Vanmorgen schiet ik al heel vroeg wakker. De brievenbus heeft al
gehapt naar de krantenbezorger en haar metalen kaken en lippen snoeihard op
elkaar gekletterd.
Gelukkig is de krantenbezorger met 10 gezonde vingers aan zijn
handen kunnen vertrekken. Dit is slechts een aanname want nadat hij zijn auto
heeft gestart rijdt hij vroem vroem weg, de donkere nacht in. Op weg naar
nieuwe bezorgadressen om het nieuws op schrift van “De Limburger” aan huis te
brengen.
Bij het oprapen van de krant op de deurmat zijn er geen
bloedsporen op de krant noch op de brievenbuskleppen. Mijn eerdere aanname is
dus correct.
Ik lees de krant en kom varia onderwerpen tegen. Het voorgeschotelde
nieuws is zoals altijd al stokoud en ingehaald door nieuw nieuws dat de krant
van de volgende dag nog moet halen als de redactie dit nieuws plaatsbaar vindt.
Columns, denken te weten, meningen van lezers en opinies vind ik
het interessantst aan de krant. De nieuwswaarde is gering want het is ten
slotte uitgezocht en voorgesorteerd oud nieuws dat een nadere invulling van
experts hóéft in de nieuwe editie. Oud nieuws wordt weer als nieuw nieuws
verkocht in de trant van oud brood upgraden in broodrooster in een aanvullende
opinie van onderscheidenlijke lezers smaken.
Nieuws en meningen hierover; Ik denk te weten wat je denkt, denken
velen onder ons en vullen ongevraagd de kennelijke gedachten van een ander in,
met of zonder ruggespraak.
Maar, denken te weten blijft altijd een beperkte zweverige
onstoffelijkheid met een tikkeltje zweem. Het is slechts een suggestieve indruk
van een eigen gedachte over het denken te weten m.b.t. het handelen van de
ander.
Tot aan de persoon in kwestie gevraagd wordt; ik denk te weten
dat..... Klopt mijn gedachte?
Na achten wordt het daglicht in de sobere dampkring toegelaten tot
het stukje planeet waar ik woon. Omringd met miezelregen, natte straten, velden
en kale bomen geeft het petieterige aanzicht de toestand van mijn wereld – hier
en nu - aan.
Het jaar is op zijn eind, uitgeblust, opgejaagd, neergemaaid,
overwonnen, nat en koud als de laatste stuiptrekkingen van de natuur jegens de
mens. Her en der - ver weg van ons - breekt de winter stevig vriezend door de
ijselijke barrières.
Dan zie ik plots op een boomtak in de verte een loerend profiel
van een roofvogel. De wind maakt dat de zware takken wiegen in de maat van de
wind. De vogel is wellicht een drone in disguise op geheime missie om de toestand
in de wereld in kaart te brengen op de winderige zwiepende depressieve boomtak.
Nu ff bezig met een plaspauze in dit minuscuul omschreven gebied.
Even later vliegt de roofvogel, een buizerd, op. Hij heeft er geen
zin meer in en moet maken dat hij zich uit de voeten maakt bij de mens want het
einde van het jaar is in zicht en het vuurwerk van de ene bevolkingsgroep is
niet de liefhebberij van de andere!
De mens moet knallen anders is het geen nieuwjaarsfeest. Sommigen kunnen ook zonder knallen en bijbehorende angsten het nieuwe jaar inluiden.
Ik wens jullie allemaal een goed begin van het nieuwe jaar 2019.
Denk er ook aan dat hulpverleners thuis weggaan om te werken aan de zorg voor
uw veiligheid tijdens oud- en Nieuwjaar.
Ga je stunten oké als het maar niet met illegaal of legaal
vuurwerk is!
PS:De krant heb ik inmiddels opgezegd. Samsung tablet met telefoonfunctie vult nu mijn nieuwsvergaring in. Weer meer rust want de brievenbus klettert en hapt niet meer in het holst van de nacht.
Groeten Han,
