In de late zaterdagochtend 19062021 van deze niet al te zweterige dag is het fijn toeven en relativeren en waar doe je dat het béste? Natuurlijk in de buitenlucht met een zacht verfrissend briesje in je gelaat. Mijn haren bewegen amper maar die van mijn lifecoach dansen mooi gezwind mee met het winderige orkest. De stale rossen laten zich al pedalerende liefelijk meevoeren en begeleiden door aangename zonnestralen op ons pad.
Wij fietsen door velden en smalle wegen in agrarisch gebied. Vogels kwetteren als bazuinblazende herauten bij de intocht van Sinterklaas of andere beroemdheden. Het lijkt wel of de vliegende brigade meelift op de wind in de rug op onze route. Luie buizerds laten zich gewild meevoeren op luchthermieken met uitgestrekte grote sterke vleugels en spiedend op zoek naar bewegende prooien onder hen in het veld.
We lavéren feilloos langs allerlei opgeworpen barricades op de smalle weggetjes. Paardemest doet het goed in de tuin, heb ik mij laten vertellen...op de weg helaas niet. Tenzij beoogd om fietsers onderuit te doen gaan! Das pas agrarisch in optima forma.
Wij doen een klein klimmetje en ogen dan naar een naderende mooie bosrijke omgeving van torenhoge beuken waarin je je verloren waant. Daarna benaderen wij langs de bosrand een dorp op onze route. Waarna wederom met gezwinde spoed en feelgood tempo in de richting van een pittoresk fiets parcours wordt afgestevend, zij aan zij of is het hij naast zij! De route zal ik niet verraden want het moet er niet te druk worden. Egoistische gedachte, nee rust in de natuur staat voorop hahaHan!
Wilgen staan naast deze mooie weg op gepaste afstand van elkaar opgesteld met diepe wortels, die veel kunnen hebben. Zo sterk dat het bitumen weggetje omhoog geduwd wordt omdat de wortels nieuwe banen inslaan op weg naar verder leven of expansie.
Het gebied is broek-ig of bruch-achtig dwz veel water, zumpfig, moerasachtig. Op de fiets heb je niet veel last van prikkende insecten die als ware vampieren klaar staan voor onvrijwillige bloedafname. Ik heb meesfal geluk, mijn life coach mínder maar zij wapent zich preventief tegen deze vliegende aantijgingen.
Op onze route kabbelt een beek achter de wilgen, vergelijkbaar met Oostenrijk in het klein. Er zijn weinig natuurgenieters op dit pad hier en nu. Dat geeft anderen uit de fauna gemeenschap ook eens de kans om gebruik te maken van deze natuurlijke habitat.
Plots voor ons uit het niet zijn wij getuige van een ware Disney verfilming. Er loopt een groot roodbruin moeder ree de weg op en blokkeert met haar frêle statige ranke figuur ietwat timide de vrije doorgang. Wat heeft zij toch een mooie kleur deze schijnbare top tot teen roodhuid. Wij naderen rustig en stoppen met pedaleren op onze stalen rossen.
Dit ree is niet bang maar staat op de uitkijk. Wij kunnen haar in haar donkere amandel-ogen kijken maar zij niet bij ons, voordeel van zonnebrillen. Zij scant de omgeving af en lijkt niet bang of onder de indruk te zijn voor onze aanwezigheid. Ik schreef het al, aan de overkant van de weg achter de wilgen kabbelt het beekje. Een mooie drenkplaats voor dit moeder ree. Hóe ik dit wéét? Zij heeft namelijk geen gewei. Dan plots draait zij om en loopt terug naar de plek van waaruit zij gekomen is.
Tot die plek gekomen stoppen wij onze stalen rossen. In het groene struikgewas is nog redelijk zicht om dit mooie roodbruine ree te kunnen zien. Zjj staat een 10tal meter verderop in het bosgewas. Zij blíjft staan en even later komt bambi te voorschijn. Zij voegt zich bij haar moeder en samen paraderen zij dieper het bos in.
De overtocht over dit weggetje zal zeer zeker op een later tijdstip plaatsvinden.
Mooi dat wij deze bjjzondere familie hebben mogen aanschouwen.
Mensen verbeteren hun infrastructuur en verarmen en kappen daarbij vele bossen in spé en daarbij onverlet het leefgebied van de overige fauna adepten...
