar inmiddels ook complete vogelgezinnen onderdak hadden gezocht.
Maar Femke? Die was pas net warmgedraaid. Vol enthousiasme begon zij opnieuw te graven. En hield niet meer op. Rondjes om de boom. Meer zand. Nog meer zand. Nog iets meer zand.
Wij begonnen ons langzaam af te vragen of deze boom überhaupt nog overeind zou blijven staan. Het leek alsof Femke persoonlijk bezig was een complete ondergrondse parkeergarage aan te leggen.
Na ongeveer een half uur stopte de regen eindelijk. Wij wilden verder. Femke niet.
Die was volledig opgegaan in haar archeologische opgravingen en had vermoedelijk bijna het middelpunt van de aarde bereikt.
Uiteindelijk liep zij toch weer braaf met ons mee. Uitgeput? Geen sprake van. Hooguit even in de energiebesparingsstand.
Op haar hoofd prijkte ondertussen nog een prachtige kluit aarde in de vorm van een kleine piramide. Een stille getuige van haar heroïsche krachtinspanning.
Dit was in 2024. En nog vele wandelingen zouden volgen.
Altijd hetzelfde enthousiaste starttafereel. Altijd dezelfde energie. Altijd die vrolijke ontembaarheid.
Er zijn nog talloze wandelingen, avonturen en gezondheidsverhalen op te sommen, maar de kern van Femke is hiermee geraakt.
Een klein hondje met een enorme aanwezigheid.
Helaas… van het concert des levens krijgt niemand een programma. Ook dit engeltje niet.
Femke werd ongeneeslijk ziek en is op 28 mei j.l. overleden.
Meer dan tien jaar mocht zij vertoeven aan de zijde van Jessy, Ger en kleindochter Jessy. Meer dan tien jaar van wandelingen, blafconcerten, graverij, koppigheid, trouw en onvoorwaardelijke aanwezigheid.
Zij heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten bij iedereen die haar ontmoette.
Aanraken en voelen kan niet meer.
Maar in gedachten blijft zij onverstoorbaar voortwandelen.
Met gespannen lijn.
Neus vooruit.
Op jacht naar het volgende spoor.
En ergens… diep onder een denkbeeldige boom… graaft Femke waarschijnlijk nog steeds verder 🐾
