Vredesduiven, komen ze dit jaar 2016 weer bij mij op bezoek?
In mijn tuin vliegt er van alles door de lucht. Van insecten, muggen, vliegtuigen en duiven. In de zomer met lekkere temperaturen zijn deze vliegbewegingen en gezang mooi om te zien en te -horen. Het vliegend orkest begint meestal met de zonsopgang, dus heel vroeg. Nu wil het feit dat mijn woning een aangename biotoop is geworden voor vermoedelijk een paar lachduiven. Mijn woning heeft een houten oversteek wat in welingelichte duivenkringen betekent dat er zonder bouwtekening een nest gebouwd kan gaan worden hoog, droog, veilig en comfortabel. Aan een waterloop in de achtertuin kunnen zij zich dagelijks laven en hun dorst stillen en ook nog een keer als zij zouden willen, PH neutraal afdouchen.
Ik krijg deze vliegbewegingen en intreden in mijn domein pas mee in het voorjaar als de duiven af en aan vliegen met takjes en twijgjes alla Jan de Bouvrie, maar dan uit het gratis Lenie takkenbos. Heel leuk om deze noeste arbeid te zien.
Helaas als de duiven romantiek heeft toegeslagen dan komt er een moment dat er nog maar een duif rondfladdert en de andere belast is met de nestlogistiek. Maar wat erin gaat met ook eruit, nietwaar. Dat zijn dan van die momenten dat de witte kalk klodders her en der rondom –maar wel buiten- het nest gedropt worden als een spreekwoordelijke white sensation verfbom.
Dit familiegeluk in wording wil ik dan ook niet verstoren of saboteren. Daar wacht ik mee tot het jonge grut is uitgevlogen, dus tot in het late najaar. De oversteek bij mijn woning op de plek waar die duiven zitten te lachen is nogal moeilijk bereikbaar. De bereikbaarheid ook voor dit koppeltje is als in een tweetrapsraket. De eerste trap is via de regenpijp. Dan de tweede trap via een slalom achterom het nest in. Bij mij in de buurt zijn tal van plekken die veel beter zijn als onderkomen, maar kennelijk trekt de gezelligheid van onze woning zodanig aan, dat wij uitverkoren blijven.
Er zijn meerdere soortenduiven. Dat zijn onder andere de tamme lachende duiven en de wildere bos soort die apezuur kijkt en de lachers niet tolereert in zijn domein. Iedereen schijnt dus zijn eigendom af te bakenen, de mens via het kadaster, de hond via het urine reukspoor en de duiven op hun beurt.
Twee jaar gelden in het najaar heb ik maatregelen genomen tegen annexatie door deze lachende duiven. De plek van- en het nestje waren vergaan. De nestruïne heb ik verwijderd. In plaats daarvan heb ik een groene geplastificeerde draadrol gemaakt, waardoor invliegen en een nestje maken op die plek niet meer mogelijk leek te zijn.
Tot mijn grote verbazing was dit voorjaar alweer een keur aan vliegbewegingen rondom mijn woning van lachduiven. Bij nadere inspectie bleek dat zij de draadrol hadden platgewalst. Dus hadden zij betere ventilatie als van tevoren in hun tijdelijk onderkomen. Het nestje was al in staat van paraatheid, dus klaar. dus weer een kwestie van broeden en vliegende logistiek.
Eerdaags gaat het verfbommen alarm weer af, denk ik. Ik laat ze maar roekoe koeren en opvoeden. Ze vragen namelijk niets aan mij alleen een plekje in de luwte, een wasbeurt op zijn tijd –net voor de duivenromantiek- en wat verzameld water uit een waterloop. De lachende duiven zijn dus met bijna niets tevreden. Konden wij mensen hier maar een voorbeeld aan nemen. Tegen deze bewoners kan ik niets in brengen. Ik wens hun dan ook alle mogelijke vliegende voorspoed en gezinsuitbreiding die ik maar aan deze lachende soort kan toewensen.
*Wist u dat lachduiven vrij oud kunnen worden, bij goede condities is 25 tot 30 jaar normaal. Dus ik ben nog lang niet van hen af. Maar ja hoe vaker ik ze zie, hoe ouder ook ik ten slotte zal worden. Ze lijken op elkaar als twee druppels water. Wie weet nemen de jongen de plaats van hun ouders in als zij er niet meer zijn. Zij hebben een super navigatie systeem.
*Wist u dat Lachduiven goede kwekers zijn en daarom vaak gebruikt worden als broeders voor duiven die minder goed broeden. Ze staan ook bekend om hun pleegouderschap en accepteren probleemloos andere duiven.
Het waren ten slotte de schepsels die van de ark van Noah wegvlogen en uiteindelijk land in zicht hadden en dit bewezen door met een groene twijg terug te komen op de ark. Eigenlijk hebben ze toen de wereld gered, als tenminste dit fabelverhaaltje op waarheid berust.
Ze zijn super aero dynamisch,sierlijk en elegant gebouwd. Hun verenpak stuit vocht en water af. Vliegtuigen zijn gemaakt op hun postuur. Door hun navigatie inbouwpakket zijn ze onmisbaar in vroegere oorlogen om te waarschuwen en alle nodige informatie over troepenbewegingen en zo verder, over te te brengen.
Het is een diertje dat als vredebrenger in de boeken staat. Overigens hij lacht nooit heeft eigenlijk een uitgestreken gezicht. Alleen de (lichaams)mimieken maken hem of haar dolkomisch in diens acteertalenten. De lachduif lijkt onverstoorbaar, direct en helder. Kortom aimabel.
Op kerktorens et cetera is hij niet meer gewenst vanwege de kalkbommen en wordt hij geregeld verbannen. Niet door gebeden maar door felle onorthodoxe manieren, als u begrijpt wat ik bedoel (rip).
Ik laat ze in ieder geval toe op hun vakantie adres onder mijn permanente oversteek. Delen zullen we, toch!
De mens mocht –wat mij betreft- iets meer gaan lijken -niet qua postuur maar qua levenshouding- op lachende vredesduiven. Ze pakken alleen wat nodig en van niemand anders is. Geen hebzucht, niet eens een greintje, maar alles overhebbend voor hun kroost. Oh ja ze blijven bij elkaar tot de dood hun scheidt.
