Winkelrituelen

Als ik vrijdags vrij ben, mag ik al sinds geruime tijd mee boodschappen gaan doen. Mijn rol is chauffeur, winkelkar duwen en in-en uitladende pakezel. Mijn eega maakt dan van al die ingeladen lekkere dingen heerlijke dissen. Dat is me wel aan te zien. Ik ben dan ook niet de smalste van het stel. Maar dit terzijde. Ik heb trouwens geen oogkleppen op.

Ik ga alleen mee winkelen als ik niets anders hoef te doen dus volledig stres loos. Verder geen snelheids- of tijdslijn bij het winkelen want dat werkt niet in mijn geval.

Op weg naar de winkel heb ik meestal een geleide herinnering en begin meestal onder het autorijden al te glimlachen. Bij mannen heet dit multitasken. Meerdere dingen tegelijk (denken, doen) en ook nog autorijden en ademen. Sjiek is mig dat. Ik bemoei me nooit met de boodschappenlijst. Denk ik tijdens deze tour of duty van, Hee dat lijkt me handig of lekker, dan laad ik dat item gewoon in de winkelkar. Deze vrijheid is mij al jaren toegestaan.

Het tijdstip van winkelen is bepalend voor het –snelle- verloop. Zelfs wanneer der Parkplatz niet al te druk is ga ik op de verst mogelijke afstand van de winkel vandaan, parkeren. Er zijn namelijk hordes mensen die bij de ingang impulsief psychisch manisch moeten parkeren.

Al moeten ze er 1000 rondjes voor draaien. De kosten aan extra benzine en stress die dit met zich meebrengt is bij hen dan ook bijzonder. De benzinekosten worden in een soort van ruilverkaveling terugverdient door nog meer luxe- en dergelijke artikelen goedkoop in te kopen. Bovendien en heel belangrijk, het auto parkeren is pro Deo.

Mijn enige risico op weg naar de ingang van de winkel is om aangereden te worden door een Nikki Lauda achtige auto-parkeer-stresser-crosser. Als we levend en wel over de winkel drempel zijn beland kunnen we de start- of pole positie innemen. De eerste pit-stop is bij de broodbakmachine. Je krijgt er machinaal vers brood en soms is de voorraad op en moet er machinaal bij gebakken worden. De machine geeft dit dan ook woordelijk aan in helderde Duitse taal.

De werkindeling is dat ik met de winkelkar manoeuvreer, laagvlieg, ontwijk, rem, gas geef en dat mijn eega de inkopen inlaadt en adhoc de haltes bepaalt. We opereren onafhankelijk maar wel dicht bij elkaar. Zo langzamerhand weet ik de haltes en anticipeer ik als een professional. Ik mijd zo goed als ik kan, tal van personen met karren en verdere drommen van stilstaande aanbidders voor volgestouwde winkelrekken.

De winkelrekken hebben bijkans een hemels aura over zich waardoor velen de “weg” kwijt schijnen te raken. De kar wordt namelijk in het midden van het gangpad gedropt. Idem als een weeskind in de holst van de nacht bij een weeshuis. De uitgestalde winkelwaren worden als de nieuwe Messias bekeken en mogelijk zelfs nog prevelend geadoreerd. Deze plechtstatige haltes maken dat overal opstoppingen en bijna botsingen ontstaan. Af en toe spreekt iemand heel erg hard. Dan is er geen ruzie of zo maar men heeft het hoorapparaat niet aan of op een te zachte bezuinigende modus ingesteld.

Dit proces gaat door tot we in de buurt van de kassa rondcirkelen. Vreemd is dat iedereen bij de kassa kennelijk alle tijd van zijn leven heeft en uiterst geduldig op zijn beurt wacht zonder te morren.

Maar ja je hoeft je dan ook geen zorgen te maken over de auto-parkeer-betaal-tijd. Dat geeft rust. Deze bijkomende factor heeft tot gevolg dat mensen langer in de winkel blijven en meer kunnen en willen besteden. Tjing tjing kassa van de winkelier. Is dat nou slim of slimmer!

Het zicht van menig jampotten coureur achter mij is niet altijd goed, als weer eens blijkt dat ik blauwe Ἀχιλλεύς, lees Achilles, hielen krijg door botsende ijzeren winkelkarren op mijn hielen.

De onthaastte klanten die ik hierboven bedoel, zijn minimaal 40+ en betalen met biljetten. Uitslapers en die van de haastige soort komen later op de dag. De winkel is dan ook langer open dan dicht.

Ik wil toch een kanttekening plaatsen. Er hoeft in deze winkelketen nooit een ambulance te komen wegens een aanrijding of valpartij met, door of tussen deze coureurs locale. Wonder boven wonder is er altijd maar weer sprake van structuur in deze ogenschijnlijke ongeordende mierenhoop.

Wat mij in ieder geval verbaast is dat sommigen als een ware Hyena in de aanval gaan op weg naar hun prooi in de winkelrekken. Linéa recta zonder oog voor eventuele verliezen of achterblijvers. Dit zijn de ogenschijnlijke wolven in schaapskleren.

Deze wolvensoort heeft altijd gelijk, is als eerste aan de beurt, hebben de meeste rechten, rijden vaak in auto’s met gele kentekenplaten. Kortom zij zijn het oudste dus ook het verstandigste.

Bij het verlaten von der Parkplatz volgt de allerlaatste te nemen behoedzame oneffenheid. Levend en heelhuids wegrijden naar huis. Namelijk die gevaarlijke wolvensoort schakelt geen navigatie in. In tegenstelling tot hun hoorapparaat dat wel op de stand uitgeschakeld staat. Niet nodig, zij hebben in hun tunnelvisie altijd voorrang. De automatische piloot is ingeschakeld. Uitkijken en uitwijken geldt alleen nog maar voor die anderen.

Mocht u zich nu aangesproken voelen. Ik heb het niet over U of mijzelf. Ik heb het over Die Anderen.

Als ik vrijdags vrij ben, mag ik al sinds enige tijd mee boodschappen gaan doen. Mijn rol is chauffeur, winkelkar duwen en in-en uitladende pakezel. Mijn eega maakt dan van al die ingeladen lekkere dingen heerlijke dissen. Dat is me wel aan te zien. Ik ben dan ook niet de smalste van het stel. Maar dit terzijde. Ik heb trouwens geen oogkleppen op.

Ik ga alleen mee winkelen als ik niets anders hoef te doen dus volledig stres loos. Verder geen snelheids- of tijdslijn bij het winkelen want dat werkt niet in mijn geval.

Op weg naar de winkel heb ik meestal een geleide herinnering en begin meestal onder het autorijden al te glimlachen. Bij mannen heet dit multitasken. Meerdere dingen tegelijk (denken, doen) en ook nog autorijden en ademen. Sjiek is mig dat. Ik bemoei me nooit met de boodschappenlijst. Denk ik tijdens deze tour of duty van, Hee dat lijkt me handig of lekker, dan laad ik dat item gewoon in de winkelkar. Deze vrijheid is mij al jaren toegestaan.

Het tijdstip van winkelen is bepalend voor het –snelle- verloop. Zelfs wanneer der Parkplatz niet al te druk is ga ik op de verst mogelijke afstand van de winkel vandaan, parkeren. Er zijn namelijk hordes mensen die bij de ingang impulsief psychisch manisch moeten parkeren.

Al moeten ze er 1000 rondjes voor draaien. De kosten aan extra benzine en stress die dit met zich meebrengt is bij hen dan ook bijzonder. De benzinekosten worden in een soort van ruilverkaveling terugverdient door nog meer luxe- en dergelijke artikelen goedkoop in te kopen. Bovendien en heel belangrijk, het auto parkeren is pro Deo.

Mijn enige risico op weg naar de ingang van de winkel is om aangereden te worden door een Nikki Lauda achtige auto-parkeer-stresser-crosser. Als we levend en wel over de winkel drempel zijn beland kunnen we de start- of pole positie innemen. De eerste pit-stop is bij de broodbakmachine. Je krijgt er machinaal vers brood en soms is de voorraad op en moet er machinaal bij gebakken worden. De machine geeft dit dan ook woordelijk aan in helderde Duitse taal.

De werkindeling is dat ik met de winkelkar manoeuvreer, laagvlieg, ontwijk, rem, gas geef en dat mijn eega de inkopen inlaadt en adhoc de haltes bepaalt. We opereren onafhankelijk maar wel dicht bij elkaar. Zo langzamerhand weet ik de haltes en anticipeer ik als een professional. Ik mijd zo goed als ik kan, tal van personen met karren en verdere drommen van stilstaande aanbidders voor volgestouwde winkelrekken.

De winkelrekken hebben bijkans een hemels aura over zich waardoor velen de “weg” kwijt schijnen te raken. De kar wordt namelijk in het midden van het gangpad gedropt. Idem als een weeskind in de holst van de nacht bij een weeshuis. De uitgestalde winkelwaren worden als de nieuwe Messias bekeken en mogelijk zelfs nog prevelend geadoreerd. Deze plechtstatige haltes maken dat overal opstoppingen en bijna botsingen ontstaan. Af en toe spreekt iemand heel erg hard. Dan is er geen ruzie of zo maar men heeft het hoorapparaat niet aan of op een te zachte bezuinigende modus ingesteld.

Dit proces gaat door tot we in de buurt van de kassa rondcirkelen. Vreemd is dat iedereen bij de kassa kennelijk alle tijd van zijn leven heeft en uiterst geduldig op zijn beurt wacht zonder te morren.

Maar ja je hoeft je dan ook geen zorgen te maken over de auto-parkeer-betaal-tijd. Dat geeft rust. Deze bijkomende factor heeft tot gevolg dat mensen langer in de winkel blijven en meer kunnen en willen besteden. Tjing tjing kassa van de winkelier. Is dat nou slim of slimmer!

Het zicht van menig jampotten coureur achter mij is niet altijd goed, als weer eens blijkt dat ik blauwe Ἀχιλλεύς, lees Achilles, hielen krijg door botsende ijzeren winkelkarren op mijn hielen.

De onthaastte klanten die ik hierboven bedoel, zijn minimaal 40+ en betalen met biljetten. Uitslapers en die van de haastige soort komen later op de dag. De winkel is dan ook langer open dan dicht.

Ik wil toch een kanttekening plaatsen. Er hoeft in deze winkelketen nooit een ambulance te komen wegens een aanrijding of valpartij met, door of tussen deze coureurs locale. Wonder boven wonder is er altijd maar weer sprake van structuur in deze ogenschijnlijke ongeordende mierenhoop.

Wat mij in ieder geval verbaast is dat sommigen als een ware Hyena in de aanval gaan op weg naar hun prooi in de winkelrekken. Linéa recta zonder oog voor eventuele verliezen of achterblijvers. Dit zijn de ogenschijnlijke wolven in schaapskleren.

Deze wolvensoort heeft altijd gelijk, is als eerste aan de beurt, hebben de meeste rechten, rijden vaak in auto’s met gele kentekenplaten. Kortom zij zijn het oudste dus ook het verstandigste.

Bij het verlaten von der Parkplatz volgt de allerlaatste te nemen behoedzame oneffenheid. Levend en heelhuids wegrijden naar huis. Namelijk die gevaarlijke wolvensoort schakelt geen navigatie in. In tegenstelling tot hun hoorapparaat dat wel op de stand uitgeschakeld staat. Niet nodig, zij hebben in hun tunnelvisie altijd voorrang. De automatische piloot is ingeschakeld. Uitkijken en uitwijken geldt alleen nog maar voor die anderen.

Mocht u zich nu aangesproken voelen. Ik heb het niet over U of mijzelf. Ik heb het over Die Anderen.