De zomer van 2018 duurt gevoelsmatig bijna net zo lang als een
latente eeuwigheid. Mijn surplus aan niet opgemaakte vakantiedagen plak ik in
de staart van de Limburgse zomer. Met Carla en Lauren ga ik op zoek naar een vakantie modus om de zomer
te verlengen tot de spreekwoordelijk laatste uitgeperste druppel.
Cor en DON
worden geraadpleegd en zijn ons digitaal behulpzaam en laten onze keus vallen op een
van de Griekse eilanden, Kos. Daar moet het kolossaal weldadig zijn volgens
brochures, recensies en wat al niet meer. Dus gaan wij met COR en DON in zee en
geven wij een heuse vlieg-relatie gestalte. D-day-vacation is op 21 oktober,
zoals ik al zei, in de staart van de zomer.
Het probleem met vliegreizen is het opstijgen, landen,
neerploffen o.i.d. doe je n.l. altijd, hahaHan!
De reis verloopt prettig en voorspoedig en na ongeveer 3 vlieguren landen we op de vliegveld Hippocrates in Kos. We zetten op 2 locaties
andere gasten af en arriveren dan in het mooie #Eagean View resort.
Helaas is het bij aankomst in Kos al pikdonker dus wordt de
oriëntatie en gebiedsherkenning noodgedwongen uitgesteld tot de zon weer
opkomt, de volgende dag. Wel merken we dat de temperatuur lekker warm en
aangenaam is. Begeleid door krekelgezang
als in een Italiaanse western.
We hebben nu al goede hoop op wat een mooie
vakantie zal gaan worden.
De aankomst en verzorging in Eagean View is de hele vakantie door
top. De bediening is vriendelijk en correct.
We zijn nogal sportief van aard en tijdens ons verblijf lopen
we elke ochtend op paadjes, weggetjes, boulevards en tenslotte Kos-stad. In de talrijke smalle straatjes Militou,
Kapadokias, Lefkis, Kydonion, Pergamou en Aiolidas en nog vele anderen die soms geen naam hebben alleen maar
een huisnummer of een familienaam tegen de gevel van een vervallen huis of
archeologische afbrokkelende vasthoudendheid tot de dag van vandaag. Gelijk een
oude onverstoorbare Grieks wijn in een krampachtige weerbarstige nog gesloten amfora (kruik).
In deze straatjes –wat lijken zij toch allemaal veel op elkaar-
lijkt de tijd te hebben stilgestaan.
Vaak zijn de huizen omgeven met mooie nieuwe en/of oude muren. Soms vervallen,
soms verbrokkeld en soms een momentum van pracht en praal van weleer inclusief stereotiepe aftakeling. Mooi mooi en nog eens mooi.
Men is echter niet gewend aan voetgangers, dus ook niet aan
ons drieën. Wegen zijn daar niet op ingericht. Ook niet op fietsers en zeer zeker
niet op de bussen van toeristen en lijndiensten richting Kos-stad. Dus trekken
wij felle opzichtige kleuren-shirts aan om ons toch te doen opmerken. De warme
zon die ons steevast begeleidt, verblindt alles en iedereen. Dus uitkijken is een pre.
Het valt op dat bijna niemand loopt of fietst daar
waar wij lopend onze weg banen. Alles gaat er gemotoriseerd. Ook wordt er veel
gescooterd. Dat vind ik vreemd want de benzineprijs in Kos is 1,80 euro per
liter. Terwijl de levensstandaard…. is dan bij ons in de thuissituatie.
Op wegen waar niemand komt, zijn er altijd getuigen van onze
aanwezigheid in de personages van geiten geiten en nog eens geiten. De kaas
producten elke dag, van schijven geitenkaas tot feta zijn overheerlijk. Koeien
zijn er niet veel. Dat begrijp ik want er groeit niet zoveel gras. Geiten zijn er
kennelijk gemakkelijk te hoeden en te onderhouden. De geiten die we tegenkomen
gaan allen vergezeld van een heuse bel om de nek. Kippen, geiten en schapen
maken op ons een rustige indruk.
De dieren EN het eiland Kos stralen een grote mate van rust en tevredenheid uit. En, dat
is te proeven in hun vele melk-kaas-producten.
Het eiland Kos is kaal in tegenstelling tot de houtkap van
weleer. De bebossing is overgenomen door de vele olijfgaarden die een
pittoreske gewaarwording oproepen.
Er zijn op rustige wegen en paden alarminstallaties niet elektronisch
maar, in de vorm van kettinghonden in hun kleine hok-achtige onderkomens, zijn
kennelijk een beproefd middel hiertoe. Ik veroordeel deze wijze niet
maar de honden snakken naar onze aandacht. Kennelijk hebben ze alleen maar
geleerd om te blaffen bij onraad of dergelijke situaties.
Op een bergpad worden wij steevast bespied door loslopende
geiten. Een donkere geit op eenzame hoogte mekkert onophoudelijk van, mèèè mèèè en nog eens mèèè. Kwant en
komisch tegelijk. Want het dier acteert als een spreekwoordelijke ‘waak” hond”.
Geweldig.
Kos-stad is druk en vol toeristen. We worden door
niemand lastig gevallen. Je merkt dat
Griekenland sterk bezig is om uit de crisis te komen.
Ik zei het al, dat het personeel in Eagean view vriendelijk
en accuraat is. Precies zoals de vele recensies beloven.
Jullie weten wel, Shazam het programma dat de naam zoekt bij de muziek. De muziek wordt via de luidsprekers uitgegalmd en gedeeld met de aanwezigen in
de eetzaal. De naam bij de ge-shazam-de muziek is van Kuq E Zi Je Ti.
Voor mij
Grieks maar even later laat iemand mij anders denken.
Namelijk, na het diner ben ik in de Wifi ruimte bij de
receptie en speel ik de zoetgevooisde deuntjes nog een keer, zacht maar
hoorbaar. Vanachter de receptie komen er spiedende ogen die mijn muziek zoeken. Iemand stapt op mij af, op zoek naar
de deuntjes, na enig op en neer geloop. De vriendelijke man, een Albaniër deelt
mij mede dat dit liedje gaat over zijn thuisland Albanië en het liedje heet, Red&Black > Link naar > RED & BLACK . Een heroïsch muzieknummer. Hij is er trots op en terecht.
Dan valt op dat Griekenland in casu Eagean View resort tal
van Albanese landgenoten in dienst heeft.
Net zoals de Wit-Russen in Polen de eindjes aan elkaar knopen. De Polen op hun beurt uitwijken naar de asperge teelt en zo verder in Nederland enzovoort enzovoort. Zo ook Griekenland op haar beurt,
geeft deze economische kansen, weg. Prachtig.
Op zondag 28 oktober wordt Ochi-dag in Kos-stad gevierd met een prachtig optocht/parade. De dag dat Griekenland nee zei tegen het Italië van Mussolini. Respect. De link naar > Ochi-dag
Grieken, Albaniërs en Afghanen…..
In de eetzaal van Eagean View is er één iemand die mij
opvalt. Hij is jong en robotachtig van aanpak. Hij is 100% berekend op zijn taak.
Hij is vriendelijk met de paar woorden Engels die hij machtig is. Hij kijkt
niet om zich heen behalve om zijn werk stoïcijns en perfect uit te voeren. Daar waar anderen
stoppen toont hij extra inzet als een ware survival
specialist. Hij is blij met zijn job, de uren en de inzet maken hem niets uit.
Hij heeft en super uithoudingsvermogen en attitude.
Hij heeft weinig contact met zijn collega´s en gasten. Hij lijkt op Speedy Gonzales, jullie weten
wel het Mexicaanse cartoon muisje dat bergen werk verzet en de mensen tot
tranen toe roert. Dus kom ik met hem in gesprek. Hij spreekt weinig Engels.
Uiteraard spreek ik geen Afghaans. Ik denk dat hij eenzaam is, maar wel steeds
goed gemutst.
Dan vertelt hij spontaan dat zijn vader hem heeft
weggestuurd uit Afghanistan om elders te overleven want in zijn geboorteland heeft
hij/niemand enige toekomst of veiligheid!
In zijn ogen zie ik vooral vriendelijkheid, onderdanigheid
aan een verderfelijk systeem in Afghanistan en één verborgen heimwee van
opgedroogde tranen naar zijn familie. Ik zie dat de oorlog en huidige toestand
in zijn geboorteland hem heeft gebogen maar niet heeft geknakt. Hij is als een bamboestengel.
Buigen ja, knappen nooit. Hij krijg deze week zijn Grieks staatsburgerschap en
daarvoor moet hij naar Athene afreizen. Hij is nu 20 jaar en begint met zijn
vrijheid in Griekenland na een kort tussenstation van een paar jaar in Turkije.
Hij wil verder. Hij wil leren want naar school gaan heeft hij door de oorlog in
Afghanistan nooit gekund. West Europa heeft meer maatschappelijke en economische mogelijkheden
en heeft hierdoor zijn voorkeur.
Uiteraard druk ik hem een paar biljetten in zijn handen en
wens hem het allerbeste toe in zijn leven. Dat heeft hij verdiend in mijn ogen.
Ik hoop van harte dat de Taliban zijn familie met rust laat…..
PS1. Ik laat hem via YouTube de cartoon Speedy Gonzales zien.
Ooit, toen hij klein was zo zegt hij, heeft hij de cartoons van Tom en Jerry gezien tussen
1000 bommen en granaten zoals captain Haddock uit de Kuifje stripverhalen, als eufemistische
melancholische voetnoot. Meteen heeft hij een twinkeling in zijn ogen.
Feitelijk heeft hij geen jeugd gehad. Triest. Het
contrast zie ik meteen in de eetzaal waarop alles te verkrijgen is en waar de Zombie
smartphone jeugd zelden nee hoort zeggen van hun ouders…..of de onmetelijk
gevulde dis.
Honger kennen we niet, alleen maar trek en zin in vet en saus en
teveel eten en alcohol. Geen constant WiFi bereik roept huilerige taferelen
op. Ten koste van de beauty van het mooie eiland Kos.
PS2 de dag van autohuur en wederwaardigheden op Kos eiland
houden jullie van mij tegoed.
PS3 archeologisch hebben wij veel gezien. Echter teveel om op te noemen....
