Een kerstgedachte (deel 1)

In de Reha (revalidatiekliniek) vraagt hij tijdens zijn stille tocht over de gang achter zijn rollator aan mij of de zitplaats naast mij vrij is. Naturlich! nemen Sie platz, antwoord ik hem.

De oudere heer –het gros aan participanten aan ReHa is op leeftijd- gaat dan pas zitten. 

Ik heb hem al een aantal keren gezien in de ReHa. Hij loopt een rustig tempo aangedreven door zijn ijzeren wil om datgene te doen wat op zijn programma voor gebroken-heup-revalidatie, uitgestippeld is.

Aan de buitenkant oogt hij rustig en beheerst maar aan de binnenkant is dit ongetwijfeld een drukker en weerbarstiger verhaal. 

Hij doet me denken aan de eend volgens beeldspraak die, bovenwater moeiteloos schuift en zwemt in alle schijnbare rust en onder water peddelt en trappelt als een bezetene, overigens onzichtbaar voor de wereld.

In de oefenruimtes van de Muki bude (krachthonk) wacht hij steeds bedeesd op zijn beurt om geholpen te worden – als in de lange rij aan de kassa bij de supermarkt - door de therapeuten. Om de vele futuristisch ogende mechanische apparaten in te stellen op zijn formaat van lichaamsbouw en uitleg. Want als je weet waarvoor iets dient, kun je nóg beter gemotiveerd oefenen.

Ongetwijfeld is hij een digibeet in dit Muki-Bude-Domein maar voldoende positief ingesteld om de onderscheidenlijke torturen met verve te ondergaan.

Altijd met zijn hoed op en olijfkleurige dikke winterjas aan. Hij kan de temperaturen managen want hij houdt alles waarmee hij buiten loopt of duwt - ook binnen dit gebouw - aan of op.

Of, hij verschuilt zijn tengere lichaam onder zijn jas en zijn uitgebluste ogen onder de rand van zijn hoed. Alsof híj zijn benauwdheid wil verbergen omdat hij ergens anders heel hard nodig is. De wereld gaat in een te snel tempo aan hem voorbij. Hij lijkt in gedachten verzonken te zijn. Maar ja, wie ben ik dat ik zoiets durf te veronderstellen!

Ik doe wat hersengymnastiek in een puzzelboekje. Dan vraagt hij aan mij; Wissen Sie ob der ReHa-Bus Uns an dieser Stelle abholt? Ik kijk hem aan en vraag of er onder de aanwezigen, mensen zijn waarmee hij vanmorgen uitgestapt is voor zijn behandeling. Dat blijkt nog niet zo te zijn.

Het is dan 14.40 Uhr en hij heeft nog 20 minuten de tijd om zijn reisdoel veilig te stellen. Ik zie nu dat hij nerveus oogt en dat hij op tijd thuis moet zijn. Wissen Sie, vervolgt hij; mijn vrouw is erg ziekelijk en ik moet nog een boel doen en regelen als ik thuiskom, van boodschappen tot koken en mijn vrouw verder verzorgen. Ook nog der Weihnachtsbaum opzetten en schmücken.

Dan denk ik plotseling aan de vliegtuig instructies. Mocht de luchtdruk wegvallen en je bent bij je positieven dan doe je eerst zelf het zuurstofmasker op. Pas daarna ben je in staat om anderen te helpen, in het bijzonder je geliefden.

De nestor heeft een nieuwe heup gemonteerd gekregen en zo goed en kwaad als het kan moet hij zich zien te redden. Sneller dan snel indien mogelijk. Voor zichzelf maar vooral voor zijn ziekelijke vrouw, waar hij al vele tientallen jaar mee getrouwd. Destijds beaamd en getekend. En nu in woord en daad onderschreven, zonder inkt maar ongetwijfeld met grote liefde voor elkaar. Elkaar het broodnodige te verschaffen is nu voor hem de huidige top prioriteit. In goede maar vooral nu in slechte tijden…

Even later komen andere Reha-gangers aangelopen en ik vraag hen of zij hier met de ReHa-Bus opgehaald worden. Dat blijkt te kloppen. De nestor krijgt dit mee en wordt zienderogen weer rustig en cool als de cowboy met de Stetson-hoed met een brede rand tegen de zon, waaronder zijn ogen onzichtbaar worden.

Dan denk ik aan de frase dat; als iedereen één ander helpt of bijstaat, er géén eenzaamheid meer is. Mooi als kerstgedachte, maar voor hem dagdagelijkse praktijk en hard buffelen,

Deze nestor zal er ongetwijfeld bovenop komen m.b.t. zijn eigen mobiliteit. Ik weet zeker dat hij zijn vrouw goed verzorgd heeft achtergelaten tijdens zijn Reha behandelingen en wens hem plezierige feestdagen samen met zijn vrouw.

Hij glimlacht ietwat. Sie auch, wünscht de nestor mij zurück en vertrekt in een rustige tred achter zijn rollator richting ReHa bus die hem thuis zal brengen naar zijn vrouw. Ik hoop dat zij nog weet wie hij is....

Zie ook de link > De Rollatorman