De reïncarnatie van een zwarte kuip
De laatste tijd als ik mij camoufleer in mijn tuin outfit heb ik een paar assistenten die mij doodstil op mijn tuinpad vergezellen, een schop, een schoffel, handschoenen en een zwartkleurige kuip die ik overal achter mij aan meezeul opwaarts naar de hoogtestages en neerwaarts naar de diepe dalen in mijn petit tuintje. Alles van generlei voedingswaarde wordt dan verwijderd, en dan heb ik het niet over onkruid, want onkruid bestaat niet. Maar de diverse fossiele gedaantes van wat ooit is geweest in mijn flora/fauna hoekje onder de felle krachtige zonnestralen in het aanschijn van het verder voortbordurend leven in de lucht dan wel afdalend tot de armoedige woestijn droogtes rondom eenieder van ons. lang leve de opwarming van de aarde en daarmee r.i.p ijsbergen-ijsberen op de polen en veel van het leven daar.
De grond op micro inzicht in mijn tuin heeft vele gedaantes van kletsnat tot een taaie knokige droogte waar geen doorkomen aan is met geen een van mijn assistenten. Alsof de grond drooggekookt is in een grote pan in een veel te hete verzengende lava maalstroom. In mijn tuin komen tal van flora lijken uit de kast. Vooral echte eikels en geen spreekwoordelijke! zijn hier bedoeld, en de hun vergezellende eiken bladeren die perkamentachtig ogen/aanvoelen en kennelijk gemummificeerd, zo licht als een veertje. Vaak dwarrelend in de maalstromen van de vele winden en soms stormen, als een vrije balletuitvoering op hun tenen van sierlijke prima donna's in tutu's.
Enfin, de grond luchtig maken, planten en verplanten is mijn lust. De stoffige dode massa wordt eco waardig afgevoerd in mijn zwarte kuip. De dna van mijn kuip bestaat uit een te hoog maar saai pvc gehalte. De conditie en de consistentie is aan sterk tanende krachten onderhevig. Laten we stellen dat het pvc-dna geen lang leven beschoren is. Scheuren in verhouding zo groot als de scheuren in de Groningse woonbuurten, zijn geen uitzondering. Vanaf de navel tot aan de voeten is de kuip nog fragmentarisch in orde, maar voor hoelang nog.
Merels, mussen en duiven behoren tot het vaste externe leef quotum bij mij thuis. Zij nestelen hoog onder het dak. De merels op ongeveer 3 meter vanaf de vloer. Daar hebben pa en ma blackbird een mooi steady nest gemaakt. 4 dagen geleden is echter gebleken dat de jeugd 3 in aantal in opmars is, en dat de verzengende zonnewarmte de nesttemperaturen hoog opdrijven. Zij kijken mij aan als zij de hoofdrol spelen in een comedy uit de jaren '30 vorige eeuw. De Marx Brothers, wie kent ze niet! Ik kan een lach niet onderdrukken en fantaseer verder over een leuk zwembadje voor deze Marx Blackbirds.
Pa en ma blackbird verlaten vaker voor fikse tijden het nest. De merel kroost lijkt verveeld, hot en dorstig. De reïncarnatie van de zwarte kuip ontspint aan mijn brein. Het nuttige met het aangename te verbinden lijkt hier bijzonder op zijn plaats. Ik bedank de zwarte kuip nog net niet voor zijn bewezen diensten wanneer ik hem met zijn hele hebben en houwen op de kruiwagen plaats. Gewapend met een groot mes fileer ik hem horizontaal rondom helemaal open, tot net boven diens navel.
De reststukken kunnen eventueel nog van dienst zijn, zoniet gaan zijn in de maalstroom van de afvalverwerking, waaruit tal van pvc gelieerde gedaantes zullen ontstaan. Pvc-dna is best wel sterk in de verandering.
Ik plaats het zwembadje op een mooie hoogte, een paar stenen erin voor vogelpootje baden only, een paar ijzeren figuren die een aanlokkende werking veronderstellen. De oranje stenen Türsteher houdt alles in de gaten. Voor bezoekers is geen corona pas noodzakelijk.
Dan zie ik dat de blackbirds een voor een uitvliegen, onhandig tegen een muur knallen en daarna weer verder naar een beschutte plek. Pa en ma blackbird blijven als fourageurs en beschermengelen in de buurt tot het volledige moment van zelfstandigheid.
De mussen komen wel drinken. Vandaag is het weer super heet. ik ben benieuwd of de blackbirds of andere vliegers komen badderen. Dat ze niet weggejaagd worden en welkom zijn, dat weet de vliegende brigade al heel wat jaren...
