Women defending themselves

Op een morgen liep ik buiten in mijn mooie woonomgeving samen met vrouwlief. Dat doen we altijd als grote hobby. Buiten is het altijd lekker om te bewegen en heel gezond voor lijf en leden. Spieren, gewrichten, longen et cetera worden gesmeerd en ieder mens heeft er baat bij en kan zodoende zijn steentje blijven bijdragen in de maatschappij.

Voordelen van bewegen; je wordt ouder, blijft langer gezonder, kunt langer voor jezelf en gezin blijven zorgen, blijft beter bij de pinken en als laatste maar zeker niet onverdienstelijk je staat je mannetje of vrouwtje in de maatschappelijke veranderingen op welke manier en wijze dan ook.

In ieder geval toen wij langs velden en stille wegen liepen en door niets en niemand gehinderd werden zagen we plots een oud vrouwtje dat ons tegemoet liep. Ze had al vele kilometers op de pensioenteller staan maar je kon zien dat ze ooit gracieus als een gazelle moet zijn geweest. Haar sierlijke voet-treden plaatsten haar lichaam in perfecte balans in het centrum van haar eigen bewegingsapparaat en hulpmiddel. 

Ze was uiterlijk super verzorgd en had haar eigen tanden nog in een mooie ivoorwitte kleurschakering. Haar figuur was ooit rank en slank geweest in de categorie 90 – 60 – 90. Haar blauwe ogen scanden nog steeds haar levenspad en stonden fris en helder in haar aangezicht. Ze had sportieve kleren aan welke een nog steeds sportief figuur accentueerden doch ook enigszins verhulden. Haar last duwde ze sportief voor zich uit en nee zij liep niet achter een rollator. In haar geval dient dit hulpmiddel een personal metallic trainer genoemd te worden.

We kwamen met haar aan de praat. Wij hadden een hondje bij ons, baby bob. Een klein wit Maltheser leeuwtje (nou ja leeuwinnetje) met prachtige gitzwarte ogen als Bambie. 

De aanwezigheid van dit hondje reflecteert altijd menslievende aandacht. Dan merk je dat vele mensen verlegen zitten om gewoon een praatje met mensen die je zomaar tegen kunt komen, wij dus. Dan gaat het gesprek als inleiding over het weer, de leeftijd, waar komen jullie vandaan, wat heb je vandaag gedaan en als kern van het gesprek eigen- of andermans gezondheid en vooral het gemis van de warmte van (verloren) dierbaren in de snelle zakelijke kille wereld van vandaag.

Mijn oog viel plots op een opengevallen historische militaire tas van haar toenmalige partner en vriend. Ik zag dat daarin een paar bokshandschoenen zaten. Deze bokshandschoenen intrigeerden mij en nieuwsgierig als ik was vroeg ik aan Grace zoals zij heette, wat ze met die handschoenen deed.

Zij deelde mij mede dat de mensen in China de bewegingssport Tai-Chi beoefenden van jongs af aan tot op zeer oude gevorderde leeftijd, om op deze manier lichaam en geest gelijk als Yin en Yang in goede persoonlijke balans te houden.

Zij had dan ook Tai Chi ook beoefend maar zij was toch meer een competitie- en wedstrijd gericht persoon en was in dertiger jaren van de vorige eeuw geëmigreerd naar Amerika waar de bokssport immens populair was. In de bokssport had zij uiteindelijk grote uitdagingen gevonden en bestreden.

Bovendien had zij zich toen aangemeld in de mannenwereld van de bokssport. Dat ging toen niet zonder slag of stoot of met een rappe goedkeuring. Zij moest zich namelijk -in the ringside- bewijzen. Want haar gracieuze uitstraling gelijk als die van een modepop leverde haar alleen maar hoongelach op van de stoere transpirerende binken uit de bokssport.

Om haar harde bokstest te doorstaan had zij zich ongevraagd gemeld in een muffe naar zweet stinkende bloedzaal van een harde glorieuze bokssportschool. Waar zij uiteindelijk na lang aandringen toch een kans kreeg. Deze kans was om zonder techniek en alleen maar met een ijzeren wil en doorzettingskracht een mannelijke tegenstander tegemoet te treden in de ring. Zij kreeg in deze sparringpartij een ontzettend pijnlijk pak slaag en hield er haar eerste Shiners -de spreekwoordelijke blauwe ogen- aan over.

De bokssport was nog steeds niet geëmancipeerd en dit traject duurde nog lange tijd voor vrouwen werden toegelaten in de bokssport. Grace heeft later als trainster andere vrouwen de mogelijkheden onderwezen om zich in de harde wereld ook te kunnen manifesteren. See the picture on the roof waar zij een rake -gematigde ingehouden- treffer plaatst tijdens een trainingsles, voor de ogen van belangstellende ladies die in de verharde wereld  hun soul zelfredzaamheid wilden bevorderen.

Tegenwoordig doet het oude gracieuze oude besje nog steeds haar handschoenen aan en doet technische boks training in haar eentje. Sterk gelijkend op Tai Chi met beheerste elegante bewegingen in perfecte balans. Alleen draagt zij daarbij als eerbetoon aan de bokssport nog steeds haar oude versleten leren bokshandschoenen.

De lichamelijke- en geestelijke conditie die zij daarbij nog steeds in stand houdt sterkt haar uitstekend tegen de kwalen van de leeftijd en de toenemende zorgeloosheid voor ouderen in dit land onder stringente zware politieke matigingen. Grace heeft namelijk geen kans op mantelzorg, want zij is door persoonlijke omstandigheden nooit moeder of vrouw in een gezin geweest of kunnen worden. In het bejaardentehuis is nu geen plaats voor haar want haar score om in aanmerking te komen voor opname is ondanks haar senioren leeftijd, onvoldoende. Maar wat zij wel heeft bewezen door te blijven bewegen is een voldoende score om buiten het bejaardentehuis te (moeten) blijven toeven. Hopelijk tot in de lengte van haar na-dagen.

De foto heeft mij geïnspireerd tot het maken van deze fictieve short story. Met een knipoog naar de zorgelijke zorgtoestanden van tegenwoordig, dat dan weer wel.