Afgelopen zaterdagavond konden wij dankzij de livestream thuis, al zappend vanuit onze luie stoel, genieten van The Cure. De legendarische newwaveband uit Engeland.
De opkomst van Robert Smith had iets magisch. Zoals een groot acteur die fysiek nauwelijks ruimte inneemt, maar door zijn aanwezigheid toch het hele toneel beheerst. Stil als een bastion wandelde hij over het podium. En verrek, juist daardoor maakte hij contact met zijn publiek, dat hem na al die jaren nog steeds adoreert.
Al eind jaren zeventig maakte hij met zijn band onvergetelijke muziek. De Amerikanen noemen zulke nummers terecht "Evergreens".
Na enkele minuten heen en weer lopen over het podium wordt de muzikale intro van zijn band, die hem op zijn route begeleidt, bombastisch opgebouwd richting zijn gouden keel. Twee uur lang houdt hij het zingen moeiteloos vol. Opzwepende kreten als "Is everybody happy?" zijn niet nodig. Menig Rotterdammer zou zeggen: niet lullen maar poetsen. Geen woorden maar daden. In het geval van Robert Smith: zijn zangtalent.
Overigens leken alle bandleden aanvankelijk als pionnen over het podium verspreid, rustig en bedaard. Alsof van echte symbiose nauwelijks sprake kon zijn. Maar schijn bedroog. De klanken uit hun instrumenten, de gouden keel van Robert Smith en het indrukwekkende uithoudingsvermogen van de drummer smolten samen tot één perfect geheel. Die muziek werd niet alleen gedragen naar de duizenden oren in Landgraaf, maar bereikte via de livestream ook de huiskamers van kijkers en luisteraars ver daarbuiten.
Zijn getoupeerde haardos is inmiddels flink gereduceerd ten opzichte van vroeger. Zijn ogen en lippen worden nog altijd nadrukkelijk geaccentueerd door felle kleuren tegen een donker podiumdecor.
Alle hits en nog veel meer uit vervlogen tijden komen voorbij. Een fantastische prestatie. Zijn stem heeft, in tegenstelling tot zijn haardos, geen millimeter geleden.
Wist u trouwens dat The Cure in 1985 Pinkpop heeft gered? De kaartverkoop viel tegen en de line-up werd als teleurstellend beschouwd. Organisator Jan Smeets overwoog zelfs de handdoek in de ring te gooien. Na het optreden van The Cure keerde het tij en ging het festival weer bergop. Later werden zij nog meerdere keren gecontracteerd.
Twee uur genieten voor onze grote televisie thuis. Wat moeten de mensen voor het podium op Pinkpop genoten hebben.
Gisteravond was het de beurt aan de Foo Fighters met Dave Grohl. Een heel ander genre, maar ook daar waren de kritieken lovend.
Als wij mogen kiezen, dan weten wij het wel.
Maar gelukkig geldt ook hier: ieder zijn smaak, ieder wat wils.
