Achtergelaten hond

Daar zit je dan, met de spreekwoordelijk gebakken peren. Geen nootmuskaat of anderszinse tong-perikelen die de goddelijke smaakpapillen boosten.

Nee, gewoon in het najaar, in de kilte, koude, en psychedelische nattigheid, die de aarde over ons ondankbaren uitspuit. Echter, dit warmbloedig diertje heeft geen bemoeienis in de(on)menselijke intriges, het is er alleen een desolate deelgenoot van geworden. Waarom? Omdat dit een liefdevol diertje is en geen menselijke ongedaante van geveinsde warmte en liefde.

Ooit is dit diertje is ooit als een welkome aanwinst voor warmte, gezelligheid en fellowmen-ship in een woning van een prestigieuze mooie familie binnen gehaald. Begeleidt door een symfonisch trompettergeschal en een feeërieke rode loper. En verdere blabla, welke ik jullie graag bespaar!

Wat er bij dit diertje langs zijn smaakpapillen, huig en buikje in gaat, moet er ook weer uit. Hoe dan ook. Niemand –behalve dan de grote groep van Animal lovers- heeft zin om dit lieve diertje zijn dagelijkse portie van beweging en buitenlucht ruimschoots te verschaffen. Schijten en plassen in een woning, woonkamer, tapijt, plavuizen is een no-go.

Ik zie dit altijd in mijn directe leefomgeving. De trivialiteit tussen de Animal lovers en de gespeende onschuldig smoesjes van de z.g. bank-drukkers om niet de noodzakelijk warme verantwoording te nemen.

Ennuh,  luistert de hoofdpersonage uitgebeeld op de foto niet, dan wordt dit als te lastig ervaren. Volle darmen bestaan niet evenmin de vereiste plaspauzes, menen de z.g. bankdrukkers!.

De onevenwichtige boosdoener, heeft het veel te druk met “andere” urgente zaken!  Die in het geheel niets met samen een uitje en bewegen, te maken heeft.  Nieuw toegevoegd baby-leven is ook alweer een dooddoener in de bewegingstherapie van de oorspronkelijke aanschaffer annex Animal lover.

De foto-hoofdpersoon –zie foto- kan niet praten. Zijn/haar jankerige  hints worden ruimschoots genegeerd.

Maar, zijn jaarlijkse APK keuring in de vorm van spuitjes bij de dierenarts, zijn een duidelijke mindere belangrijke kwestie. Gemeentes duiden zwaar op de verantwoording in de vorm van hondenbelasting bezit. Als graai bus voor onorthodoxe belastingen!

Ennuh, gaat het ondanks de beste inspanningen niet of nauwelijks dan is er een mooie onverantwoordelijke escape, het asiel.. Dit asiel heeft niets te maken met een wetbaarheid van menselijke vluchtelingen. Maar wel met een buitenkansje voor de eens als zo hoog aangeduide verantwoordelijken die hun plicht stelselmatig verzaken.

Sommigen is zelfs deze optie een z.g. brug te ver,

Honden worden soms aan een boom vastgeketend,

Honden achtergelaten -on dirty kill streets-  door de eens zo coole verantwoordelijken.

Dan rest nog de sluitzin, dat iedereen van de dieren houdt, wanneer dit geen moeite, geld of liefde kost.

Bezint eert ge begint want een dier heeft onmiskenbaar recht op………

P.s. Mijn gedachte geldt ook voor alle andere "menselijke dieren"