Bovenop de onmogelijke spanten van een door menselijke spierkracht
gemaakte overbrugging staren en turen zij naar beneden. De geasfalteerde
begaanbare brug is niet meer. Kapot, afgebrokkeld, verkeerd geconstrueerd of
onder invloed van natuurlijke krachten zoals zwaartekracht of stormen heeft zij
haar taak en grip verloren op de verbinding van A naar B.
Bewoordingen als afgehakt, verloren in de ruimte,
immensiteit, verloren hoop op restauratie gaan gepaard met wat ogenzicht
nauwelijks kan zien/waarnemen. De diepte, de mist, de oneindigheid en tevens de
eindigheid van menselijk toedoen, is tenietgedaan door seizoensinvloeden of
anderszins natuurlijk falen.
Economisch gezien betekent de verbinding (brug) verliezen
een neergang in profijtig aspect. Herstel is zwaarwegend, kosten overstijgend
en last but not least een haast onbegonnen menselijke taak.
Maar alles kump goud, zoals we in Zitterd plachten uit te
spreken.
De mensheid doet het onmogelijke direct en tovert op
verzoek. Wonderen duren iets langer.
Dan turen de 2 spantenbezoekers door de fog, de mist daar
beneden onder hun frivole onzekere voeteneind, door de stalen van eindigheid,
heen. Hun ogen voelen plots contact met moeder aarde.
Hun hersenen bevriezen haast door de confrontatie met
instabiliteit, werkelijkheid en adembenemend gevaarlijk pittoreske uitzichten
en kleurenpaletten van jewelste.
De regenboog is er niks bij. Het lijkt erop dat door het
kleurenpallet heen, de vastigheid nabij is. De
geconcentreerde ogen worden
geconfronteerd met veilige kleuren die moed en opofferingsgezindheid
visualiseren. Gelijk aan een bed van welbehagen, zekerheid en oneindigheid.
De geprojecteerde kleuren in de ooglenzen van de tuurders
weerspiegelen een bed van onduidelijk aangenaam zacht weelderig groen. De
transparante accenten rood en blauw maken dit spektakel doorgrondelijk
gedoodverfd als een heuse overlevingskans bij menselijke nood.
Kal-El van Krypton is de samensteller van dit blauw/rode
kleurenpallet.
