 |
| tekening van collega Jan Swagers |
Ergens in april 2016 zit ik
samen met mijn collega Jan Swagers op een bankje midden in het Limbrichterbos
onder de rook van de DSM, dat dan weer wel. De zon schijnt mooi en danst op
onze huid. De wind heeft zich gelegd zoals wij dat in ons Limburgs dialect
noemen. De vogeltjes tjilpten blij of ongeduldig erop los op wat de komende
lente gaat brengen en het gezinsgeluk - hoppa – hoppa - waar zij intuïtief naar
toe werken. Eea gaat gepaard met het nodige keelvolume aan warme zoete klanken.
De paardenbloemen
tegenover ons bankje in het bosgroen hebben allemaal een volle kruin met een
perfect, minutieus ingezette coupe. Alle bladeren zijn of krijgen gelijke
afmetingen en staan op dezelfde onderlinge afstand van elkaar. Boeiend is wel
het jaargetijde dat deze ontluikende pracht mogelijk maakt.
Achter de paardenbloemen
staan diverse eeuwenoude eikenbomen als een beschermende gordel van woudreuzen
als kordate lijfwachten. Die in het leven geroepen zijn om de pracht en praal
in het bos te beschermen tegen al het indringende kwaad. Deze lijfwachten
hebben daarvoor tal van uitgespreide armen, lees takken, om naderend onheil af
te wenden. Zij zijn in een grauwe kleursetting gehuld. In een stil contrast tot
de mooie warme geborgen gelige paardenbloemen op hun weldadige groene bedjes.
Dit mooie moment is dan
ook vrij speciaal te noemen. Enerzijds duurt de bloei niet eeuwig en anderzijds
zitten de lijfwachten, de takken en de struiken, volop in de knop om in dit
jaargetijde, gekatalyseerd door de tintelende warme zonnestralen op hun beurt, te
gaan ontluiken.
De bomenbladeren zullen
heel snel de welige bloei der paardenbloemen aan hun voeten gaan ontregelen. Vanwege
minder zonlicht verwelken zij in de laatste fase van hun bestaan. Ook dat is de
onverbiddelijke natuur.
Mooi ook om deze
stervende zwanenzang in ogenschouw te kunnen en mogen nemen. De gelige
haarlokken vallen als het ware af en als laatste overlevingsstuip ontstaat er
een doorzichtige tule achtige watergrijze pluizige massa. De luchtstromen
zorgen ervoor dat deze borelingen in spe worden weggevoerd naar andere
zonnigere oorden waar zij op hun beurt opnieuw zullen gaan groeien en bloeien.
Jan Swagers is een
begenadigd tekenaar. Wij maken de afspraak dat ik dit pittoreske geheel met een
woordenbrij aan elkaar zal rijgen. Jan maakt op zijn beurt met een mooie
tekening het verhaal compleet. Aldus met deze mooie beelden in ons hoofd
vertrekken wij van het fleurig omgeven zitbankje.
Langs fietsende mensen
vinden dat wij het tijdens onze politiedienst maar goed hebben met niets doen.
In ieder geval hebben wij daar toen een aantal fietsen geteld. Preventief
positief verkeerstoezicht noem ik dit! In ieder geval leuke reacties van de
mensen over twee politiemannen mijmerend op een bankje in het bos.
De kleuren geel dan; De
volgende ochtend op mijn fietsweg naar het bureau valt mij op dat ik zelf een
fel retro flecterend windjack draag. Vooral de kleur geel beschermt mij op
dezelfde wijze als de zon mij verwarmt en mij mijn bestaan gunt. Ik ben dus een
beetje gaan letten op de kleuren geel die ik onderweg passeerde. De
forsythia's, de boterbloemen, de wilde brem en niet te vergeten de
gedomesticeerde narcissen die alweer hun narcistisch hoofd hebben gebogen. Ook
de mens heeft de warme kleuren geel geadopteerd.
De gele felle strepen op
het wegdek of trottoir, voorrangsborden, verkeerslichten, waarschuwingslichten,
varkens-ruggen, omleiding borden met duidelijke accentuerende duidelijke
teksten, kleur van de ambulance auto, het verplichte gele hesje op de
autosnelweg bij nood.
De kleur geel als
beschermende engel in combinatie met een concrete boodschap, wijst eenieder de
juiste weg en maant tevens tot een verregaande voorzichtigheid of
opmerkzaamheid.
Zelfs de auto industrie
heeft het voor elkaar gekregen om de kleur geel als favoriet te bestempelen en
te omarmen. Van alle auto's in Nederland zijn de kentekenplaten geel -behoudens
uitzonderingen. Het summum op de weg is een gele auto te rijden met gele
kentekenplaten. Daar zijn niet veel mensen zich van bewust. Is dat nu bijzonder
of niet!
Dan de gele paardenbloem;
Wetenswaardig is dat de paardenbloem aan de onderzijde een hardnekkige
penwortel heeft die moeilijk te verwijderen is en vaak betiteld wordt als
Staatsvijand nummer 1. De penwortel kun je bijna niet meer uuitroeien. De
penwortel maakt van de aardkorst een minimalistische gatenkaas (ook weer geel).
Hij blijft terugkomen en zich sterk vermeerderen. Misschien daarom de term
onkruid. De wortel groeit aan gelijk weer aan idem als de staart van een hagedis.
Ooit zullen de paardenbloemen de wereld heroveren of is dit fictie?
De paardenbloem bevrucht
zichzelf als een kloon. Hij of zij heeft niemand daarbij nodig. Wel gemakkelijk
en volledig aseksueel van aard. Het zaad zelf is geen vrucht maar een nootje
aan een steel en wordt door de wind op willekeurige warme plekken verspreid.
Overal waar het behaaglijk is, zal de paardenbloem zich nestelen en uit
tevredenheid wonderbaarlijk bloeien. Niet voor zichzelf maar voor ons allemaal.
Als baken van positiviteit.
Een beauty zonder
overdrevenheid. Je moet haar wel willen zien. Dat is de vereiste die de
paardenbloem stelt aan de symbiose met andere levensvormen. In mijn tuin mogen
paardenbloemen intussen wel frank en vrij bloeien. Ik zal hen met rust laten
als ze mij met hun pracht blijven verblijden.
Nog meer geel: Over de
tint geel gesproken. Bij thuiskomst zie ik dat mijn vrouw met haar mooie blonde
haarkleur een mooie gele trui doorweven met een latent kabelmotief, draagt.
Toeval bestaat dus!
Geel is de kleur van;
energie, vreugde, geestkracht, luchtigheid en lichtheid van het bestaan. Maar
geel is ook; tijd, zon, maan en sterren, zomer, rijpe oogst, goud, gewin en
verstand. En als het tegen zit dan zien we spreekwoordelijk geel van nijd.
Vincent van Gogh schilderde de wereldberoemde gele zonnebloemen. Van Gogh is
arm gestorven met nog maar een oor, maar zijn erfenis is tegenwoordig miljoenen
waard.
Op mijn fiets passeer ik
een citroenvlinder. Deze nadert mij van rechts, veel sneller dan ik kan
afremmen. Vleugel- en lijfgeel, vrij, tevreden en onbekommerd, vliegt deze
langs met een big smile.
