Deze week ben ik gestart met mijn revalidatie in Geilenkirchen. Thuis word
ik netjes opgehaald per taxibusje en vervolgens naar de Reha gebracht. Waar
vind je nog zoiets? De Reha blijkt verbonden te zijn met het plaatselijke
ziekenhuis. Kunnen ze links en rechts wat patiënten met bedlegerige- of orthopedische
zorgbehoeftes uitwisselen zonder verdere transferkosten, als je er tóch eenmaal
bent!
Binnen lopen bij de Reha gaat fysiek en administratief vlotjes, snel en adequaat
als een geoliede machine. Ik sta op de deelnemerslijst - de hele week - voor
mijn minutieus uitgestippelde parcours.
De geestelijke weerbaarheid van deze en gene aan de aankomstbalie kan ik
niet inschatten want ik kan bij niemand in zijn of haar hoofd kijken of nog wel
“Alle
Tassen im Schrank stehen” !
Echter dit terzijde. Lichamelijk gezien zijn er constant tal van mobiele obstakels
te aanschouwen. Steeds moet ik zig-zag-gen om de mechanische handmatig bediende
bolides (ook wel rollators genoemd) te kunnen ontwijken. Als climax wordt
bijkans elke andere “lopende” met twee ijzeren stelten in de armen ondersteund
om toch maar enigszins mobiel te kunnen zijn.
Dan is er nog een categorie, die van de schouderoperaties, mogelijk
aangevuld met protheses. Tot deze categorie mag ik mijzelf rekenen. Aan mijn
categorie is uiterlijk nagenoeg niets te zien. Logisch want mijn categorie en
ik bewegen geen rollator voorwaarts of tweebenige ijzeren ondersteuning.
Mochten
we vertimmerd zijn dan zijn de metalen ingrediënten onzichtbaar diep in de schouder
vast geboord. Pas zichtbaar voor de buitenwereld door rare pijnlijke grimassen
op het parcours met de vele onderscheidenlijke oefeningen. Die verrekte spieren, pezen en kapotte gewrichten, maar ja daarvoor ben ik hier.
In het gebouw met vier verdiepingen lijken de menselijke verplaatsingen op het
gemier in een mierenhoop. Mierenhoop dan, deze woordsnede deel ik jullie met
respect mede, want een mierenhoop is heel erg tactisch en georganiseerd. Zo ook
iedereen die binnen dit gebouw, werkzaam is of als patiënt, loopt, hupt,
wankelt of zich voortsleept, soms en vaker als een slak zonder sleepspoor, dat
dan weer wel. Gelukkig maar, anders zou je kunnen uitglijden.
Nagenoeg iedereen puft en steunt want van de categorieën knie, heup en rug zijn
de meesten op gevorderde leeftijd aanbeland. De ReHa clubleden schijnen net nog niet te hebben aangeklopt bij de Hemelpoort van Petrus. Ik voel mij bijna een jonkie tussen dit
belegen legioen.
Er zitten toch nog enkele jongeren tussen de nestors en nestorinnen.
Natuurlijk zijn er ook jongere mensen aan het revalideren die niet uit oude
krakkemikkigheid hier vertoeven maar ten gevolge van breuken, ongelukken en/of
overbelasting o.i.d.
Mijn programma is in een woord fantastisch.
Een woord welk in Germany vaak gebruikt wordt. De nadruk wordt gelegd op
fysiotherapie en krachttraining. Mijn spieren zijn de laatste 20 jaar te
ernstig ingekort door breuken en andere langdurige blessures. Nu zit ik met de
gebakken peren.
In de MUKI BUDE (krachtcentrum) met haar breed scala aan rek- en strek martelingen word ik elke
dag in- uiteen en doorgetrokken, zo voelt het aan voor mijn persoontje.
Pijnlijk maar ik zie het te bereiken doel van deze marteling wel positief in.
Gestaag maak ik vorderingen aan mijn schouderkarkas. Mijn schouder zal hoe dan
ook weer de mijne moeten worden. Omarmd heb ik ‘m al, wat wil ik anders! Hij
zit notabene vastgeschroefd aan mijn skeletJ
Of zoals we in Zitterd zeggen; “Oet énjtelings kump het gout mit miene sjouer
kraom”
‘s
Middags is er in de kantine een rijkelijke dis voor iedereen. Aansluiten in de
rij dat wel want discipline gaat de hele trainingsdag onverstoord door want Ordnung
Muss Sein. Ook je naam noemen wanneer je vooraan belandt bent in de mieren-rij!
Vervolgens krijg je de felbegeerde maaltijd, overhandigd door aardig en zeer menselijk
keuken personeel. De rollator- en de stelten brigade kunnen al dan niet op een
wiegende tred een vrij plekje in de eetzaal opzoeken. Hun tableau wordt aan
tafel uitgeserveerd door het keukenpersoneel. Het lijkt een beetje op topsport
met handicaps van; ren je rot tot aan de hamstring blessureJ.
Ik
loop geheel zelfstandig met mijn tableau gevuld met smakelijkheden de zaal in.
Ik ken nog niet veel mensen, zouden ze ruiken dat ik een Holländer ben? Ik neem
plaats aan een tafel waaraan een oude heer aan het eten is. Guten Appetit zeg ik, "Sie auch einen Guten appetit", antwoordt hij en lacht vriendelijk.
De
heer is op leeftijd. Ik heb hem al zien lopen in het gebouw. Hij draagt geen
trainingspak maar een soort van housepak dat wellicht beter bij zijn leeftijd
past, in ieder geval bij zijn modesmaak. Hij draagt een bril met een groot
montuur, mode in 1980 en nu weer retro-modern. Alles wordt weer modern als je maar lang
genoeg wacht, toch! Zijn volle haardos is zilverwit als een winter uil. Als ik
ongemerkt ietwat inzoom op zijn haardos dan denk ik dat deze nestor gesoigneerd
is en wil blijven. Kaal zijn hoort niet bij zijn levensloop. Hij is op zijn
hoofd ietwat creatief bedekt, als u begrijpt wat ik bedoelJ.
We
praten een beetje met elkaar. Hij vraagt mij om iets harder te praten want hij
hoort niet zo goed. De oorzaak ligt denkelijk in het verre verleden. Dan zeg ik
dat ik uit Sittard kom.
Die Holländische
Sprache komt mir immer da zwischen, althans mien mooders dialek.
Hij
lacht en deelt mede dat hij geboortig uit Heinsberg is. Ik zeg hierop dan
kunnen we ook dialek kalle! Sicherlich zegt hij. Dus gaan we op dialek Limburgs
verder. Dialek overschrijdt fysieke grenzen en zo is het altijd geweest. Wenn
man möchte.
Zijn
leeftijd onderschattende, blijk ik er 10 jaar naast te zitten, uit beleefdheid.
Hij is geen 83 maar pas 93 jaar oud. En dan pas geopereerd aan zijn knie. Zijn
opa’s waren ook gezegend met het hoge leeftijds-GEN. Petrus heeft ook hen pas
op ver gevorderde leeftijd bij zich geroepen. Mooi dat ook hij gezegend is met
het hoge leeftijds-GEN. Het nadeel is dat bijna iedereen die hij kende is
overleden…. Zijn eventuele nazaten
niet meegerekend.
Nooit
of bijna nooit van zijn leven heeft hij in het ziekenhuis gelegen. Sporadisch
heeft hij de huisarts bezocht. Een keer in zijn leven heeft hij in het lazaret
in militaire dienst gelegen in Rusland tijdens WO2.
Dan
staan zijn blauwe ogen plots staalhard en verstard achter zijn retro
brillenglazen. De lach van zijn vriendelijke gezicht is verdwenen. De helse herinneringen
hebben hem weer ingehaald. Het lijkt erop alsof hij in gedachten terug is in de
tijden van zijn lazaret verpleging in Rusland, tijdens WO2.
Hij
vertelt niet verder. Ik vraag niet verder want dat is niet opportuun. Ik weet
en zie genoeg aan hem.
Dat is zijn soldatentijd-legacy en bovendien zijn zaak om te delen of niet met deze vreemde Holländer die nu tegenover hem zit.
Wat
ik wel weet van de Duitse aanval op Rusland is dat der Führer dacht dat dit
snel voorbij zou zijn. De opmars ging snel tot aan de poorten van Moskou en
Leningrad. Echter de koude winter, daar werd geen rekening mee gehouden. De
Duitse tanks liepen vast, zo ook de bevoorrading. Dat hadden ze kunnen weten
uit de geschiedenis, want ook Napoleon heeft in Rusland zwaar bakzeil gehaald.
Moskou, Leningrad en Stalingrad konden niet veroverd worden door de fanatische Duitsers. In januari 1943 capituleerden de Duitsers. Hun 6e leger was ongeveer voor de helft gesneuveld, velen onder hen bezweken later alsnog aan hun verwondingen. Enige tienduizenden gewonden konden nog tijdig door de lucht worden afgevoerd. Uiteindelijk raakten 90.000 Duitse militairen in Russische krijgsgevangenschap. Daarvan keerden er na 1945 maar 6.000 naar Duitsland terug, de laatsten pas 10 jaar later.
De
helse ingrediënten van dood en verderf en wat mensen zich aan kunnen doen onder
Befehl, waaronder mogelijk deze grijze nestor, dat kan ik niet benoemen, niet
voelen. Ik meen wel een klein horror facet te kunnen ontwaren op zijn waterig
netvlies. In 1943 was hij net 19 jaar oud als ik ff reken. Tienduizenden
krassen op zijn ziel moet hij daar toen hebben geïncasseerd van oorlogsverschrikkingen,
dode en gewonde kameraden, de vijand niet meegerekend. Een kind nog en dan gestuurd
worden zonder tegenspraak te dulden. Befehl was toen Befehl.
Dan
neemt hij mij terug naar het heden en zegt mij dat hij vroeger in Posterholt
heeft gevoetbald met die Holländer. Een mooie tijd zegt hij en meteen staat
zijn gezicht weer vriendelijk. Alleen begrijpt hij niet waarom die Holländer
het dorpje Posterholt, Postert noemen. Voor mij ook een vraagteken.
Afgelopen
vrijdag maakt de nestor zijn laatste Revalidatiedag. Ik spreek hem kort. Kijk
zegt hij, mijn linkerknie kan ik maar 45 graden buigen, de rechtse minimaal 90
graden.
Ik
zeg hem dat hij geduld moet hebben. Op 100 jarige leeftijd zal hij deze knie
zeker 90 graden kunnen doorbuigen. Dat heb je wanneer je gezegend bent met het
Hoge Leeftijds-GEN. Ik wens hem het allerbeste voor zijn toekomst en neem
afscheid.
Dan
bedenk ik opeens waar zijn knie blessure vandaan komt. Voetballen in Postert, geraakt
door een Russische kogel in Stalingrad WO2 tijdens de vrieskoude winter of heeft
hij zich verstapt of is hij gevallen op de dag van vandaag. Zijn oorprobleem dan, ook iets van toen? Zou zomaar kunnen.
Deze
nestor komt er wel. Hij zegt nog tegen mij dat hij iets mist in de revalidatie.
Namelijk bij het trappenlopen - de lift is voor de ouderen en niet voor hem -
heeft men hem niet geleerd om normaal de trap te betreden en door te lopen
zoals iedereen dat doet. De mindere knie sleept nu stapsgewijs achter de
andere, aan. Dat gaat hem niet vlot genoeg. Hij gaat nu zelf hieraan oefenen,
zegt hij tegen mij.
Alles kump good al is ’t mit Hóndert jaor,
