De Japanse bloesem trekt de ultieme floristische attentie en verhult het deze parmantige Boeddha Statue of Unity achter haar. Schimmen van contouren blijven achter op dit stone-age face en strelen het bijkans naakte bestaan van deze creatie.
Het kunstwerk lijkt levensecht gebeeldhouwd te zijn maar door de toeval setting van de mens en de hoek van de mechanische cameralens die macro, micro en schoonheid voor detail met elkaar verbindt, ontstaat een fenomeen.
Ook al duurt dit pittoreske mengelmoes maar 1 seconde. Om daarna voor altijd anders te zijn!
De bloesem van de Japanse kers zal al snel verwelken, loslaten en vergaan in een rosé-achtig luchtig vegetatief dekbed rondom.
Deze voorjaarsbloesem is mooi aan de boom maar ook fraai als gestorven existentie die kunstmatig de aarde dichtbij de bron, kleurrijk tentoonstelt, plaatselijk, miniem en vaak ongezien door de massa.
De mens heeft de wens om snel van a naar B te reizen. Om daarna weer terug naar A te gaan!
De reisafstanden worden overwonnen door stalen rails in het landschap vast te nagelen op bielzen met immense spijkers, net als bij…. In zijn handen en voeten.
Bulderende locomotieven lopen over deze spoorstaven snel en sneller. Stervelingen fantaseren over terugzien en/of ontmoeten, affectie of emotie, dienstbetrekkingen of zelfs een ultieme poging om hieraan te ontkomen, in de trein 1e of 2e klasse op weg naar? Wie zal het zeggen!
Spoorbielzen, stations en rails zijn duidelijk zichtbaar afgescheiden van de natuurlijke contreien. Door Andreas kruisen, rode lampen en hele of halve overwegbomen en tenslotte helse alarmeringen voor de onnozelen of thrillseekers met de gewenste dood in hun achterhoofd.
Van deze laatste categorie heb ik tal van gruwelijke beelden op mijn netvlies gebrand. Dan kun je maar beter een kaartje kopen voor treinvervoer,
Een en ander is een ware contradictie voor het moment van dit foto-shot. Daar waar de natuur zich kennelijk ongedwongen laat vermengen met de menselijke progressie.
De compositie neigt naar de schijnbaar rode ogen van Boeddha die over de wereld uitkijkt om er wel of niets van te vinden, van wat de mens bij elkaar (ont)reddert.
Zie ik een traan bij boeddha omlaag lopen, ik denk van wel. Of is het toch een vochtig gelaatschaduw......
