Op weg naar Palestina hebben ongetwijfeld talloze schepen op
weg naar overwinning en destructie jou in groei en bloei gepasseerd.
Niet geïnteresseerd in
jouw existentie, groei en welige bloei. Waarschijnlijk was je nog niet
geplant en voortgesproten tot het huidige volume. De grond onder jouw bestaan
is hard, droog, kaal en zonder vitaminen om in op te groeien. Toch heb jij de problematische
tocht naar eigen volwassenheid tot volle tevredenheid volbracht.
In jouw jongste puberteitsjaren hebben deze zeilschepen dit
oord gepasseerd en zijn soms gebiologeerd aangemeerd om wellicht voorraden en
vers water in te slaan. Matrozen in
opdracht van kruisvaarders hebben jouw bergtoppen beklommen op zoek naar een
bastion of een veilige plek op hun zeilreis over de wellicht woeste baren der zeeën.
Namelijk Jeruzalem lonkt in de middeleeuwen en het
christendom zal te vuur en te zwaard worden verkondigd en genadeloos worden ingeprent
onder het juk van de vrome geestelijkheid uit het begeerlijke paternalistische Vaticaan.
De schatrijke kraamkamer van het katholicisme…….jeetje.
Rhodos is in deze tijd wellicht maagdelijk te noemen. De Spartanen
zijn niet meer Spartaans opgevoed en hebben hun roem verloren. Griekenland is teloor
gegaan als rul zand. De Stadstaten van weleer zijn verdampt.
Europa onder het juk van de Geestelijkheid en doctrine hebben
de macht ten koste van het klootjesvolk.
Op de plek waar jij, groene weelderige bladerdos op een
robuuste stam bent uitgegroeid uit het diepste binnenste van jouw fauna-wereldlijke
ziel, net daar heeft de menselijke ziel
gemeend om er een bolwerk op te richten. Althans de Ridders op weg naar Jeruzalem
hebben de plaatselijke gemeenschap min of meer gedwongen om er een kasteel op
te richten.
Waarom? Om er als toekomstig steunpunt een veilig heenkomen
te waarborgen. Zo gezegd zo gedaan. Het kasteel staat er nog en is in
afbrokkelende staat torenhoog als trekpleister voor dolce far niente, te
bewonderen. Zoals op zoveel plaatsen op Rhodos.
Oktober 2019 sta ik er met mijn vrouw en dochter. De stenen
zijn zeker zo persistent als honderden jaren geleden. De Griekse mythologie is te
betitelen een afgezwakt sprookje. De economie
is verdampt tot het afvoerputje van de euro.
De Griekse wijsgeren worden in Wiskundige begrippen gemeten en onmetelijk
geprezen en berekend.
Deze burcht heeft geleden onder de seizoensinvloeden maar is
nooit ingenomen of veroverd. Te hoog in de bergen gelegen wellicht?
Het menselijk bouwwerk is te mooi om qua sfeer en hoedanigheid
ook maar enigszins behoorlijk te kunnen omschrijven.
Maar jij, groene bladerdos op robuuste stam, jij bent mooier
en consistenter dan opeen gestapelde gekapte harde dode stenen. Jij apprecieert
de zon, de wind, de milde temperaturen, de Spartaanse droogte en de opeenvolgende
zware jaar-seizoenen. Keer op keer op keer.
Nu ben je slechts groen, wuivend in de wind. Maar in het
voorjaar groeit jouw bloesem roze en wiegt en geeft vogels onderdak. Je bent en
blijft warm en excentriek. Een weldaad wellicht…
Doodgewoon maar zo bijzonder als je het kunt en wilt zien.
Tamarisk, ik heb jouw tijdelijkheid gevangen in een
fotosnapshot. Ik hoop dat ik jouw inspanningen correct omschreven heb,
Wellicht zien win elkaar weer Tamarisk. Rhodos is zo moooooooooi met onvergankelijke eeuwenoude
natuur net als toen, honderden jaren geleden toen het geloof als hardvochtig en bruusk te betitelen is geweest op weg naar
onderdanigheid ten koste van leven,
Tegenwoordig geloof ik ook in ….. maar niet in ……
